EL JADIDA
22-10-2004
Van Mohammedia varen we donderdag de 21e 63 mijl naar het zuiden naar Al Jadida. We vertrekken om 04.00 om niet in het donker aan te hoeven komen. Er staat geen wind en we moeten alles motoren. Bij vertrek zien we in de verte het enorme schijnsel van de 210 meter hoge minaret van de Hassan moskee, de grootste moskee ter wereld. Tegen de tijd dat we er onderlangs varen ligt deze jammergenoeg bijna geheel in de mist.
In het begin van de schemering komen we aan in El Jadida. Playground is al binnengelopen en staat aan dek voor info, helaas kunnen we niet meer aan de kade want er liggen al 3 (!) jachten. We gooien het anker uit en met behulp van een achterlijn op een enorme bolder aan de kade zetten we onszelf vast. Met de dinghy als kabelpontje trekken we ons naar de andere boten. We hebben helaas maar 1 dag voor het centrum want het schema dicteert ons door naar Safi, nog eens 75 mijl naar het zuiden.
Bij het binnenlopen zagen we tot onze verbazing de ‘Scott’ van Willem en Kunnie liggen. Hee, zouden zij niet naar Madeira gaan?! Als we de volgende ochtend bij hun in de kuip zitten voor een bakkie horen we hoe en wat. 100 mijl voor Madeira in een storm gekomen en naar El Jadida gewaaid. Zichtbaar aangeslagen vertellen ze de details. Met fotos en het logboek word duidelijk dat het een heftige ervaring moet zijn geweest. Het doet ons beide wat, ook wetende dat Willem jaren bij de Marine heeft gevaren en wel wat gewend is.
In de middag lopen we met Martin en Malin naar het stadje. Het historische centrum van El Jadida bestaat uit de prachtige en relaxte ‘Cite Portugaise’ een oud fort/stad uit de tijd dat de Portugezen hun militaire bases aan deze kust hadden. Als we over de muur van het fort lopen heeft al snel Ali ons in de smiezen en loopt mee op voor uitleg, erg interessant maar we zitten wel meteen in zijn fuik met als enige uitgang zijn winkeltje vol Marokkaanse spulletjes. Het is een floepert want weet ons mooi in te palmen met subtiele verkoopverhalen en jasmijn thee en de show is helemaal compleet als Malin en ik geheel aangekleed worden als ‘Berbermeisjes’. Op dat moment enigzinds hilarisch maar je voelt je toch ook de lullige toerist in de val van. (Veel Marokkanen zijn oprecht van mening dat wij, de westerse kapitalisten, misschien beschaafder zijn dan zijzelf maar over het algemeen te naďve en zelfs achterlijker als een koe - met de meest lucratieve nationaliteiten voor hun de Japanners en Amerikanen...).
22-10-2004
Van Mohammedia varen we donderdag de 21e 63 mijl naar het zuiden naar Al Jadida. We vertrekken om 04.00 om niet in het donker aan te hoeven komen. Er staat geen wind en we moeten alles motoren. Bij vertrek zien we in de verte het enorme schijnsel van de 210 meter hoge minaret van de Hassan moskee, de grootste moskee ter wereld. Tegen de tijd dat we er onderlangs varen ligt deze jammergenoeg bijna geheel in de mist.
In het begin van de schemering komen we aan in El Jadida. Playground is al binnengelopen en staat aan dek voor info, helaas kunnen we niet meer aan de kade want er liggen al 3 (!) jachten. We gooien het anker uit en met behulp van een achterlijn op een enorme bolder aan de kade zetten we onszelf vast. Met de dinghy als kabelpontje trekken we ons naar de andere boten. We hebben helaas maar 1 dag voor het centrum want het schema dicteert ons door naar Safi, nog eens 75 mijl naar het zuiden.
Bij het binnenlopen zagen we tot onze verbazing de ‘Scott’ van Willem en Kunnie liggen. Hee, zouden zij niet naar Madeira gaan?! Als we de volgende ochtend bij hun in de kuip zitten voor een bakkie horen we hoe en wat. 100 mijl voor Madeira in een storm gekomen en naar El Jadida gewaaid. Zichtbaar aangeslagen vertellen ze de details. Met fotos en het logboek word duidelijk dat het een heftige ervaring moet zijn geweest. Het doet ons beide wat, ook wetende dat Willem jaren bij de Marine heeft gevaren en wel wat gewend is.
In de middag lopen we met Martin en Malin naar het stadje. Het historische centrum van El Jadida bestaat uit de prachtige en relaxte ‘Cite Portugaise’ een oud fort/stad uit de tijd dat de Portugezen hun militaire bases aan deze kust hadden. Als we over de muur van het fort lopen heeft al snel Ali ons in de smiezen en loopt mee op voor uitleg, erg interessant maar we zitten wel meteen in zijn fuik met als enige uitgang zijn winkeltje vol Marokkaanse spulletjes. Het is een floepert want weet ons mooi in te palmen met subtiele verkoopverhalen en jasmijn thee en de show is helemaal compleet als Malin en ik geheel aangekleed worden als ‘Berbermeisjes’. Op dat moment enigzinds hilarisch maar je voelt je toch ook de lullige toerist in de val van. (Veel Marokkanen zijn oprecht van mening dat wij, de westerse kapitalisten, misschien beschaafder zijn dan zijzelf maar over het algemeen te naďve en zelfs achterlijker als een koe - met de meest lucratieve nationaliteiten voor hun de Japanners en Amerikanen...).
