LANZAROTE
8-11-2004
Vrijdag 5 november zeilen we met een
lekker windje schuin van achteren naar Playa Blanca, aan de zuidkant van Lanzarote. Onderweg vangen we een tonijntje die gezamelijk met een paar andere boten ’s avonds gegeten wordt. Wij gaan voor de haven een nachtje voor anker en duiken de volgende ochtend de marina in. Met Dirk en Denise hebben we voor 2 dagen een auto gehuurd en de boot ligt dan veilig in marina Rubicon, een gloednieuwe luxe haven, compleet met wireless internet, je kunt, als je een laptop met Wifi kaart hebt, aan boord internetten. Helaas werkt dit bij ons niet... het systeem heeft wat problemen met de besturingssoftware van onze Mac. Maar goed, we wisten dat we met een Mac aan boord dit soort dingen konden tegenkomen.
Met z’n allen rollen we op 4 wielen over het eiland en het is helemaal gek om na 4,5 maand met een gemiddelde snelheid van 4 knopen ineens voortbewogen te worden met 66 knopen!
We zijn op weg naar een aantal creaties van Cesar Manrique. Deze kunstenaar is van grote invloed op het eiland geweest. Hij wordt geprezen om het feit dat zonder zijn inspanning Lanzarote vol zou hebben gestaan met grote en hoge vakantiecomplexen en zo zijn identiteit hebben verloren. Zijn ontwerpen zijn geheel in harmonie met het landschap.
Achtereenvolgens bezoeken we Mirador del Rio en Jameos del Agua. De eerste is een oud uitkijkpunt aan de Noordkant van het eiland. Vanuit een door Manrique prachtig vormgegeven gebouwtje kijken we van 450 meter hoogte op Graciosa.
Een ‘jameo’ is een ondergrondse, door een gasbel gevormde kamer of grot in de lava, met een open plafond. Hierin heeft Manrique aantal kamers gebruikt voor zijn fantasiegrot, de meest coole plek om een goed feest te geven! Via een ondergrondse lagune met blinde albino krabben komen we terecht op een idyllisch ‘tropisch’ strand. Even verderop is een prachtige ondergrondse concertzaal.
De volgende dag rijden we al vroeg naar de Montañas del Fuego, een groot vulkaangebied. Met de kraters en het verschroeide land land vol gaten om je heen lijkt het meer op de maan. Helaas moeten we het laatste stuk verplicht met een bustour van een uur afleggen. Een stem uit een cassettebandje levert in 3 talen commentaar. Het geheel wordt ondersteund door, voor ons, nogal oninspirerende klassieke muziek. Er wordt je helaas zo geen enkele ruimte gelaten om er een eigen fantasie of interpretatie op los te laten. Wat meer indruk maakt is de energie van de vulkaan vlak onder onze voeten. Als Denise mij een handvol steentjes geeft zijn deze gloeiend heet. Binnenin een restaurantje is een put waar je je gezichtsharen verliest als je er te diep inkijkt, zo’n hitte slaat eruit.
’s Avonds gaan we met Dirk en Denise en Dennis en Leonie van de Aeolus uit eten in restaurant La Era. Hier eten we typisch ‘culinair’ Canarisch in een prachtige oude boerderij uit 17nogiets, een van de 3 huizen die na de vulkaanramp overeind zijn gebleven.
Die middag zijn we ook nog door de wijnvallei gereden, waar zwart vulkanisch as in cultuur is gebracht. Alle wijnstokken staan in ondiepe zwarte kuilen, omringd door hoefijzervormige stenen muurtjes. (Je zal hier maar doorheen moeten tijgeren om al die druiven te plukken.) In het restaurant drinken we de heerlijke witte wijn van deze wijnvallei.
Maandag blijven we nog een dagje in de marina voor de algehele grote schônmaak. De boot blinkt weer als tevoren. ’s Avonds verkassen we naar een baaitje niet ver van de haven. Omdat we net te laat weggaan ankeren we in het donker voor het verkeerde strandje. De volgende ochtend worden we wakker met voor ons het meest afgrijselijke hotelcomplex wat je maar kunt bedenken. Dat de mensheid zo een monster voortbrengt. En dat er mensen bestaan die daar ook nog hun vakantie willen doorbrengen. Wat een horror!
