FUERTEVENTURA
10-11-2004
Bezoek uit nederland
Woensdag 10 november komt Margriet, Harms jongste zusje, voor 10 dagen bij ons aan boord. Met een binnenlands vluchtje vanuit Gran Canaria vliegt zij naar Fuerteventura en we pikken haar op in de haven van Rosario. De goed gevulde rugzak wordt meteen ontdaan van een nieuwe lading tijdschriften, pepernoten, andere kleine familiekadootjes en ons NL winkellijstje.
Van puerto Rosario varen we de dag erop met een zwak windje door naar Gran Tarajal. Rosario zelf is weinig opwindend. Omdat we 2 nachten daar aan de kade willen liggen moeten we opeens betalen. Of we even 40 euro willen neerleggen. Belachelijk. Het charterschip dat naast ons ligt wordt niet berekend maar wij wel omdat we een dagje xtra liggen. Hoezo willekeurig. Als de beamte ons even later bij de steiger van het kleine jachthaventje ziet, komt hij naar ons toe en leggen we uit wat we er van vinden en dat we, als we dan toch moeten betalen we ook de service van een jachthaven willen. Schijnbaar is hij met ons ‘lot’ begaan want even later staat hij naast ons aan de kade en zegt dat we maar voor 1 nacht hoeven af te rekenen.
In Gran Tarajal kunnen we aan de visserskade, waar ook nog een paar andere zeilboten liggen. ‘s Avonds horen we een boot langszij naderen en komen Roland en Tineke van de Miss X nog naast ons liggen. We besluiten gezamelijk de volgende dag door te varen naar een nabij gelegen ankerbaaitje.
Als we de volgende ochtend aan het klaarmaken zijn om te vertrekken komt opeens de Spaanse reddingsbrigade binnen varen. Voor op het dek zit een grote groep Afrikaanse bootvluchtelingen. Op de navtex hadden we al een aantal keer gelezen dat er ergens een klein houten bootje dobberde. Het blijkt, zo lezen we later in een Spaanse krant, een groep van 27 mensen waarvan er 7 nog zoek zijn. De reddingsboot meert vlak achter ons aan en op de kade staan de pers en verpleging van het Rode Kruis al klaar. Ik voel me een indringer in andermans ellende maar wil toch fotos maken. We hebben hier al zo vaak over gelezen en op de Idfa ooit een aangrijpende documentaire over gezien en nu gebeurt het dan van dichtbij.
De vluchtelingen zitten onder het zout en kijken in een waas voor zich uit. Een van hen is een vrouw. Sommigen zijn zo verzwakt dat ze niet zelfstandig meer kunnen lopen. Het contrast tussen hun leven en het leven dat wij op dit moment hebben voelt immens aan. In mijn buik zit een knoop. Ik voel me op dat moment te decadent op onze mooie boot waar we voor onze lol op rondvaren.
Tarajal is duidelijk ingericht voor gebeurtenissen als dit, de tent van het Rode Kruis staat daar permanent opgesteld. Fuerteventura ligt 70 mijl van Kaap Yubi in Marokko en bijna dagelijks proberen Afrikaanse vluchtelingen in vaak kleine gammele houten bootjes de oversteek te maken.
Aangedaan gooien we los en zeilen naar Playa de Lajita aan de zuidkant van het eiland.
10-11-2004
Bezoek uit nederland
Woensdag 10 november komt Margriet, Harms jongste zusje, voor 10 dagen bij ons aan boord. Met een binnenlands vluchtje vanuit Gran Canaria vliegt zij naar Fuerteventura en we pikken haar op in de haven van Rosario. De goed gevulde rugzak wordt meteen ontdaan van een nieuwe lading tijdschriften, pepernoten, andere kleine familiekadootjes en ons NL winkellijstje.
Van puerto Rosario varen we de dag erop met een zwak windje door naar Gran Tarajal. Rosario zelf is weinig opwindend. Omdat we 2 nachten daar aan de kade willen liggen moeten we opeens betalen. Of we even 40 euro willen neerleggen. Belachelijk. Het charterschip dat naast ons ligt wordt niet berekend maar wij wel omdat we een dagje xtra liggen. Hoezo willekeurig. Als de beamte ons even later bij de steiger van het kleine jachthaventje ziet, komt hij naar ons toe en leggen we uit wat we er van vinden en dat we, als we dan toch moeten betalen we ook de service van een jachthaven willen. Schijnbaar is hij met ons ‘lot’ begaan want even later staat hij naast ons aan de kade en zegt dat we maar voor 1 nacht hoeven af te rekenen.
In Gran Tarajal kunnen we aan de visserskade, waar ook nog een paar andere zeilboten liggen. ‘s Avonds horen we een boot langszij naderen en komen Roland en Tineke van de Miss X nog naast ons liggen. We besluiten gezamelijk de volgende dag door te varen naar een nabij gelegen ankerbaaitje.
Als we de volgende ochtend aan het klaarmaken zijn om te vertrekken komt opeens de Spaanse reddingsbrigade binnen varen. Voor op het dek zit een grote groep Afrikaanse bootvluchtelingen. Op de navtex hadden we al een aantal keer gelezen dat er ergens een klein houten bootje dobberde. Het blijkt, zo lezen we later in een Spaanse krant, een groep van 27 mensen waarvan er 7 nog zoek zijn. De reddingsboot meert vlak achter ons aan en op de kade staan de pers en verpleging van het Rode Kruis al klaar. Ik voel me een indringer in andermans ellende maar wil toch fotos maken. We hebben hier al zo vaak over gelezen en op de Idfa ooit een aangrijpende documentaire over gezien en nu gebeurt het dan van dichtbij.
De vluchtelingen zitten onder het zout en kijken in een waas voor zich uit. Een van hen is een vrouw. Sommigen zijn zo verzwakt dat ze niet zelfstandig meer kunnen lopen. Het contrast tussen hun leven en het leven dat wij op dit moment hebben voelt immens aan. In mijn buik zit een knoop. Ik voel me op dat moment te decadent op onze mooie boot waar we voor onze lol op rondvaren.
Tarajal is duidelijk ingericht voor gebeurtenissen als dit, de tent van het Rode Kruis staat daar permanent opgesteld. Fuerteventura ligt 70 mijl van Kaap Yubi in Marokko en bijna dagelijks proberen Afrikaanse vluchtelingen in vaak kleine gammele houten bootjes de oversteek te maken.
Aangedaan gooien we los en zeilen naar Playa de Lajita aan de zuidkant van het eiland.
