TORQUAY-FALMOUTH
3-8-2004
Maandag 25 juli kunnen we weer vertrekken. De nieuwe keerkoppeling zit erin en we hopen voorlopig op even geen motorproblemen.
Het is een kort tochtje van Torquay naar Dartmouth en we ankeren voor het dorp. Na 4 dagen noodgedwongen de hoofdprijs te hebben betaald in de haven van Torquay willen we de $$ even in de pocket houden. Mijn verbazing is dan ook groot als de havenmeester langszij komt liggen, voor ankergeld!!
“You must be joking us” roep ik uit. Als ik merk dat we er niet onderuit komen roep ik hem toe dat we dan maar hopen dat het voor een goed doel is...
We raken vervolgens aan de praat, we zijn van dezelfde leeftijd en dat schept meteen een band, en hij komt aan boord. Het volgende uur worden we uitgebreid geinformeerd over bijzondere plekken in Portugal. Hij, Marcus, en zijn vriendin Jayne zijn 7 jaar geleden met 1200 pond op zak vertrokken voor een langere reis en hebben 1 1/2 jaar al zeilend en werkend in Portugal doorgebracht. Als hij verteld over een ‘special place’ voor ‘special people’ worden we nog enthousiaster, we hebben ons ook nog niet echt voorbereid op de kust van Spanje en Portugal. Hij vertelde dat ze hier voor een weekendje naartoe wilden en 4 maanden gebleven zijn. Het ankergeld is alweer terug verdiend!
Ze bouwen op dit moment samen hun eigen boot, een logger (zie fotoboek), en werken in de avonduren bij als havenmeester. Ze willen met dit schip volgend jaar naar Groenland en de Amerikaanse oostkust, zonder motor! Omdat ze gewend zijn van een low budget te leven en al eens een paar maanden noodgedwongen zonder motor op hun vorige schip prima zaten, bouwen ze er geen motor in. Ook een manier...
Na nog een dagje voor anker verder op de river Dart, vertrekken we richting Plymouth. De reden dat we daar heen willen is dat hier in 1980 ons schip gebouwd is. We willen zien waar ooit de werf was, want weten inmiddels dat deze niet meer bestaat.
Plymouth heeft een grote marinebasis en commerciële haven. De oorlogsschepen varen af en aan, begeleid door pilots en kleine zodiacs om al te belangstellenden op een afstand te houden.
Alhoewel er een mooi oud centrum is worden we er niet echt vrolijk van als we de stad inlopen. Veel naoorlogse gebouwen dankzij de heftige bombardementen in WOII. Dan maar op zoek naar de historie van onze boot. De oude werf heette de ‘Laira Bridge boatyard’ en op de kaart van Plymouth vinden we de Laira bridge, een paar mijl up river. Een paar locale vissers wijzen ons waar ze denken dat het kan zijn. Een afgebladderd naambord en een oude mal van van een Saga 36 is alles wat er nog van over is. We horen dat het 8 jaar geleden tot de grond toe afgefikt is en een poging om het weer op te bouwen mislukte.
Als we ’s middags weer terug komen op de ankerplek ligt er een Saga 40 naast ons geankerd. We varen met de bijboot naar ze toe en horen hoe zij al hyperventilerend het ankerbaaitje invoeren bij het zien van een zusterschip. Na een Saga D-tour en vergezeld van een gekregen boek over West Country cruising hyperventileren wij nog even na aan boord van ons eigen schip.
N.a.v. dit symphatieke boek besluiten we niet direct door te varen naar Falmouth maar eerst nog naar Fowey en de Helford river te gaan.
Fowey heeft een wild en romantisch verleden en de haven stamt uit de 12e eeuw. Dat willen we zien. Eenmaal aangekomen blijkt het pittoresk te zijn maar ook dit plaatsje is door de massa’s al(lang) ontdekt. Zaterdag de 30e juli varen we door naar de Helford river, waar we 2 dagen ankeren. We vinden daar geen benzine voor de buitenboord motor dus kunnen we weinig van het natuurgebied bekijken. Helaas.
Als we door willen naar Falmouth gaat er, hoe kan het ook anders, weer het een en ander kapot. De electrische drinkwaterpomp werkt niet en tegelijkertijd stopt de voetpomp er ook mee. Geen water meer dus. Eerst maken we de voetpomp waarna we het anker lichten en komen maandagmiddag 2 augustus aan in Falmouth.
Hier is het wachten op een geschikte weersvoorspelling voor de oversteek van Biscaje, bevoorrading , hopelijk heel veel internetten en vrienden en familie mailen en de laatste klussen afmaken die niet kunnen wachten tot Spanje.
