IJMUIDEN - BRESKENS
5-7-2004
We liggen een week na vertrek in Breskens-Zeeland, verwaaid, en te wachten op weersverbetering. Vandaag, zaterdag, is net als gisteren een waarschuwing voor de scheepvaart van kracht. Buien met kans op onweer en zuidwesten wind, kracht 7. Reden genoeg voor ons om maar ‘even’ te blijven liggen.
Zaterdag 26 juni zijn we vanuit Amsterdam op de motor naar IJmuiden gevaren. Door een kennis werden we er bewust van gemaakt dat we voordat we konden gaan, toch wel in de haven moesten spugen, om ons er van te verzekeren weer terug te komen!
Een bijzonder moment toen de sluisdeuren bij IJmuiden zich langzaam openden en de zee haar gezicht liet zien. Een goed gevoel! De afvaart in IJmuiden was emotioneel maar toch ook heel mooi. Onder zeil de haven uit en net zo lang zwaaien tot de laatste stipjes mensen vervaagden. Er stond een stevige wind uit het zuidwesten, kruisend zochten we onze weg richting Scheveningen.
Er was enige teleurstelling toen bij sommigen bekend werd dat we ‘slechts’ naar Schevenigen gingen. Het sprak duidelijk niet echt tot de verbeelding van het soort reis dat we gaan maken om Scheveningen als eerste bestemming te kiezen. Waarschijnlijk het gevolg van het feit dat we al zo lang brulden dat we naar het Caribisch gebied willen...haha. Nou, ik moet je zeggen dat ik met de rit naar Scheveningen mijn portie voor die dag al wel gehad had! We werden direct door Neptunus op de vingers getikt! De details bewaar ik nog maar even voor later...
Half twee ‘s middags uit IJmuiden vertrokken, negen uur ‘s avonds werden we met 7,5 knoop snelheid – dit is tegen onze maximale rompsnelheid aan - tussen de pieren in Scheveningen gezet. (voor de niet zeilers, 1 knoop=1zeemijl=1,852 km) Onderweg een hobbelige rit wat een katterig gevoel veroorzaakte. De spanning van het vertrek zal daar zeker ook aan bijgedragen hebben.
Na een dag in de haven van Scheveningen zijn we dinsdag al vroeg vertrokken richting Oosterschelde. De wind is zuidwest, kracht 4-5, voor ons weer een kruiskoers. We doen 56,2 mijl in 14 uur. Alleen het laatste stukje de zeearm van de Oosterschelde in was een tractatie, zeilend halve- en voor de wind, wat een verademing na een dag kruisen! Het zal ook de verwendheid zijn van hoe we de laatste tijd zeilden, lekkere dagtochtjes en gunstige wind kiezen...
Om 21.00 valt het anker en liggen we moe maar voldaan in het ankerbaaitje van de Neeltje Jans. Daar ook weer een dagje blijven liggen, en in de ban van het voetbal wilden we toch zeker wel de wedstrijd NL-Portugal zien.
Het is donderdag, 1 juli. Toch een zomers moment zou je zo zeggen. Het weer denkt daar helaas anders over. Om 07.00 vertrekken we uit de Roompot haven richting Breskens. We willen vandaaruit de volgende dag door naar Oostende. Het is slecht, regen, wind kracht 5, pal tegen. Tot Westkapelle motorzeilen we alleen met gereefd grootzeil, later zetten we de kotter bij. Al de tijd gierende stroom mee, wat een onrustig golfpatroon met zich mee brengt. Om Westkapelle heen via het Oostgat richting Breskens. Bizar hoe smal het geultje is; tussen de grote zeeschepen met je notedopje. Raar idee ook dat de strandgangers van Vlissingen op gevoelsmatig ‘enkele’ meters van de tankers lijken te zwemmen. Breskens aanlopen was even spannend, de ebstroom zette ons 3 knopen naar het Oosten richting een heel fijn zandplaatje! Wind tegen stroom. Om 14.00 meren we aan.
De rest is bekend, we liggen te wachten op beter weer. Het idee is nu om direct van Breskens over te steken naar Engeland en dan Ramsgate of Dover aan te lopen. Waarschijnlijk maandag draait de wind naar NoordWest. De Enkhuizer almanak laat weten ‘Is de eerste Juli regenachtig, gans de maand is twijfelachtig’. Nou, daar kunnen we het dan mooi mee doen.
Toch vervelen we ons geen moment, er is nog zoveel te doen om de boot echt soepel naar onze hand te zetten. Kastjes worden opnieuw ingedeeld, de voorraden bijgewerkt, nadenken over beter zeevast zetten van bijvoorbeeld ons bescheiden bibliotheekje mocht we in een storm komen, radarscherm monteren, weer alle panelen los om toch het snoer beter door te leiden. Een boek K. Allard Coles over zwaar weer zeilen ligt onder mijn hoofdkussen. We maken in de avond een mooie strandwandeling en bekijken de uitvarende tankers en indrukwekkende luchten. Exact als we aankomen bij de vuurtoren floept deze aan, we vragen ons af of het referentiepunt voor het aanspringen ons bezoek aan deze is – helaas geen vuurtorenmagie, het is 22.02 en de precieze tijd voor de zon om onder te gaan.
