VERSLAG VAN DE EERSTE OPSTAPPER: CASCAIS-SINES
15-10-2004
En zo toog ik op vrijdagmiddag 1 october rond 1400h op weg naar Schiphol om rond 1745h met de Transavia 737-800 naar Lissabon te gaan. Uiteindelijk wil je toch wel eens van nabij meemaken en ervaren wat je dochter en vriend zoal wedervaren.
Gelukkig torende Mich in Lissabon als een knappe reuzin boven de kleine Portugezen in de aankomsthal van Lisboa airport [Harm was aan boord gebleven] en met de nodige stemverheffing van haar werd ik erbij gehaald.
De Greensaga lag in de baai van Cascais voor anker, zodat we nog wat uurtjes voor de boeg hadden. Eerst met de shuttle bus van vliegveld naar station Cais do Sodre in West-Lissabon en verder met een soort metro langs de kust naar Cascais. Al met al een paar uur reizen en dan nog ½ uur lopen met weekendtas [gelukkig op rolletjes] naar de steiger waar de bijboot lag. De bijboot is niets anders dan een flinke dinghy met buitenboordmotor, overgeleverd aan de elementen. Gelukkig was het niet te koud maar er stond rond 2330h nog steeds een flinke wind Bft 4-5 en flinke deining in de haven. Ja, moest ik wel in dat dingetje in het pikkedonker? Er zat niets anders voor me op en met doodsverachting stapte ik in het hobbelige ding. Na 10 min zittend op de zijkant was ik nog net niet zeiknat en pruttelden we rustig naar de Greensaga die in het nachtelijk duister opdoemde. Met nog een krachtsinspanning stapte ik 1½ m hoger aan boord. Met een wijntje werd bij gekletst en was het reisleed snel vergeten.
Voor het betrekken van het slaapvertrek was een oefening nodig. De afmetingen zijn in de orde van grootte van een luxe doodskist, maar wel van teak dan, en met de ingang aan de kopse kant van de kist. Na wat oefeningen lag ik dan keurig ingepakt, dankzij kennis van koprol en Boeddha zitworp uit mijn vroegere judolessen. Ook het opstaan is een kunst, maar een rechtse schouderrol gevolgd door een lange sliding was de beste strategie. Overigens moest ik wennen aan de oceaandeining. De baai geeft bescherming tegen de Noorden winden maar is verder open en de deining kan ongehinderd de bocht om binnenkomen en laat de boot voortdurend rollen. Dit bleef mij de hele reis achtervolgen.
Op zaterdagmiddag gingen we lekker Lissabon doen. Eerst weer met trein en dan bus en daarna veel lopen in de warme zon [25-30 grd.C.] in de oude binnenstad. Dank zij mijn medische voorgeschiedenis zweette ik mij de rambam, maar dat was toch niet onaangenaam. Op gezellige terrasjes in oude straatjes in de schaduw werd geluncht en later de 5-uurborrel gebruikt. Lissabon was ondertussen prachtig, en met name de opgang naar het oude Moorse Castello San Jorge door de smalle straatjes met van buiten soms heel mooi in Moorse steil betegelde huizen was uniek, met prachtige uitzichten op stad en baai. Ook boven voor en in het kasteel was het uitzicht op de baai en op de nieuwe hangbrug voor auto en trein fantastisch. Met de Portugese klassieke gitarist op de binnenplaats van het Castello was het sfeertje compleet. Opvallend is hier de lichtval [Zuid Atlantisch?], zo heel anders dan in Holland.
Zondagmiddag pakten wij de bus vanuit Cascais en maakten een rondje langs de kust via Cabo da Roca en door het grootse Parque Natural de Serra de Sintra [lijkt op California] naar Sintra in de bergen ten N van Lisboa. Sintra is de stad met paleizen en graven van de koningen. De beboste bergen zijn hier prachtig, het kleine oude stadje is leuk [Lissabon is leuker] met veel te veel toeristen en de paleizen zijn van buiten gezien niet oninteressant. Mijn hoogtepunt die dag was het rond schuimen in, en op de muren van het Castello dos Mouros op de bergtoppen boven Sintra en de afdaling daarna over bergpaadjes langs de hellingen onder het Castello weer naar het stadje, alles in hoog tempo om weer op tijd Mich, Harm en de bus om 1708h terug naar Cascais te halen.