3-8-2004
Maandag 25 juli kunnen we weer vertrekken. De nieuwe keerkoppeling zit erin en we hopen voorlopig op even geen motorproblemen.
Het is een kort tochtje van Torquay naar Dartmouth en we ankeren voor het dorp. Na 4 dagen noodgedwongen de hoofdprijs te hebben betaald in de haven van Torquay willen we de $$ even in de pocket houden. Mijn verbazing is dan ook groot als de havenmeester langszij komt liggen, voor ankergeld!!
“You must be joking us” roep ik uit. Als ik merk dat we er niet onderuit komen roep ik hem toe dat we dan maar hopen dat het voor een goed doel is...
We raken vervolgens aan de praat, we zijn van dezelfde leeftijd en dat schept meteen een band, en hij komt aan boord. Het volgende uur worden we uitgebreid geinformeerd over bijzondere plekken in Portugal. Hij, Marcus, en zijn vriendin Jayne zijn 7 jaar geleden met 1200 pond op zak vertrokken voor een langere reis en hebben 1 1/2 jaar al zeilend en werkend in Portugal doorgebracht. Als hij verteld over een ‘special place’ voor ‘special people’ worden we nog enthousiaster, we hebben ons ook nog niet echt voorbereid op de kust van Spanje en Portugal. Hij vertelde dat ze hier voor een weekendje naartoe wilden en 4 maanden gebleven zijn. Het ankergeld is alweer terug verdiend!
Ze bouwen op dit moment samen hun eigen boot, een logger (zie fotoboek), en werken in de avonduren bij als havenmeester. Ze willen met dit schip volgend jaar naar Groenland en de Amerikaanse oostkust, zonder motor! Omdat ze gewend zijn van een low budget te leven en al eens een paar maanden noodgedwongen zonder motor op hun vorige schip prima zaten, bouwen ze er geen motor in. Ook een manier...
Na nog een dagje voor anker verder op de river Dart, vertrekken we richting Plymouth. De reden dat we daar heen willen is dat hier in 1980 ons schip gebouwd is. We willen zien waar ooit de werf was, want weten inmiddels dat deze niet meer bestaat.
Plymouth heeft een grote marinebasis en commerciële haven. De oorlogsschepen varen af en aan, begeleid door pilots en kleine zodiacs om al te belangstellenden op een afstand te houden.
Alhoewel er een mooi oud centrum is worden we er niet echt vrolijk van als we de stad inlopen. Veel naoorlogse gebouwen dankzij de heftige bombardementen in WOII. Dan maar op zoek naar de historie van onze boot. De oude werf heette de ‘Laira Bridge boatyard’ en op de kaart van Plymouth vinden we de Laira bridge, een paar mijl up river. Een paar locale vissers wijzen ons waar ze denken dat het kan zijn. Een afgebladderd naambord en een oude mal van van een Saga 36 is alles wat er nog van over is. We horen dat het 8 jaar geleden tot de grond toe afgefikt is en een poging om het weer op te bouwen mislukte.
Als we ’s middags weer terug komen op de ankerplek ligt er een Saga 40 naast ons geankerd. We varen met de bijboot naar ze toe en horen hoe zij al hyperventilerend het ankerbaaitje invoeren bij het zien van een zusterschip. Na een Saga D-tour en vergezeld van een gekregen boek over West Country cruising hyperventileren wij nog even na aan boord van ons eigen schip.
N.a.v. dit symphatieke boek besluiten we niet direct door te varen naar Falmouth maar eerst nog naar Fowey en de Helford river te gaan.
Fowey heeft een wild en romantisch verleden en de haven stamt uit de 12e eeuw. Dat willen we zien. Eenmaal aangekomen blijkt het pittoresk te zijn maar ook dit plaatsje is door de massa’s al(lang) ontdekt. Zaterdag de 30e juli varen we door naar de Helford river, waar we 2 dagen ankeren. We vinden daar geen benzine voor de buitenboord motor dus kunnen we weinig van het natuurgebied bekijken. Helaas.
Als we door willen naar Falmouth gaat er, hoe kan het ook anders, weer het een en ander kapot. De electrische drinkwaterpomp werkt niet en tegelijkertijd stopt de voetpomp er ook mee. Geen water meer dus. Eerst maken we de voetpomp waarna we het anker lichten en komen maandagmiddag 2 augustus aan in Falmouth.
Hier is het wachten op een geschikte weersvoorspelling voor de oversteek van Biscaje, bevoorrading , hopelijk heel veel internetten en vrienden en familie mailen en de laatste klussen afmaken die niet kunnen wachten tot Spanje.
