LUSITANO PAARDEN
10-10-2004
Iedere woensdagochtend is er in het nationaal paleis van Queluz, een plaatsje iets buiten Lissabon, een demonstratie van de “Portugese School of Equestrian Art”. Voor de niet ingewijden, een groep met paarden en ruiters die mooie kunstjes kunnen.
Thuis in Amsterdam reed ik een keer of 3 per week paard en wist zeker dat dit een van de dingen was die ik zou gaan missen tijdens onze reis. Een paardengek op zee... het valt nog niet mee.
Ik had al eens gelezen over deze klassieke rijschool met haar prachtige Lusitano paarden en onderweg op internet uitgevlooid waar we moesten zijn.
De Lusitano is het oudste paardenras ter wereld wat onder zadel gereden wordt en volgens een catalogus waar ik dit uithaal werden ze 5000 (?) jaar geleden al hiervoor gebruikt. In de Griekse en Romeinse tijd werd het beschouwd als het beste rijpaard. Door de eeuwen heen werd de Lusitano gebruikt om te jagen en voor de strijd (stierenvechten), omdat hij meegaand en behendig is en een moedig karakter heeft.
Als we door de bus eruit gezet worden doet helemaal niets vermoeden dat er ergens een paleis moet zijn. We staan in een ietwat vervallen buitenwijk van Lissabon en op straat is het drukte van jewelste. We hebben haast want het is tien voor elf en om 11.00 begint de demonstratie dus lopen we, Harm, ik en Stephanie met een flinke pas door. Stephanie van de ‘Christina’ is ook mee want zij reed ook in NL.
Als we even later een mooi plekje vinden aan de rand van de rijbak in de schaduw zijn we helemaal geďnstalleerd en zitten vol verwachting. Op klassieke muziek worden er afwisselend in anderhalf uur diverse disciplines aan ons getoond. (Op de fotos is hopelijk een beetje te zien wat het inhoudt.)
Na de demonstratie lopen we in de hitte door de deels vervallen paleistuinen naar de paleiselijke stallen. De ruiters zijn verdwenen en een aantal paarden staan bijeen op de spuitplaats. We mogen vrij rondlopen en ik raak in gesprek met Paolo, de PR man van het geheel. Als ik hem vertel dat ik wel graag een les zou willen nemen gaat hij voor me opzoek naar een van de ruiters, een zekere Joao Rodrigues die ook een eigen stoeterij blijkt te hebben in Cascais.
Helaas is het door tijdgebrek niet gelukt een afspraak te maken om een les bij hem te nemen.
Van Paolo heb ik een catalogus gekregen met fotos en adressen van andere Lusitano stoeterijen in Portugal. Inmiddels zijn we anderhalve week verder en heb ik contact gekregen met Dr. Pieter Beja da Costa. Een chirurg uit Lissabon en eigenaar van de Beja da Costa stoeterij in Colos, die in 1906 door zijn grootvader is gesticht.
Als ik hem bel met de vraag of ik naar zijn stoeterij mag komen, 40 km hier van Sines, wordt ik uitnodigd naar Lissabon te komen waar er op dat moment dressuur en springwedstrijden gereden worden. Op dat terein heeft hij ook stallen en mag ik een van zijn paarden proberen.
Omdat ik de eerste bus van Sines naar Lissabon wil halen gaat om 6.45 de wekker af. Harm blijft bij de boot en slaapt nog lekker als ik richting het busstation loop. Ik ben evt. van plan een hotelletje te nemen in Lissabon en loop met iets te zware rugzak realiseer ik met te laat.
Om 11.00 sta ik in Lissabon en ga het centrum nog even in voor ik met de metro richting paarden ga en tegen enen loop ik het terrein van het hippodrome Campo Grande op. Eenmaal binnen wijst iemand van de wedstrijdorganisatie mij wie ik moet hebben en even later wordt ik uitgenodigd aan te schuiven aan de lunchtafel waar op dat moment de jury plus nog wat andere ‘hotshots’ zitten te eten. Niet helemaal op voorbereid maar wel bijzonder dit zo mee te maken.
Ik krijg de indruk dat mijn gastheer een belangrijke rol vervult binnen de Portugese dressuurwereld, en daarbuiten, volgende maand reist hij met 2 van zijn Lusitano paarden naar Nederland voor een demonstratie (op stal bij Tineke Bartels).
Nadat Plagente zijn proef gereden heeft heb ik heerlijk een klein uurtje in een enorme losrijbak gereden op een fantastisch paard. Wat een mooi gevoel om op een goed getraind paard te rijden. Mijn kennismaking met dressuur is na een jaar goed lessen bij Marjon absoluut gewekt maar ik ben hierin wel een beginneling. Het is fantastich te voelen hoe dit paard op been- en teugelhulpen reageert. En dan de galop, helemaal super! Ik kan wel uren doorgaan maar Manuel heeft met Plagente de 1e prijs in de wacht gesleept en hij moet nog even mooi opgepoetst worden voor in de ring. Tot zover mijn kennismaking met de Lusitano, zeker voor herhaling vatbaar, maar waar ik helaas nog even geduld voor zal moeten opbrengen.
Meer zien van de paarden, click dan op menu fotoboek onder ‘Lusitano paarden’.