Maandag werd het anker gelicht en gingen we in het begin van de middag verder zeilend met als reisdoel Sesimbra, gelegen Zuidelijk om de Cabo Espichel. Ondanks de geringe wind uit Westelijke richtingen stond er een stevige deining en pas ver oostelijk van Espichel werd het rustiger. Harm was zo druk als een baasje zonder werk, ene zeil op, andere zeil af, uitbomen, weer niet uitbomen, om met elk zuchtje wind ½ - 1 knoop/hr. meer te zeilen, hij werkt zich 3 slagen in de rondte. Op een gegeven moment zien wij een hele school jonge dolfijnen, echt kleine exemplaren buitelen om de boot maar ze zijn vrij snel weer weg. De snelheden van de Saga lagen door weinig wind en ondanks alle zeilactiviteiten laag, soms ging de motor bij, en tenslotte moest er het laatste stuk na Espichel zonder zeil gemotord worden tot aan Sesimbra. De ronding om deze 250 m hoge rode kaap met de vuurtoren al aan, in de schemering bij de Atlantische deining en bij flinke afkoeling is weer eens “awe-inspiring”, en iedereen zit zichtbaar in spanning. Ook door het toch wel late vertrek kwamen we in het donker aan, een speciale en spannende belevenis. Koersen op een enkele verlichte boei en een havenlicht, voldoende afstand houden tot de donkere berglijn van de kust, met de radar aan en steeds kijkend op de dieptemeter. Uiteindelijk veranderde het vormloze beeld van kust en haven op de radar keurig tot de pier van het haventje. Afmeren bij het licht van de boulevard, ½ mijl van het strand, een aantal rondjes draaien om de dieptes te peilen en dan voor anker, bijna op de vierkante meter, [want er is in deze baai wel heel weinig plaats over tussen de andere jachten en de privé moorings], met de speciale techniek door Harm en Mich ontwikkeld [na te vragen bij de schipper]. Mijn indruk is wel dat Harm en Mich als een goede twee-eenheid werken. Tijd voor pils. Na Mich’s lekkere avondmaaltje valt Harm aan tafel in slaap, wat te billijken is na deze spannende dag.
Dinsdag Sesimbra bekijken. Ook weer een leuk klein havenstadje met op de bergrand een Moors kasteel. Verder veel nieuwbouw appartementen van Lisboars. Veel drukte in en rond de baai wegens een zwemmarathon van links naar rechts voor het strand langs.
In de loop van de middag gaan we verder naar het volgende baaitje van Portinho da Arrabida, een uurtje varen. Een juweel van een baaitje varen we dit keer nog bij daglicht binnen. Voor de baai ligt een enorme zandbank en ook de baai zelf is niet erg diep. De dieptemeter wordt bemand en met snelheden ongeveer = 0 varen we bij laag water naar binnen. Het getijdenboek en kaarten geven echter aan dat het wel allemaal moet kunnen. Het baaitje is rondom Noordelijk met prachtige beboste bergen omgeven [bos voor een stuk afgefikt] met een klooster [Convento da Arrabida] en een dorpje halverwege omhoog. Opvallend een keten van wacht- of rusttorentjes in aardige architectuur langs de helling omhoog, een soort “Philosophenweg”, kennelijk behorend bij het klooster. De baai is open naar Zuid en niet geschikt voor ankeren bij Zuidelijke winden. Nu wel, maar wel de deining! Het gehuchtje aan het water is nog niet ontwikkeld, het strand bijna leeg [er loopt wel een weg naartoe], over 10 jaar natuurlijk volgeplempt met flats en villa’s van Lisboars. Naar Oosten toe zien wij tussen een voor de kust gelegen rotspartij en de kust door torenflats van de grote industriestad Setúbal liggen met verderop chemische industrie installaties en een vette bruine streep van NOX gassen erboven tot aan den einder. Af en toe wordt er voor de kust geschoten, oefeningen van de Portugese marine, de volgende ochtend zelfs vlakbij te zien.We gaan niet aan wal, rond 1800h is duidelijk de zuiptijd aangebroken en Mich maakt weer eens een heerlijk prutje klaar. ’s Nachts breekt de hel los met winden Bft 4-6 vanaf de bergen [staat ook in de boekjes als kenmerkend lokaal weer in deze baai]. Dus Mich en Harm in de zenuwen, slapen niet veel en gaan vaak aan dek voor controle. Maar het anker houdt!, de boot verplaatst zich niet.