(zie fotoboek-menu voor meer beelden)
8-11-2004
Vrijdag 5 november zeilen we met een
lekker windje schuin van achteren naar Playa Blanca, aan de zuidkant van Lanzarote. Onderweg vangen we een tonijntje die gezamelijk met een paar andere boten ’s avonds gegeten wordt. Wij gaan voor de haven een nachtje voor anker en duiken de volgende ochtend de marina in. Met Dirk en Denise hebben we voor 2 dagen een auto gehuurd en de boot ligt dan veilig in marina Rubicon, een gloednieuwe luxe haven, compleet met wireless internet, je kunt, als je een laptop met Wifi kaart hebt, aan boord internetten. Helaas werkt dit bij ons niet... het systeem heeft wat problemen met de besturingssoftware van onze Mac. Maar goed, we wisten dat we met een Mac aan boord dit soort dingen konden tegenkomen.
Met z’n allen rollen we op 4 wielen over het eiland en het is helemaal gek om na 4,5 maand met een gemiddelde snelheid van 4 knopen ineens voortbewogen te worden met 66 knopen!
We zijn op weg naar een aantal creaties van Cesar Manrique. Deze kunstenaar is van grote invloed op het eiland geweest. Hij wordt geprezen om het feit dat zonder zijn inspanning Lanzarote vol zou hebben gestaan met grote en hoge vakantiecomplexen en zo zijn identiteit hebben verloren. Zijn ontwerpen zijn geheel in harmonie met het landschap.
Achtereenvolgens bezoeken we Mirador del Rio en Jameos del Agua. De eerste is een oud uitkijkpunt aan de Noordkant van het eiland. Vanuit een door Manrique prachtig vormgegeven gebouwtje kijken we van 450 meter hoogte op Graciosa.
Een ‘jameo’ is een ondergrondse, door een gasbel gevormde kamer of grot in de lava, met een open plafond. Hierin heeft Manrique aantal kamers gebruikt voor zijn fantasiegrot, de meest coole plek om een goed feest te geven! Via een ondergrondse lagune met blinde albino krabben komen we terecht op een idyllisch ‘tropisch’ strand. Even verderop is een prachtige ondergrondse concertzaal.
De volgende dag rijden we al vroeg naar de Montañas del Fuego, een groot vulkaangebied. Met de kraters en het verschroeide land land vol gaten om je heen lijkt het meer op de maan. Helaas moeten we het laatste stuk verplicht met een bustour van een uur afleggen. Een stem uit een cassettebandje levert in 3 talen commentaar. Het geheel wordt ondersteund door, voor ons, nogal oninspirerende klassieke muziek. Er wordt je helaas zo geen enkele ruimte gelaten om er een eigen fantasie of interpretatie op los te laten. Wat meer indruk maakt is de energie van de vulkaan vlak onder onze voeten. Als Denise mij een handvol steentjes geeft zijn deze gloeiend heet. Binnenin een restaurantje is een put waar je je gezichtsharen verliest als je er te diep inkijkt, zo’n hitte slaat eruit.
’s Avonds gaan we met Dirk en Denise en Dennis en Leonie van de Aeolus uit eten in restaurant La Era. Hier eten we typisch ‘culinair’ Canarisch in een prachtige oude boerderij uit 17nogiets, een van de 3 huizen die na de vulkaanramp overeind zijn gebleven.
Die middag zijn we ook nog door de wijnvallei gereden, waar zwart vulkanisch as in cultuur is gebracht. Alle wijnstokken staan in ondiepe zwarte kuilen, omringd door hoefijzervormige stenen muurtjes. (Je zal hier maar doorheen moeten tijgeren om al die druiven te plukken.) In het restaurant drinken we de heerlijke witte wijn van deze wijnvallei.
Maandag blijven we nog een dagje in de marina voor de algehele grote schônmaak. De boot blinkt weer als tevoren. ’s Avonds verkassen we naar een baaitje niet ver van de haven. Omdat we net te laat weggaan ankeren we in het donker voor het verkeerde strandje. De volgende ochtend worden we wakker met voor ons het meest afgrijselijke hotelcomplex wat je maar kunt bedenken. Dat de mensheid zo een monster voortbrengt. En dat er mensen bestaan die daar ook nog hun vakantie willen doorbrengen. Wat een horror!
(zie fotoboek-menu voor meer beelden)
