MICH`S EERSTE NACHT OP ZEE
21-7-2004
Mich’s eerst nacht op zee:
Omdat we van Poole naar Torquay willen, moeten we een nacht doorvaren. Aangezien we de golf van Biscaje oversteken, wat ongeveer 4 dagen zeilen is, wil ik ook niet helemaal onervaren dat doen. Om 14.15 kunnen we vanwege de gunstige stroom mee, pas losgooien in de haven van Poole. Er staat een redelijke wind dus we kunnen in ieder geval zeilen. Tegen een uur of acht ’s avonds valt de wind weg en gaat de motor aan. We moeten dan nog langs ‘Portland Bill’, een landpunt waar de sterkste stroming staat, de Portland race. We proberen zoveel mogelijk buitegaats te komen om zo minder stroming te hebben. Evengoed motoren we daar nog met 3.6 knoop stroom tegen. Omdat de stroom later erger zou worden, zetten we de motor nog iets harder om zo snel mogelijk van de race vandaan te zijn. We hebben een maanloze nacht en dus niet veel om naar uit te zien.
Het loopt tegen half twaalf als ik tot 03.00 naar binnen ga om wat te slapen om Harm daarna af te lossen. Als ik om 02.45 voorzichtig word gewekt heb ik nog een kwartiertje om echt wakker te worden. Nadat we samen doornemen wat er zoal de afgelopen 3 uur gebeurd is neem ik de helmstok over, niet letterlijk want we hebben de stuurautomaat opstaan. Voordat ik het door heb is er alweer een uur voorbij. Ik merk wel dat het volgende uur wat moeizamer gaat en dat ik iets nodig heb om me bezig te houden. Na even zoeken haal ik de cd-speler te voorschijn en ben een tijdje aan het rommelen om verse batterijen te vinden. Norah Jones zet in en net als ik mezelf helemaal naar mijn zin heb geinstalleerd bovenaan het trapje bij de kajuitingang, hoor ik aan de motor dat het geluid verandert. Koptelefoon af en even luisteren. Hmmm... Koptelefoon weer op. Na 2 minuten merk ik dat het toch niet goed voelt. Ik hoor/voel het ‘geratel’ van de schroef door het water niet meer. Een blik op de knopenteller laat zien dat de snelheid drastisch gedaald is. Van 6 knopen door het water lopen we nu ineens nog maar 2 knopen. Shit, wat nu... Ik probeer te bedenken wat het kan zijn maar kom tot de conclusie dat ik van motoren toch te weinig kaas gegeten heb. Rustig loop ik naar binnen en maak voorzichtig Harm wakker. Een slaperig hooffie komt boven de dekens uit en het dringt nog niet helemaal door wat er aan de hand is, todat ik uitroep “Harm, ik denk dat de schroef eraf is!”
Het is 04.20, buiten is het nogsteeds donker maar gelukkig geen andere schepen in de buurt. Harm controleerd wat er aan de hand kan zijn. Nadat blijkt dat we wel vermogen achteruit hebben blijkt dat in ieder geval de schroef nog onder het schip zit. Dan is er nog 1 optie en dat is de keerkoppeling. Deze is erg heet en we zetten de motor uit en laten alles afkoelen.
Daar dobberen we dan. Echt geen zuchtje wind en we worden achterstevoren met 2 knopen stroom mee richting Torquay gezet. Het geheel krijgt na verloop van tijd een ietwat surrealistisch gevoel. Na een uurtje al floatend doorgebracht te hebben komt er wat wind (voor het eerst sinds 3 en een halve week – VAN ACHTEREN!) en varen we met de lichtweer genua zachtjes aan verder. Om 12.30 roepen we Torquay harbour op met de vraag of we een sleep naar binnen kunnen krijgen. Gelukkig was dit geen probleem. Om zeilend naar binnen te gaan of achteruit op de motor met deze zware langkieler, vinden we iets te veel risico in een onbekende haven...