Woensdagmorgen rond 1000h op pad naar Sines, gelegen vlak achter Cabo de Sines, een langere tocht van zo’n 30 of iets meer zeemijlen. Harm werkt zich weer drie slagen in de rondte met zeil op zeil af. Op een gegeven moment passeren we dichtbij een tonijnvisser en de dolfijnen die zichtbaar om de netten schuimen zien ons blijkbaar en komen in grote getale langszij. We krijgen een show opgevoerd die zeker 15 - 20 min duurt, waarbij ze met drieën of meer half uit het water komen, om de boot buitelen en zich op hun zij gooien en ons bekijken. Ze reageren op onze fluitjes. Echt weer een hoogtepunt van mijn tochtje. We ronden de Westpier van Sines, de buitenste helft is verwoest, de veel te grote betonplaten liggen half onder water. Een civiel ingenieur uit Nijmegen is er een paar jaar geleden geweest en weet mij te vertellen dat zowel de ontwerper [wanden te steil, platen te groot] als de Italiaanse aannemer fouten hebben gemaakt, zodat op een gegeven moment bij zware storm met golven van 23 m hoog [kan dat wel?] het zaakje het begaf. Alleen de eerste helft vanaf de wal gerekend is toen hersteld. We komen met weinig wind en regelmatig motoren nog voor donker aan in Sines en ankeren in de haven achter de binnenpieren, beschut naar N, maar open naar Z-W. En al snel waarschuwen de Nederlanders die Harm en Mich al eerder hadden ontmoet in Cascais ons dat het weerbericht luidt Z-W storm kracht Bft. 8-9. De ankerplaats wordt opgegeven en een ligplaats in de jachthaven aan de steiger ingenomen, uiteraard tegen betaling aan de havenmeester, douane komt ook langs, en tenslotte ook alle Nederlanders. Tegen donker ligt iedereen aan de steiger en de ankerplaatsen zijn leeg en dat is maar goed ook want de nacht is heftig op die plek in de haven.
Donderdag gaan we met prachtige zon Sines doen en op zoek naar mijn busstation voor vrijdag. Het toch wel leuke hooggelegen stadje met mooi uitzicht op de haven is gauw bekeken, het vinden van lampenolie [petroleo da illuminar] en een kodakfilmpje duurt langer. Verder is het op een terrasje achter het havenkerkje met het standbeeld van Vasco da Gama, die hier in het ernaast gelegen Moorse kasteel geboren is, goed toeven bij warm weer in de schaduw. Het Castello herbergt het toeristen infobureau maar heeft verder weinig te bieden, maar de ligging boven de haven gezien vanaf de muren is weer uniek. Wij nemen het er bij de lunch goed van met soep, grote sla en rosé en koffie en hebben een goed zicht op de jeugd van Sines die hier gekomen met brommers, scooters, auto’s of lopend zich ook verpoost tijdens de siësta. Aan boord terug om 1700h krijgen we bezoek van een der Nederlandse families, een echtpaar met kinderen een jaar op pad in hun jacht, bij Harm en Mich al bekend sinds Bayona. Het sociale gebeuren met zijn voor- en nadelen kun je op zo’n lange zeiltocht als deze natuurlijk niet geheel ontlopen.
