MOHAMMEDIA
17-10-2004
Mohammedia is voor ons de eerste kennismaking met Marokko en ik denk op dat moment geen betere basis om met je bootje aan te komen. Meer naar het Noorden aan de Middelandse zeekant zijn nog aardige marina’s maar komende vanuit Portugal ligt dit niet voor de hand. De stad zelf ligt op loopafstand van de haven en is, met uitzondering van de oude kasbah uit de 16 eeuw, elegant en ruim opgezet met mooie wuivende palmbomen en prachtige villa’s. Casablanca zelf, wat 13 mijl naar het zuiden ligt, is gesloten voor zeiljachten en misschien toch ook een stuk minder relaxed als eerste aandoende haven, alhoewel we er uiteindelijk zelf niet zijn geweest maar dit via via vernemen.
Als we in de avond samen met Martin en Malin naar het centrum lopen in de hoop toch nog ergens een restaurantje te vinden is het tijd voor het avondgebed. De stem van de imam (?) schalt door de luidsprekers om gelovigen op te roepen en de straat ziet zwart van de lokale mannen. We blijven even staan en ik krijg kippevel bij het zien van zoveel mensen en die doordringende arabische luidsprekerstem.
Alhoewel alles ruim is opgezet vinden we toch niet helemaal de weg naar de kasbah (centrum) en we staan even verder wat vertwijfeld om ons heen te turen als er aan de overkant van de straat iemand langs komt lopen met achterop zijn shirt met grote letters ‘KAN IK U HELPEN?’. Krijg nou wat, als dat geen teken is. Ik loop achter hem aan en vraag of hij nederlands spreekt. Hij kijkt me wat verbaasd aan. Als ik op zijn shirtje wijs begint hij te lachen en vertelt dat hij dit op de markt in Casablanca heeft gekocht. Een groot Konmar logo verraad dat er waarschijnlijk een bloeiende handelsroute loopt tussen het hoofdkantoor van de Konmar en Marokko. We raken aan de praat en hij loopt een stukje met ons op. Later komen we hem weer tegen en als hij hoort dat we nog geen plek om te eten hebben gevonden, worden we in een taxi gezet op weg naar een pizzaria die zeker geopend moet zijn.
Nee, vandaag geen pizza, alleen sandwich, het is ramadam hmm we hebben het inmiddels een beetje gehad en besluiten toch maar te blijven. Beetje saai want de enige klanten van die avond. Opeens valt me op dat er een zweedse autosticker op de deur zit. Als de eigenaar ons erop ziet wijzen komt hij achter zijn buffetkast vandaan en ontstaat er een levendige conversatie in het Zweeds met Martin en Malin. Hoe bizar, zit je daar vers uit europa met out of the blue een Konmar shirt en een zweedse autosticker.
17-10-2004
Mohammedia is voor ons de eerste kennismaking met Marokko en ik denk op dat moment geen betere basis om met je bootje aan te komen. Meer naar het Noorden aan de Middelandse zeekant zijn nog aardige marina’s maar komende vanuit Portugal ligt dit niet voor de hand. De stad zelf ligt op loopafstand van de haven en is, met uitzondering van de oude kasbah uit de 16 eeuw, elegant en ruim opgezet met mooie wuivende palmbomen en prachtige villa’s. Casablanca zelf, wat 13 mijl naar het zuiden ligt, is gesloten voor zeiljachten en misschien toch ook een stuk minder relaxed als eerste aandoende haven, alhoewel we er uiteindelijk zelf niet zijn geweest maar dit via via vernemen.
Als we in de avond samen met Martin en Malin naar het centrum lopen in de hoop toch nog ergens een restaurantje te vinden is het tijd voor het avondgebed. De stem van de imam (?) schalt door de luidsprekers om gelovigen op te roepen en de straat ziet zwart van de lokale mannen. We blijven even staan en ik krijg kippevel bij het zien van zoveel mensen en die doordringende arabische luidsprekerstem.
Alhoewel alles ruim is opgezet vinden we toch niet helemaal de weg naar de kasbah (centrum) en we staan even verder wat vertwijfeld om ons heen te turen als er aan de overkant van de straat iemand langs komt lopen met achterop zijn shirt met grote letters ‘KAN IK U HELPEN?’. Krijg nou wat, als dat geen teken is. Ik loop achter hem aan en vraag of hij nederlands spreekt. Hij kijkt me wat verbaasd aan. Als ik op zijn shirtje wijs begint hij te lachen en vertelt dat hij dit op de markt in Casablanca heeft gekocht. Een groot Konmar logo verraad dat er waarschijnlijk een bloeiende handelsroute loopt tussen het hoofdkantoor van de Konmar en Marokko. We raken aan de praat en hij loopt een stukje met ons op. Later komen we hem weer tegen en als hij hoort dat we nog geen plek om te eten hebben gevonden, worden we in een taxi gezet op weg naar een pizzaria die zeker geopend moet zijn.
Nee, vandaag geen pizza, alleen sandwich, het is ramadam hmm we hebben het inmiddels een beetje gehad en besluiten toch maar te blijven. Beetje saai want de enige klanten van die avond. Opeens valt me op dat er een zweedse autosticker op de deur zit. Als de eigenaar ons erop ziet wijzen komt hij achter zijn buffetkast vandaan en ontstaat er een levendige conversatie in het Zweeds met Martin en Malin. Hoe bizar, zit je daar vers uit europa met out of the blue een Konmar shirt en een zweedse autosticker.
