RIA MUROS
26-8-2004
24 augustus; vandaag blijven liggen in Finisterre, een klein vissersplaatsje en spaans vakantiedorpje.
Als we met het bijbootje naar de kant peddelen zien we het water onder ons langzaam verkleuren van blauw naar grauwgrijs. Als even later om de hoek een grote rioolpijp zichtbaar wordt en de ene drol na de andere voorbij komt drijven weten we niet hoe snel we naar de kant moeten peddelen. De bijboot moet vast aan de kademuur wat inhoud dat de lijn (rekening houdend met eb en vloed) door het smerige water loopt. We hadden al eens gehoord dat andere zeilers op deze manier behoorlijk ziek waren geworden. En dat er in een westers land als Spanje nog op zee geloosd word lijkt ons niet helemaal van deze tijd.
Buiten het dorp is een mooi strand waar we in de middag een siëstatje houden en naar het einde lopen om een biertje te halen.
We hebben zin in vis en omdat we zelf tot dan toe nog niets gevangen hebben loop ik naar de visafslag en krijg voor 3 euro twee ‘Meros pequeños’ (kleine tandbaars) voor het avondeten mee. Als we alle boodschappen die we even daarvoor gedaan hebben vanaf de kade staan in te laden, zien we hoe een paar vissers grote bakken met bevroren vis van diezelfde kade de haven in laten glijden om de vis te ontdooien. Ik kijk naar mijn eigen vis en praat mezelf maar aan dat de spanjaard bij de afslag er goed uitzag en ver op zee vist.
De volgende dag varen we door naar het dorpje Muros, een middeleeuws vissersdorpje met pittoreske nauwe straatjes. Voor de haven kunnen we ankeren en er liggen ook 2 andere vertrekkersboten. Het is eigenlijk wat te krap en net als we besluiten na de 2e ankerpoging maar verderop te gaan liggen slaat de triplijn met ankerboei en al in de schroef (triplijn = de lijn die van het anker naar een boeitje gaat zodat we, als het anker vast zit, dit toch nog los kunnen trekken). Met een plof slaat de motor uit. Shit! Geen motor en een anker dat vast zit aan de schroef. Snel hijsen we de fok en zeilen we de haven uit. Als we op veilige afstand van de andere boten zijn gaat Harm overboord om de triplijn van het anker te snijden. Omdat de rest van de lijn plus boei nog in de schroef zit zullen we onder zeil moeten ankeren. Dit vind ik helemaal GEEN leuk vooruitzicht! We hebben het nog nooit gedaan en omdat we tussen de bergen zitten zijn er ook van die rare rukwinden. Het gaat gelukkig goed en even later liggen we met genoeg ruimte in 15 meter water geankerd. Carlo van de Dominix komt in zijn bijboot aanvaren om te checken of alles goed is en Harm kan zo via zijn bootje het water in om de rest van de lijn uit de schroef te snijden.
De stress wordt afgeblust met koude biertjes en even later gaat de hengel overboord. Na ongeveer een kwartier wordt ik er door een luide schreeuw van bewust dat de Green Saga voor het eerst beet heeft! Als ik eropaf loop kijken angstige visseogen zo groot als schoteltjes ons aan en hangt een Makreel wild spartelend aan de haak. Ahh, ZIELIG....
Een beetje tuttig want wel vis eten van de afslag maar een week gevoel krijgen als er dan eindelijk zelf een gevangen wordt. We gooien de vis toch maar terug met excuus dat we de dag daarvoor al vis hadden gegeten en de chorizoworstjes al min of meer klaar lagen... Maar, de volgende keer gaat ie in de pan, ik weet uiteindelijk de stem in mijn hoofd te sussen met het feit dat deze vis er geen probleem mee heeft ook jacht op zijn medevis te maken.
Als ik later bezig ben in de kombuis word ik wederom door een luide schreeuw bovendeks gehaald en zie nog net hoe de vislijn met een ratelend geluid in de wieken van onze windmolen verdwijnt.. oho, sukkel die die zichzelf vind.. Hadden we nogwel zo’n mooie professionele lijn van oud collega Marcel gekregen!
Donderdag nemen we de bus naar Santiago de Compostella, ongeveer 70 km hiervandaan. Erg druk in de stad, gevuld met pelgrims en dagjesmensen zoals wij. Na een paar uurtjes rondlopen hebben we het allemaal wel gezien en pakken de bus weer terug.
We besluiten door de aanhoudend harde wind en bijbehorende golven een stukje verderop te ankeren. We liggen voor een afgelegen klein strandje een paar mijl verderop en vieren ons eerste champagne moment! Dit hadden we nog tegoed na onze aankomst in Coruna maar wilden we geheel in setting meemaken.
Zaterdagavond houden we op het strandje met de bemanning van de Dominix; Carlo, Merima en kinderen, een BBQ. Met z’n allen plukken we mosselen van de rotsen, bovenwater gekomen door ebtij, en verzamelen losse takken voor een vuurtje. Een enorme hoeveelheid zandvlooien heeft ons gevonden en komt af op het licht van het vuur en de olielamp. Je hoort ze gewoon tikken tegen de onderkant van onze plaids waar we op liggen en springen overal, het liefst in onze wijn. Ze steken in ieder geval niet.. dus mag het de pret niet deren.