Vrijdag 8 0ctober gaan we rond 1330h na een groet aan de Nederlanders weer het stadje in en na een drankje onderweg naar het busstation, waar mijn bus naar Lissabon rond 1515h zal vertrekken. Reistijd circa 3 uur, afstand ca. 170 km. Het afscheid valt mij zwaarder dan ik dacht, blijkbaar was het toch een prima week. Ik moet Mich en Harm nu weer een klein jaartje missen. Maar gelukkig is er onderweg uit de bus wel wat te zien als afleiding, met name bomenplantages van kurkeiken, eucalyptus, en een soort dennen met bakjes aan de schors [hars opvangen voor welk product?]. Vanaf Santiago do Cacem, 20 km van Sines, is het steeds turnpike [4 baans tolweg] met een onderbreking door het oninteressante Setúbal [naar het busstation daar] en we rijden via de prachtige hangbrug over de baai, langs het indrukwekkende kruisbeeld [de man met de gespreide armen] Lissabon binnen en de bustocht eindigt op het moderne busstation Sete-Rios, naast het grote nieuwe spoorstation van dezelfde naam. Nieuwe bussen [van MAN], treinen [dubbeldekkers], auto’s, huizen, het maakt allemaal een moderne en welvarende indruk althans op die plaatsen waar ik ben geweest. Echte armoe was er misschien in de buurtjes van Lissabon, Sesimbra, Setúbal, Sines, etc.
Het is nu om 1800h op vrijdagavond beestachtig druk met een af en aanrijden van treinen naar en van de hangbrug of naar het Noorden van Portugal. Bus 31 buiten bij het spoorstation zou naar aeroporto gaan maar dat blijkt verleden tijd. Ik vind hier geen bus. Ik kom daar na ½ uur wachten achter, na nat geregend te zijn, want de storm heerst nog steeds en regenvlagen slaan in het bushokje. Tenslotte moet ik een taxi nemen die er ook lang over doet voor hij alle files heeft verwerkt en ik ben rond 1930h op aeroporto, een uur voor vertrek. Na een korte stop met de Transavia 737-700 in Porto, landing en opstijgen met zware zijwind en turbulentie, arriveer ik rond 0100h op Schiphol en word ik afgehaald door Valeria, met Anouk en Philip, bij wie wij blijven overnachten.
Einde van een mooie en indrukwekkende reis.
Rein Vogel
15-10-2004
En zo toog ik op vrijdagmiddag 1 october rond 1400h op weg naar Schiphol om rond 1745h met de Transavia 737-800 naar Lissabon te gaan. Uiteindelijk wil je toch wel eens van nabij meemaken en ervaren wat je dochter en vriend zoal wedervaren.
Gelukkig torende Mich in Lissabon als een knappe reuzin boven de kleine Portugezen in de aankomsthal van Lisboa airport [Harm was aan boord gebleven] en met de nodige stemverheffing van haar werd ik erbij gehaald.
De Greensaga lag in de baai van Cascais voor anker, zodat we nog wat uurtjes voor de boeg hadden. Eerst met de shuttle bus van vliegveld naar station Cais do Sodre in West-Lissabon en verder met een soort metro langs de kust naar Cascais. Al met al een paar uur reizen en dan nog ½ uur lopen met weekendtas [gelukkig op rolletjes] naar de steiger waar de bijboot lag. De bijboot is niets anders dan een flinke dinghy met buitenboordmotor, overgeleverd aan de elementen. Gelukkig was het niet te koud maar er stond rond 2330h nog steeds een flinke wind Bft 4-5 en flinke deining in de haven. Ja, moest ik wel in dat dingetje in het pikkedonker? Er zat niets anders voor me op en met doodsverachting stapte ik in het hobbelige ding. Na 10 min zittend op de zijkant was ik nog net niet zeiknat en pruttelden we rustig naar de Greensaga die in het nachtelijk duister opdoemde. Met nog een krachtsinspanning stapte ik 1½ m hoger aan boord. Met een wijntje werd bij gekletst en was het reisleed snel vergeten.
