RIA AROSA
5-9-2004
Zaterdag 4 september zijn we vanuit Santa Eugenia een stukje dieper de Ria in gegaan en liggen in Cabo Cruz, een klein vissersdorpje. We ankeren aan de zuidkant, in een baaitje voor het dorpsstrandje. Spaanse mama’s met hun kinderen en oma’s liggen te keuvelen op het strand. Het is een hete dag en er staat geen wind. Eigenlijk de eerste dag voor ons dat het zo’n lome zomerdag is, waarin je net genoeg energie hebt om alleen maar een beetje te luieren.
Tegen de tijd dat de winkels weer opengaan peddelen we met de bijboot naar de kant. Verderop hebben we een mooi strand gezien waar we naatoe lopen. Het is er druk en er hangt een beetje zo’n surfsfeertje. In de verte zien we dat het weer slechter wordt met af en toe een flits. Als we teruglopen richting de boot blijkt dat de zich ontwikkelende onweersbui niet naar de volgende Ria verplaatst, wat in eerste instantie het geval was, maar onze kant opkomt. Harm wordt enthousiast en zegt: ‘Oh, leuk, dan gaat het straks onweren en dan gaan de vissen bijten’.
Wat we op dat moment nog niet door hebben is dat we een klein half uur later middenin de heftigste onweersbui liggen tot dan toe. 40 knopen wind uit totaal tegenovergestelde hoek zorgen ervoor dat we voorwaarts naar het strandje geblazen worden en over het anker heen wordt de kont van onze zware langkieler naar het strandje toe gedraaid. Het anker houd niet. Motor gestart om de neus in de wind te houden en met veel moeite haalt Harm het anker binnen, blijkbaar omdat we onderweg ook nog 2 kreeftenpotten aan de ‘haak’ hebben geslagen. ’s Avonds horen we via de marifoon van de Pinical dat er in Eugenia 4 boten op het strand lagen en dat de Dominix op een haar na ditzelfde bespaard is gebleven.
We zijn diezelfde avond een stukje verderop bij Playa Barraña voor anker gegaan en worden, na een rustige nacht, de volgende morgen gewekt door een school dolfijnen die al snuivend de baai afstruinen. Waar dolfijnen struinen is vis denkt Harm en ja hoor, nog geen kwartiertje later hangt de eerste Makreel aan de haak. Goedkope whisky in de kieuwen en een flinke tik op zijn kop en vis is klaar om gefileerd te worden. Als Harm even later een vettere soortgenoot aan boord hengelt, zijn we voor die dag weer voorzien van avondeten.
5-9-2004
Zaterdag 4 september zijn we vanuit Santa Eugenia een stukje dieper de Ria in gegaan en liggen in Cabo Cruz, een klein vissersdorpje. We ankeren aan de zuidkant, in een baaitje voor het dorpsstrandje. Spaanse mama’s met hun kinderen en oma’s liggen te keuvelen op het strand. Het is een hete dag en er staat geen wind. Eigenlijk de eerste dag voor ons dat het zo’n lome zomerdag is, waarin je net genoeg energie hebt om alleen maar een beetje te luieren.
Tegen de tijd dat de winkels weer opengaan peddelen we met de bijboot naar de kant. Verderop hebben we een mooi strand gezien waar we naatoe lopen. Het is er druk en er hangt een beetje zo’n surfsfeertje. In de verte zien we dat het weer slechter wordt met af en toe een flits. Als we teruglopen richting de boot blijkt dat de zich ontwikkelende onweersbui niet naar de volgende Ria verplaatst, wat in eerste instantie het geval was, maar onze kant opkomt. Harm wordt enthousiast en zegt: ‘Oh, leuk, dan gaat het straks onweren en dan gaan de vissen bijten’.
Wat we op dat moment nog niet door hebben is dat we een klein half uur later middenin de heftigste onweersbui liggen tot dan toe. 40 knopen wind uit totaal tegenovergestelde hoek zorgen ervoor dat we voorwaarts naar het strandje geblazen worden en over het anker heen wordt de kont van onze zware langkieler naar het strandje toe gedraaid. Het anker houd niet. Motor gestart om de neus in de wind te houden en met veel moeite haalt Harm het anker binnen, blijkbaar omdat we onderweg ook nog 2 kreeftenpotten aan de ‘haak’ hebben geslagen. ’s Avonds horen we via de marifoon van de Pinical dat er in Eugenia 4 boten op het strand lagen en dat de Dominix op een haar na ditzelfde bespaard is gebleven.
We zijn diezelfde avond een stukje verderop bij Playa Barraña voor anker gegaan en worden, na een rustige nacht, de volgende morgen gewekt door een school dolfijnen die al snuivend de baai afstruinen. Waar dolfijnen struinen is vis denkt Harm en ja hoor, nog geen kwartiertje later hangt de eerste Makreel aan de haak. Goedkope whisky in de kieuwen en een flinke tik op zijn kop en vis is klaar om gefileerd te worden. Als Harm even later een vettere soortgenoot aan boord hengelt, zijn we voor die dag weer voorzien van avondeten.