26-8-2004
24 augustus; vandaag blijven liggen in Finisterre, een klein vissersplaatsje en spaans vakantiedorpje.
Als we met het bijbootje naar de kant peddelen zien we het water onder ons langzaam verkleuren van blauw naar grauwgrijs. Als even later om de hoek een grote rioolpijp zichtbaar wordt en de ene drol na de andere voorbij komt drijven weten we niet hoe snel we naar de kant moeten peddelen. De bijboot moet vast aan de kademuur wat inhoud dat de lijn (rekening houdend met eb en vloed) door het smerige water loopt. We hadden al eens gehoord dat andere zeilers op deze manier behoorlijk ziek waren geworden. En dat er in een westers land als Spanje nog op zee geloosd word lijkt ons niet helemaal van deze tijd.
Buiten het dorp is een mooi strand waar we in de middag een siëstatje houden en naar het einde lopen om een biertje te halen.
We hebben zin in vis en omdat we zelf tot dan toe nog niets gevangen hebben loop ik naar de visafslag en krijg voor 3 euro twee ‘Meros pequeños’ (kleine tandbaars) voor het avondeten mee. Als we alle boodschappen die we even daarvoor gedaan hebben vanaf de kade staan in te laden, zien we hoe een paar vissers grote bakken met bevroren vis van diezelfde kade de haven in laten glijden om de vis te ontdooien. Ik kijk naar mijn eigen vis en praat mezelf maar aan dat de spanjaard bij de afslag er goed uitzag en ver op zee vist.
De volgende dag varen we door naar het dorpje Muros, een middeleeuws vissersdorpje met pittoreske nauwe straatjes. Voor de haven kunnen we ankeren en er liggen ook 2 andere vertrekkersboten. Het is eigenlijk wat te krap en net als we besluiten na de 2e ankerpoging maar verderop te gaan liggen slaat de triplijn met ankerboei en al in de schroef (triplijn = de lijn die van het anker naar een boeitje gaat zodat we, als het anker vast zit, dit toch nog los kunnen trekken). Met een plof slaat de motor uit. Shit! Geen motor en een anker dat vast zit aan de schroef. Snel hijsen we de fok en zeilen we de haven uit. Als we op veilige afstand van de andere boten zijn gaat Harm overboord om de triplijn van het anker te snijden. Omdat de rest van de lijn plus boei nog in de schroef zit zullen we onder zeil moeten ankeren. Dit vind ik helemaal GEEN leuk vooruitzicht! We hebben het nog nooit gedaan en omdat we tussen de bergen zitten zijn er ook van die rare rukwinden. Het gaat gelukkig goed en even later liggen we met genoeg ruimte in 15 meter water geankerd. Carlo van de Dominix komt in zijn bijboot aanvaren om te checken of alles goed is en Harm kan zo via zijn bootje het water in om de rest van de lijn uit de schroef te snijden.
De stress wordt afgeblust met koude biertjes en even later gaat de hengel overboord. Na ongeveer een kwartier wordt ik er door een luide schreeuw van bewust dat de Green Saga voor het eerst beet heeft! Als ik eropaf loop kijken angstige visseogen zo groot als schoteltjes ons aan en hangt een Makreel wild spartelend aan de haak. Ahh, ZIELIG....
Een beetje tuttig want wel vis eten van de afslag maar een week gevoel krijgen als er dan eindelijk zelf een gevangen wordt. We gooien de vis toch maar terug met excuus dat we de dag daarvoor al vis hadden gegeten en de chorizoworstjes al min of meer klaar lagen... Maar, de volgende keer gaat ie in de pan, ik weet uiteindelijk de stem in mijn hoofd te sussen met het feit dat deze vis er geen probleem mee heeft ook jacht op zijn medevis te maken.
Als ik later bezig ben in de kombuis word ik wederom door een luide schreeuw bovendeks gehaald en zie nog net hoe de vislijn met een ratelend geluid in de wieken van onze windmolen verdwijnt.. oho, sukkel die die zichzelf vind.. Hadden we nogwel zo’n mooie professionele lijn van oud collega Marcel gekregen!
Donderdag nemen we de bus naar Santiago de Compostella, ongeveer 70 km hiervandaan. Erg druk in de stad, gevuld met pelgrims en dagjesmensen zoals wij. Na een paar uurtjes rondlopen hebben we het allemaal wel gezien en pakken de bus weer terug.
We besluiten door de aanhoudend harde wind en bijbehorende golven een stukje verderop te ankeren. We liggen voor een afgelegen klein strandje een paar mijl verderop en vieren ons eerste champagne moment! Dit hadden we nog tegoed na onze aankomst in Coruna maar wilden we geheel in setting meemaken.
Zaterdagavond houden we op het strandje met de bemanning van de Dominix; Carlo, Merima en kinderen, een BBQ. Met z’n allen plukken we mosselen van de rotsen, bovenwater gekomen door ebtij, en verzamelen losse takken voor een vuurtje. Een enorme hoeveelheid zandvlooien heeft ons gevonden en komt af op het licht van het vuur en de olielamp. Je hoort ze gewoon tikken tegen de onderkant van onze plaids waar we op liggen en springen overal, het liefst in onze wijn. Ze steken in ieder geval niet.. dus mag het de pret niet deren.
