A CORUNA
20-8-2004
Zondag 15 augustus. We willen onze eerste nacht lekker in een haven liggen om bij te slapen van wat nog restte van een oversteek slaaptekort. De haven die we in eerste instantie hadden uitgezocht blijkt nagenoeg te zijn verdwenen, een stukje steiger met een stuk of wat boten en een paar stompjes steigers verderop is alles wat over is. We varen door naar een nieuwere marina, dichter in het centrum gelegen. Alles ziet er tiptoppie uit, incluis de prijs. Ach, een nachtje, we kunnen vrij stroom pluggen en hebben vers stromend water op de steiger om de boot lekker met zoet water af te spoelen.
Onze tweede dag in La Coruna besteden we geheel aan het maken van schoon schip en het doen van de was. We hadden hiervan zoveel opgespaard dat we in de havenwasserette de hele middag nodig hadden om erdoor te komen. Ik moet er in NL niet aan denken zo veel tijd te verdoen aan de was, maar nu zo maakt het helemaal niets uit. Nou ja, behalve dan voor de buren, die ook hun was wilden doen...
Aan het einde van de dag hadden we zoiets van, mwah, wel relaxed, laten we nog maar een dagje blijven liggen. Helaas vergooiden we hiermee onze kans om de volgende dag verderop te gaan ankeren. Er was inmiddels een flink lagedrukgebied vanuit de Atlantische oceaan gearriveerd en het waaide dinsdag weer lekker 7 a 8 Bft. De wind stond dwars op de box en de haven is krap, met weinig ruimte om te steken. En daarbij, om nou eens even lekker te gaan ankeren met de wind recht op het ankerbaaitje... we kijken morgen wel weer hoe het erbij staat. Nou, die morgen staat er helemaal niets meer, ja windkracht 9!
Uiteindelijk verkassen we donderdag einde middag naar de ankerplek. Als we aan komen varen zien we zojuist een duiker aan de ketting hangen van de enige boot die nog geankerd ligt. Zei de pilot niet ook iets over een ‘foul ground’ (bodem met wrakken) en dat je bij de jachtclub een duiker kan bestellen om je anker te lichten. Als dit geen duidelijker signaal is.., we varen door en pakken een mooring.
De Spanjaarden hier snappen zo langzamerhand niets meer van het weer, heel augustus (in dit gebied) schijnt slecht te zijn voor de tijd van het jaar. Wij snapten er ook al niets meer van dat we nou zo’n mooi end hebben gevaren naar het Zuiden om weer van die zuid Engelse weerservaringen op te doen. We zouden toch lekker gaan zwemmen, siësta-tjes en lome dagen met borrelnootjes op het achterdek... nou ja! Van frustratie ben ik in mijn duur bij elkaar gespaarde Marlies Dekkers bikini in lekker harde wind en af en toe een bui met mijn dekbed op het voordek gaan zonnen. Bijna 8 weken aan boord en nog niet 1 keer zwemmen en een beetje klef zonnen. De hoofdzakelijk spaanse zeilboten die voorbij kwamen keken me, gezeten in 2 delig zeilpak, wat meewarig aan.
Vrijdag 20 augustus. Na een heerlijk trage ochtend zijn we vanmiddag in de stad gaan shoppen. Coruna is een goede shopstad met veel westerse maar ook typisch spaanse winkeltjes. In de Zara kopen we een shirtje en aangezien Harm z’n blonde lok zowat aan de punt van zijn neus hangt, stappen we halverwege de middag na wat gedrentel voor de etalage, een bedrijvig Spaans kapperszaakje binnen. Ook mooi een goed moment om te testen of de Spaanse lessen van Gaby zijn blijven hangen!
20-8-2004
Zondag 15 augustus. We willen onze eerste nacht lekker in een haven liggen om bij te slapen van wat nog restte van een oversteek slaaptekort. De haven die we in eerste instantie hadden uitgezocht blijkt nagenoeg te zijn verdwenen, een stukje steiger met een stuk of wat boten en een paar stompjes steigers verderop is alles wat over is. We varen door naar een nieuwere marina, dichter in het centrum gelegen. Alles ziet er tiptoppie uit, incluis de prijs. Ach, een nachtje, we kunnen vrij stroom pluggen en hebben vers stromend water op de steiger om de boot lekker met zoet water af te spoelen.
Onze tweede dag in La Coruna besteden we geheel aan het maken van schoon schip en het doen van de was. We hadden hiervan zoveel opgespaard dat we in de havenwasserette de hele middag nodig hadden om erdoor te komen. Ik moet er in NL niet aan denken zo veel tijd te verdoen aan de was, maar nu zo maakt het helemaal niets uit. Nou ja, behalve dan voor de buren, die ook hun was wilden doen...
Aan het einde van de dag hadden we zoiets van, mwah, wel relaxed, laten we nog maar een dagje blijven liggen. Helaas vergooiden we hiermee onze kans om de volgende dag verderop te gaan ankeren. Er was inmiddels een flink lagedrukgebied vanuit de Atlantische oceaan gearriveerd en het waaide dinsdag weer lekker 7 a 8 Bft. De wind stond dwars op de box en de haven is krap, met weinig ruimte om te steken. En daarbij, om nou eens even lekker te gaan ankeren met de wind recht op het ankerbaaitje... we kijken morgen wel weer hoe het erbij staat. Nou, die morgen staat er helemaal niets meer, ja windkracht 9!
Uiteindelijk verkassen we donderdag einde middag naar de ankerplek. Als we aan komen varen zien we zojuist een duiker aan de ketting hangen van de enige boot die nog geankerd ligt. Zei de pilot niet ook iets over een ‘foul ground’ (bodem met wrakken) en dat je bij de jachtclub een duiker kan bestellen om je anker te lichten. Als dit geen duidelijker signaal is.., we varen door en pakken een mooring.
De Spanjaarden hier snappen zo langzamerhand niets meer van het weer, heel augustus (in dit gebied) schijnt slecht te zijn voor de tijd van het jaar. Wij snapten er ook al niets meer van dat we nou zo’n mooi end hebben gevaren naar het Zuiden om weer van die zuid Engelse weerservaringen op te doen. We zouden toch lekker gaan zwemmen, siësta-tjes en lome dagen met borrelnootjes op het achterdek... nou ja! Van frustratie ben ik in mijn duur bij elkaar gespaarde Marlies Dekkers bikini in lekker harde wind en af en toe een bui met mijn dekbed op het voordek gaan zonnen. Bijna 8 weken aan boord en nog niet 1 keer zwemmen en een beetje klef zonnen. De hoofdzakelijk spaanse zeilboten die voorbij kwamen keken me, gezeten in 2 delig zeilpak, wat meewarig aan.
Vrijdag 20 augustus. Na een heerlijk trage ochtend zijn we vanmiddag in de stad gaan shoppen. Coruna is een goede shopstad met veel westerse maar ook typisch spaanse winkeltjes. In de Zara kopen we een shirtje en aangezien Harm z’n blonde lok zowat aan de punt van zijn neus hangt, stappen we halverwege de middag na wat gedrentel voor de etalage, een bedrijvig Spaans kapperszaakje binnen. Ook mooi een goed moment om te testen of de Spaanse lessen van Gaby zijn blijven hangen!