10-10-2004
Iedere woensdagochtend is er in het nationaal paleis van Queluz, een plaatsje iets buiten Lissabon, een demonstratie van de “Portugese School of Equestrian Art”. Voor de niet ingewijden, een groep met paarden en ruiters die mooie kunstjes kunnen.
Thuis in Amsterdam reed ik een keer of 3 per week paard en wist zeker dat dit een van de dingen was die ik zou gaan missen tijdens onze reis. Een paardengek op zee... het valt nog niet mee.
Ik had al eens gelezen over deze klassieke rijschool met haar prachtige Lusitano paarden en onderweg op internet uitgevlooid waar we moesten zijn.
De Lusitano is het oudste paardenras ter wereld wat onder zadel gereden wordt en volgens een catalogus waar ik dit uithaal werden ze 5000 (?) jaar geleden al hiervoor gebruikt. In de Griekse en Romeinse tijd werd het beschouwd als het beste rijpaard. Door de eeuwen heen werd de Lusitano gebruikt om te jagen en voor de strijd (stierenvechten), omdat hij meegaand en behendig is en een moedig karakter heeft.
Als we door de bus eruit gezet worden doet helemaal niets vermoeden dat er ergens een paleis moet zijn. We staan in een ietwat vervallen buitenwijk van Lissabon en op straat is het drukte van jewelste. We hebben haast want het is tien voor elf en om 11.00 begint de demonstratie dus lopen we, Harm, ik en Stephanie met een flinke pas door. Stephanie van de ‘Christina’ is ook mee want zij reed ook in NL.
Als we even later een mooi plekje vinden aan de rand van de rijbak in de schaduw zijn we helemaal geďnstalleerd en zitten vol verwachting. Op klassieke muziek worden er afwisselend in anderhalf uur diverse disciplines aan ons getoond. (Op de fotos is hopelijk een beetje te zien wat het inhoudt.)
Na de demonstratie lopen we in de hitte door de deels vervallen paleistuinen naar de paleiselijke stallen. De ruiters zijn verdwenen en een aantal paarden staan bijeen op de spuitplaats. We mogen vrij rondlopen en ik raak in gesprek met Paolo, de PR man van het geheel. Als ik hem vertel dat ik wel graag een les zou willen nemen gaat hij voor me opzoek naar een van de ruiters, een zekere Joao Rodrigues die ook een eigen stoeterij blijkt te hebben in Cascais.
Helaas is het door tijdgebrek niet gelukt een afspraak te maken om een les bij hem te nemen.
Van Paolo heb ik een catalogus gekregen met fotos en adressen van andere Lusitano stoeterijen in Portugal. Inmiddels zijn we anderhalve week verder en heb ik contact gekregen met Dr. Pieter Beja da Costa. Een chirurg uit Lissabon en eigenaar van de Beja da Costa stoeterij in Colos, die in 1906 door zijn grootvader is gesticht.
Als ik hem bel met de vraag of ik naar zijn stoeterij mag komen, 40 km hier van Sines, wordt ik uitnodigd naar Lissabon te komen waar er op dat moment dressuur en springwedstrijden gereden worden. Op dat terein heeft hij ook stallen en mag ik een van zijn paarden proberen.
Omdat ik de eerste bus van Sines naar Lissabon wil halen gaat om 6.45 de wekker af. Harm blijft bij de boot en slaapt nog lekker als ik richting het busstation loop. Ik ben evt. van plan een hotelletje te nemen in Lissabon en loop met iets te zware rugzak realiseer ik met te laat.
Om 11.00 sta ik in Lissabon en ga het centrum nog even in voor ik met de metro richting paarden ga en tegen enen loop ik het terrein van het hippodrome Campo Grande op. Eenmaal binnen wijst iemand van de wedstrijdorganisatie mij wie ik moet hebben en even later wordt ik uitgenodigd aan te schuiven aan de lunchtafel waar op dat moment de jury plus nog wat andere ‘hotshots’ zitten te eten. Niet helemaal op voorbereid maar wel bijzonder dit zo mee te maken.
Ik krijg de indruk dat mijn gastheer een belangrijke rol vervult binnen de Portugese dressuurwereld, en daarbuiten, volgende maand reist hij met 2 van zijn Lusitano paarden naar Nederland voor een demonstratie (op stal bij Tineke Bartels).
Nadat Plagente zijn proef gereden heeft heb ik heerlijk een klein uurtje in een enorme losrijbak gereden op een fantastisch paard. Wat een mooi gevoel om op een goed getraind paard te rijden. Mijn kennismaking met dressuur is na een jaar goed lessen bij Marjon absoluut gewekt maar ik ben hierin wel een beginneling. Het is fantastich te voelen hoe dit paard op been- en teugelhulpen reageert. En dan de galop, helemaal super! Ik kan wel uren doorgaan maar Manuel heeft met Plagente de 1e prijs in de wacht gesleept en hij moet nog even mooi opgepoetst worden voor in de ring. Tot zover mijn kennismaking met de Lusitano, zeker voor herhaling vatbaar, maar waar ik helaas nog even geduld voor zal moeten opbrengen.
Meer zien van de paarden, click dan op menu fotoboek onder ‘Lusitano paarden’.