Voor het betrekken van het slaapvertrek was een oefening nodig. De afmetingen zijn in de orde van grootte van een luxe doodskist, maar wel van teak dan, en met de ingang aan de kopse kant van de kist. Na wat oefeningen lag ik dan keurig ingepakt, dankzij kennis van koprol en Boeddha zitworp uit mijn vroegere judolessen. Ook het opstaan is een kunst, maar een rechtse schouderrol gevolgd door een lange sliding was de beste strategie. Overigens moest ik wennen aan de oceaandeining. De baai geeft bescherming tegen de Noorden winden maar is verder open en de deining kan ongehinderd de bocht om binnenkomen en laat de boot voortdurend rollen. Dit bleef mij de hele reis achtervolgen.
Op zaterdagmiddag gingen we lekker Lissabon doen. Eerst weer met trein en dan bus en daarna veel lopen in de warme zon [25-30 grd.C.] in de oude binnenstad. Dank zij mijn medische voorgeschiedenis zweette ik mij de rambam, maar dat was toch niet onaangenaam. Op gezellige terrasjes in oude straatjes in de schaduw werd geluncht en later de 5-uurborrel gebruikt. Lissabon was ondertussen prachtig, en met name de opgang naar het oude Moorse Castello San Jorge door de smalle straatjes met van buiten soms heel mooi in Moorse steil betegelde huizen was uniek, met prachtige uitzichten op stad en baai. Ook boven voor en in het kasteel was het uitzicht op de baai en op de nieuwe hangbrug voor auto en trein fantastisch. Met de Portugese klassieke gitarist op de binnenplaats van het Castello was het sfeertje compleet. Opvallend is hier de lichtval [Zuid Atlantisch?], zo heel anders dan in Holland.
Zondagmiddag pakten wij de bus vanuit Cascais en maakten een rondje langs de kust via Cabo da Roca en door het grootse Parque Natural de Serra de Sintra [lijkt op California] naar Sintra in de bergen ten N van Lisboa. Sintra is de stad met paleizen en graven van de koningen. De beboste bergen zijn hier prachtig, het kleine oude stadje is leuk [Lissabon is leuker] met veel te veel toeristen en de paleizen zijn van buiten gezien niet oninteressant. Mijn hoogtepunt die dag was het rond schuimen in, en op de muren van het Castello dos Mouros op de bergtoppen boven Sintra en de afdaling daarna over bergpaadjes langs de hellingen onder het Castello weer naar het stadje, alles in hoog tempo om weer op tijd Mich, Harm en de bus om 1708h terug naar Cascais te halen.
Maandag werd het anker gelicht en gingen we in het begin van de middag verder zeilend met als reisdoel Sesimbra, gelegen Zuidelijk om de Cabo Espichel. Ondanks de geringe wind uit Westelijke richtingen stond er een stevige deining en pas ver oostelijk van Espichel werd het rustiger. Harm was zo druk als een baasje zonder werk, ene zeil op, andere zeil af, uitbomen, weer niet uitbomen, om met elk zuchtje wind ½ - 1 knoop/hr. meer te zeilen, hij werkt zich 3 slagen in de rondte. Op een gegeven moment zien wij een hele school jonge dolfijnen, echt kleine exemplaren buitelen om de boot maar ze zijn vrij snel weer weg. De snelheden van de Saga lagen door weinig wind en ondanks alle zeilactiviteiten laag, soms ging de motor bij, en tenslotte moest er het laatste stuk na Espichel zonder zeil gemotord worden tot aan Sesimbra. De ronding om deze 250 m hoge rode kaap met de vuurtoren al aan, in de schemering bij de Atlantische deining en bij flinke afkoeling is weer eens “awe-inspiring”, en iedereen zit zichtbaar in spanning. Ook door het toch wel late vertrek kwamen we in het donker aan, een speciale en spannende belevenis. Koersen op een enkele verlichte boei en een havenlicht, voldoende afstand houden tot de donkere berglijn van de kust, met de radar aan en steeds kijkend op de dieptemeter. Uiteindelijk veranderde het vormloze beeld van kust en haven op de radar keurig tot de pier van het haventje. Afmeren bij het licht van de boulevard, ½ mijl van het strand, een aantal rondjes draaien om de dieptes te peilen en dan voor anker, bijna op de vierkante meter, [want er is in deze baai wel heel weinig plaats over tussen de andere jachten en de privé moorings], met de speciale techniek door Harm en Mich ontwikkeld [na te vragen bij de schipper]. Mijn indruk is wel dat Harm en Mich als een goede twee-eenheid werken. Tijd voor pils. Na Mich’s lekkere avondmaaltje valt Harm aan tafel in slaap, wat te billijken is na deze spannende dag.