Michaëla
5-7-2004
We liggen een week na vertrek in Breskens-Zeeland, verwaaid, en te wachten op weersverbetering. Vandaag, zaterdag, is net als gisteren een waarschuwing voor de scheepvaart van kracht. Buien met kans op onweer en zuidwesten wind, kracht 7. Reden genoeg voor ons om maar ‘even’ te blijven liggen.
Zaterdag 26 juni zijn we vanuit Amsterdam op de motor naar IJmuiden gevaren. Door een kennis werden we er bewust van gemaakt dat we voordat we konden gaan, toch wel in de haven moesten spugen, om ons er van te verzekeren weer terug te komen!
Een bijzonder moment toen de sluisdeuren bij IJmuiden zich langzaam openden en de zee haar gezicht liet zien. Een goed gevoel! De afvaart in IJmuiden was emotioneel maar toch ook heel mooi. Onder zeil de haven uit en net zo lang zwaaien tot de laatste stipjes mensen vervaagden. Er stond een stevige wind uit het zuidwesten, kruisend zochten we onze weg richting Scheveningen.
Er was enige teleurstelling toen bij sommigen bekend werd dat we ‘slechts’ naar Schevenigen gingen. Het sprak duidelijk niet echt tot de verbeelding van het soort reis dat we gaan maken om Scheveningen als eerste bestemming te kiezen. Waarschijnlijk het gevolg van het feit dat we al zo lang brulden dat we naar het Caribisch gebied willen...haha. Nou, ik moet je zeggen dat ik met de rit naar Scheveningen mijn portie voor die dag al wel gehad had! We werden direct door Neptunus op de vingers getikt! De details bewaar ik nog maar even voor later...
Half twee ‘s middags uit IJmuiden vertrokken, negen uur ‘s avonds werden we met 7,5 knoop snelheid – dit is tegen onze maximale rompsnelheid aan - tussen de pieren in Scheveningen gezet. (voor de niet zeilers, 1 knoop=1zeemijl=1,852 km) Onderweg een hobbelige rit wat een katterig gevoel veroorzaakte. De spanning van het vertrek zal daar zeker ook aan bijgedragen hebben.
Na een dag in de haven van Scheveningen zijn we dinsdag al vroeg vertrokken richting Oosterschelde. De wind is zuidwest, kracht 4-5, voor ons weer een kruiskoers. We doen 56,2 mijl in 14 uur. Alleen het laatste stukje de zeearm van de Oosterschelde in was een tractatie, zeilend halve- en voor de wind, wat een verademing na een dag kruisen! Het zal ook de verwendheid zijn van hoe we de laatste tijd zeilden, lekkere dagtochtjes en gunstige wind kiezen...
Om 21.00 valt het anker en liggen we moe maar voldaan in het ankerbaaitje van de Neeltje Jans. Daar ook weer een dagje blijven liggen, en in de ban van het voetbal wilden we toch zeker wel de wedstrijd NL-Portugal zien.
Het is donderdag, 1 juli. Toch een zomers moment zou je zo zeggen. Het weer denkt daar helaas anders over. Om 07.00 vertrekken we uit de Roompot haven richting Breskens. We willen vandaaruit de volgende dag door naar Oostende. Het is slecht, regen, wind kracht 5, pal tegen. Tot Westkapelle motorzeilen we alleen met gereefd grootzeil, later zetten we de kotter bij. Al de tijd gierende stroom mee, wat een onrustig golfpatroon met zich mee brengt. Om Westkapelle heen via het Oostgat richting Breskens. Bizar hoe smal het geultje is; tussen de grote zeeschepen met je notedopje. Raar idee ook dat de strandgangers van Vlissingen op gevoelsmatig ‘enkele’ meters van de tankers lijken te zwemmen. Breskens aanlopen was even spannend, de ebstroom zette ons 3 knopen naar het Oosten richting een heel fijn zandplaatje! Wind tegen stroom. Om 14.00 meren we aan.
De rest is bekend, we liggen te wachten op beter weer. Het idee is nu om direct van Breskens over te steken naar Engeland en dan Ramsgate of Dover aan te lopen. Waarschijnlijk maandag draait de wind naar NoordWest. De Enkhuizer almanak laat weten ‘Is de eerste Juli regenachtig, gans de maand is twijfelachtig’. Nou, daar kunnen we het dan mooi mee doen.
Toch vervelen we ons geen moment, er is nog zoveel te doen om de boot echt soepel naar onze hand te zetten. Kastjes worden opnieuw ingedeeld, de voorraden bijgewerkt, nadenken over beter zeevast zetten van bijvoorbeeld ons bescheiden bibliotheekje mocht we in een storm komen, radarscherm monteren, weer alle panelen los om toch het snoer beter door te leiden. Een boek K. Allard Coles over zwaar weer zeilen ligt onder mijn hoofdkussen. We maken in de avond een mooie strandwandeling en bekijken de uitvarende tankers en indrukwekkende luchten. Exact als we aankomen bij de vuurtoren floept deze aan, we vragen ons af of het referentiepunt voor het aanspringen ons bezoek aan deze is – helaas geen vuurtorenmagie, het is 22.02 en de precieze tijd voor de zon om onder te gaan.
Michaëla