21-7-2004
Mich’s eerst nacht op zee:
Omdat we van Poole naar Torquay willen, moeten we een nacht doorvaren. Aangezien we de golf van Biscaje oversteken, wat ongeveer 4 dagen zeilen is, wil ik ook niet helemaal onervaren dat doen. Om 14.15 kunnen we vanwege de gunstige stroom mee, pas losgooien in de haven van Poole. Er staat een redelijke wind dus we kunnen in ieder geval zeilen. Tegen een uur of acht ’s avonds valt de wind weg en gaat de motor aan. We moeten dan nog langs ‘Portland Bill’, een landpunt waar de sterkste stroming staat, de Portland race. We proberen zoveel mogelijk buitegaats te komen om zo minder stroming te hebben. Evengoed motoren we daar nog met 3.6 knoop stroom tegen. Omdat de stroom later erger zou worden, zetten we de motor nog iets harder om zo snel mogelijk van de race vandaan te zijn. We hebben een maanloze nacht en dus niet veel om naar uit te zien.
Het loopt tegen half twaalf als ik tot 03.00 naar binnen ga om wat te slapen om Harm daarna af te lossen. Als ik om 02.45 voorzichtig word gewekt heb ik nog een kwartiertje om echt wakker te worden. Nadat we samen doornemen wat er zoal de afgelopen 3 uur gebeurd is neem ik de helmstok over, niet letterlijk want we hebben de stuurautomaat opstaan. Voordat ik het door heb is er alweer een uur voorbij. Ik merk wel dat het volgende uur wat moeizamer gaat en dat ik iets nodig heb om me bezig te houden. Na even zoeken haal ik de cd-speler te voorschijn en ben een tijdje aan het rommelen om verse batterijen te vinden. Norah Jones zet in en net als ik mezelf helemaal naar mijn zin heb geinstalleerd bovenaan het trapje bij de kajuitingang, hoor ik aan de motor dat het geluid verandert. Koptelefoon af en even luisteren. Hmmm... Koptelefoon weer op. Na 2 minuten merk ik dat het toch niet goed voelt. Ik hoor/voel het ‘geratel’ van de schroef door het water niet meer. Een blik op de knopenteller laat zien dat de snelheid drastisch gedaald is. Van 6 knopen door het water lopen we nu ineens nog maar 2 knopen. Shit, wat nu... Ik probeer te bedenken wat het kan zijn maar kom tot de conclusie dat ik van motoren toch te weinig kaas gegeten heb. Rustig loop ik naar binnen en maak voorzichtig Harm wakker. Een slaperig hooffie komt boven de dekens uit en het dringt nog niet helemaal door wat er aan de hand is, todat ik uitroep “Harm, ik denk dat de schroef eraf is!”
Het is 04.20, buiten is het nogsteeds donker maar gelukkig geen andere schepen in de buurt. Harm controleerd wat er aan de hand kan zijn. Nadat blijkt dat we wel vermogen achteruit hebben blijkt dat in ieder geval de schroef nog onder het schip zit. Dan is er nog 1 optie en dat is de keerkoppeling. Deze is erg heet en we zetten de motor uit en laten alles afkoelen.
Daar dobberen we dan. Echt geen zuchtje wind en we worden achterstevoren met 2 knopen stroom mee richting Torquay gezet. Het geheel krijgt na verloop van tijd een ietwat surrealistisch gevoel. Na een uurtje al floatend doorgebracht te hebben komt er wat wind (voor het eerst sinds 3 en een halve week – VAN ACHTEREN!) en varen we met de lichtweer genua zachtjes aan verder. Om 12.30 roepen we Torquay harbour op met de vraag of we een sleep naar binnen kunnen krijgen. Gelukkig was dit geen probleem. Om zeilend naar binnen te gaan of achteruit op de motor met deze zware langkieler, vinden we iets te veel risico in een onbekende haven...