Dinsdag Sesimbra bekijken. Ook weer een leuk klein havenstadje met op de bergrand een Moors kasteel. Verder veel nieuwbouw appartementen van Lisboars. Veel drukte in en rond de baai wegens een zwemmarathon van links naar rechts voor het strand langs.
In de loop van de middag gaan we verder naar het volgende baaitje van Portinho da Arrabida, een uurtje varen. Een juweel van een baaitje varen we dit keer nog bij daglicht binnen. Voor de baai ligt een enorme zandbank en ook de baai zelf is niet erg diep. De dieptemeter wordt bemand en met snelheden ongeveer = 0 varen we bij laag water naar binnen. Het getijdenboek en kaarten geven echter aan dat het wel allemaal moet kunnen. Het baaitje is rondom Noordelijk met prachtige beboste bergen omgeven [bos voor een stuk afgefikt] met een klooster [Convento da Arrabida] en een dorpje halverwege omhoog. Opvallend een keten van wacht- of rusttorentjes in aardige architectuur langs de helling omhoog, een soort “Philosophenweg”, kennelijk behorend bij het klooster. De baai is open naar Zuid en niet geschikt voor ankeren bij Zuidelijke winden. Nu wel, maar wel de deining! Het gehuchtje aan het water is nog niet ontwikkeld, het strand bijna leeg [er loopt wel een weg naartoe], over 10 jaar natuurlijk volgeplempt met flats en villa’s van Lisboars. Naar Oosten toe zien wij tussen een voor de kust gelegen rotspartij en de kust door torenflats van de grote industriestad Setúbal liggen met verderop chemische industrie installaties en een vette bruine streep van NOX gassen erboven tot aan den einder. Af en toe wordt er voor de kust geschoten, oefeningen van de Portugese marine, de volgende ochtend zelfs vlakbij te zien.We gaan niet aan wal, rond 1800h is duidelijk de zuiptijd aangebroken en Mich maakt weer eens een heerlijk prutje klaar. ’s Nachts breekt de hel los met winden Bft 4-6 vanaf de bergen [staat ook in de boekjes als kenmerkend lokaal weer in deze baai]. Dus Mich en Harm in de zenuwen, slapen niet veel en gaan vaak aan dek voor controle. Maar het anker houdt!, de boot verplaatst zich niet.
Woensdagmorgen rond 1000h op pad naar Sines, gelegen vlak achter Cabo de Sines, een langere tocht van zo’n 30 of iets meer zeemijlen. Harm werkt zich weer drie slagen in de rondte met zeil op zeil af. Op een gegeven moment passeren we dichtbij een tonijnvisser en de dolfijnen die zichtbaar om de netten schuimen zien ons blijkbaar en komen in grote getale langszij. We krijgen een show opgevoerd die zeker 15 - 20 min duurt, waarbij ze met drieën of meer half uit het water komen, om de boot buitelen en zich op hun zij gooien en ons bekijken. Ze reageren op onze fluitjes. Echt weer een hoogtepunt van mijn tochtje. We ronden de Westpier van Sines, de buitenste helft is verwoest, de veel te grote betonplaten liggen half onder water. Een civiel ingenieur uit Nijmegen is er een paar jaar geleden geweest en weet mij te vertellen dat zowel de ontwerper [wanden te steil, platen te groot] als de Italiaanse aannemer fouten hebben gemaakt, zodat op een gegeven moment bij zware storm met golven van 23 m hoog [kan dat wel?] het zaakje het begaf. Alleen de eerste helft vanaf de wal gerekend is toen hersteld. We komen met weinig wind en regelmatig motoren nog voor donker aan in Sines en ankeren in de haven achter de binnenpieren, beschut naar N, maar open naar Z-W. En al snel waarschuwen de Nederlanders die Harm en Mich al eerder hadden ontmoet in Cascais ons dat het weerbericht luidt Z-W storm kracht Bft. 8-9. De ankerplaats wordt opgegeven en een ligplaats in de jachthaven aan de steiger ingenomen, uiteraard tegen betaling aan de havenmeester, douane komt ook langs, en tenslotte ook alle Nederlanders. Tegen donker ligt iedereen aan de steiger en de ankerplaatsen zijn leeg en dat is maar goed ook want de nacht is heftig op die plek in de haven.
Donderdag gaan we met prachtige zon Sines doen en op zoek naar mijn busstation voor vrijdag. Het toch wel leuke hooggelegen stadje met mooi uitzicht op de haven is gauw bekeken, het vinden van lampenolie [petroleo da illuminar] en een kodakfilmpje duurt langer. Verder is het op een terrasje achter het havenkerkje met het standbeeld van Vasco da Gama, die hier in het ernaast gelegen Moorse kasteel geboren is, goed toeven bij warm weer in de schaduw. Het Castello herbergt het toeristen infobureau maar heeft verder weinig te bieden, maar de ligging boven de haven gezien vanaf de muren is weer uniek. Wij nemen het er bij de lunch goed van met soep, grote sla en rosé en koffie en hebben een goed zicht op de jeugd van Sines die hier gekomen met brommers, scooters, auto’s of lopend zich ook verpoost tijdens de siësta. Aan boord terug om 1700h krijgen we bezoek van een der Nederlandse families, een echtpaar met kinderen een jaar op pad in hun jacht, bij Harm en Mich al bekend sinds Bayona. Het sociale gebeuren met zijn voor- en nadelen kun je op zo’n lange zeiltocht als deze natuurlijk niet geheel ontlopen.
Vrijdag 8 0ctober gaan we rond 1330h na een groet aan de Nederlanders weer het stadje in en na een drankje onderweg naar het busstation, waar mijn bus naar Lissabon rond 1515h zal vertrekken. Reistijd circa 3 uur, afstand ca. 170 km. Het afscheid valt mij zwaarder dan ik dacht, blijkbaar was het toch een prima week. Ik moet Mich en Harm nu weer een klein jaartje missen. Maar gelukkig is er onderweg uit de bus wel wat te zien als afleiding, met name bomenplantages van kurkeiken, eucalyptus, en een soort dennen met bakjes aan de schors [hars opvangen voor welk product?]. Vanaf Santiago do Cacem, 20 km van Sines, is het steeds turnpike [4 baans tolweg] met een onderbreking door het oninteressante Setúbal [naar het busstation daar] en we rijden via de prachtige hangbrug over de baai, langs het indrukwekkende kruisbeeld [de man met de gespreide armen] Lissabon binnen en de bustocht eindigt op het moderne busstation Sete-Rios, naast het grote nieuwe spoorstation van dezelfde naam. Nieuwe bussen [van MAN], treinen [dubbeldekkers], auto’s, huizen, het maakt allemaal een moderne en welvarende indruk althans op die plaatsen waar ik ben geweest. Echte armoe was er misschien in de buurtjes van Lissabon, Sesimbra, Setúbal, Sines, etc.
Het is nu om 1800h op vrijdagavond beestachtig druk met een af en aanrijden van treinen naar en van de hangbrug of naar het Noorden van Portugal. Bus 31 buiten bij het spoorstation zou naar aeroporto gaan maar dat blijkt verleden tijd. Ik vind hier geen bus. Ik kom daar na ½ uur wachten achter, na nat geregend te zijn, want de storm heerst nog steeds en regenvlagen slaan in het bushokje. Tenslotte moet ik een taxi nemen die er ook lang over doet voor hij alle files heeft verwerkt en ik ben rond 1930h op aeroporto, een uur voor vertrek. Na een korte stop met de Transavia 737-700 in Porto, landing en opstijgen met zware zijwind en turbulentie, arriveer ik rond 0100h op Schiphol en word ik afgehaald door Valeria, met Anouk en Philip, bij wie wij blijven overnachten.
Einde van een mooie en indrukwekkende reis.
Rein Vogel
