FUERTEVENTURA NAAR TENERIFE
14-11-2004
Korte oversteek met zeeziekte
In de ankerbaai Playa de Lajita loopt een aardige deining binnen en na een voor iedereen onrustige nacht met weinig slaap besluiten we rond een uur of 11.oo te vertrekken voor ons oversteekje van 120 mijl naar Tenerife.
Rondom Fuerteventura zijn een aantal acceleratiezones waar zonder enige zichtbaarheid de wind ineens een knoop of 15 harder kan waaien. Hierop anticiperend hijsen we alleen de fok en lopen zo 4 knopen. Met deze snelheid zullen we tenminste niet aankomen in het donker.
De voorspellingen voor de overtocht zijn een NoordOosten wind van 3-5 Bft. Maar, als we uit de luwte van het eiland komen blijkt het ietsje meer te zijn. Halve wind, windkracht 7 op enkel gereefd grootzeil en alleen kotterfok lopen we 7 a 8 knopen. Margriet is inmiddels van het toneel verdwenen en ligt behoorlijk zeeziek in de achterkajuit.
Aan de zuidwestkant van Fuerteventura ligt een berg onder water. Zeewater wordt hierop omhooggestuwd en hoge steile golven rollen sissend onder ons door. We hebben te weinig aandacht aan de kaart besteed . Stom stom. Het is dan een uur of zeven ’s avonds en iedere 15 minuten houd ik op de kaart bij hoeveel vorderingen we maken uit dit venijnige gebiedje te komen. Arme Margriet, echt veel rust heeft zij tot nu toe nog niet gehad.
Enige tijd daarvoor dacht ik eraan of ik de vislijn, die we altijd achter de boot aan slepen, binnen moest halen. Door de gedachte aan weer een verse tonijn ondernam ik geen actie. Als we beet hebben dan gaat ie gewoon meteen in plastic in de koelkast en maken we hem schoon als we in de haven zijn. Met een ferme klap schiet de lijn tussen de klem uit en hebben we beet. Samen proberen we een voor ons redelijk groot tonijntje binnen te halen. Echter door onhandigheid en het rollen van de boot komt de haak met vis en al vast te zitten aan de windvaan. Kolkend spoelen er liters zeewater door zijn kieuwen. We lopen te emmeren tegen elkaar over deze ongecoördineerde actie maar onze aandacht moet op dat moment zijn bij het grootzeil. We moeten echt nog een rif zetten. Vriend vis laten we varen en is even later door de kracht van de stroming achter het schip van de haak gespoeld. Als we in de kuip na zitten te hijgen denken we na over deze slechte timing.
De steile golven nemen af als om 21.00 mijn wacht ingaat. In de verte zien we de lichtjes van Las Palmas op Gran Canaria. De boot ligt goed op de wind en golven maar ik vind het erg vermoeiend. Als ik wederom om 03.00 van Harm de wacht overneem kijken we inmiddels op de NoordWest kant van Gran Canaria. Het is een prachtig gezicht het eiland met al zijn lichtjes voorbij te zien glijden. In de verte is het zwakke schijnsel van Santa Cruz, de hoofdstad van Tenerife en ons doel, ook al zichtbaar. Maar we zijn er nog niet. Ook grote golven komen meestal 3x achtereen dus er moet nog iets komen.
Al een tijdje denk ik het schijnsel van een veerboot voor me te zien. Ik heb er dan al een paar flink uitgelicht voor en achter me langs zien varen. Maar deze lijkt wel stil te liggen. Voor de zekerheid zet ik de radar bij. Op het scherm heeft het een afmeting van flinke tanker. Er zijn er veel lichten aan boord te zien en ik denk tegen zijn boeg aan te kijken. Het schip vaart dus langzaam onze kant op. Ik stel de koers op de windvaan zo in dat we 10 graden meer van hem af sturen. Het schip komt steeds dichterbij maar ik moet mijn koers weer bijstellen naar buiten. Dan vertrouw ik het niet meer en maak Harm wakker. Samen proberen we er wat van te maken maar komen er niet uit. Het lijkt wel of ik naast het schip een rots zie met een klein groen lichtje erop, zegt Harm dan tegen mij. Er volgt dan een woordenwissel over het wel of niet oproepen van het schip. Uiteindelijk loop ik naar binnen en roep hem via de marifoon op: ‘Sir, for the past 20 minutes I’ve been trying to figure out what you are but it is impossible for me to have any reference’. In keurig engels krijg ik rustig uitgelegd dat hij een sleepboot is met een sleep van 500 meter, varende met 3 knopen per uur. Ik wacht tot deze storm over is om de haven van Las Palmas binnen te lopen zegt hij nog. O, denk ik, dus we zitten dus toch in een storm...
Sir, I am a sailing yacht and are on position so en so, Yes I can see you, you are 6 miles from me. Nou, dat kan niet, ik zit vlak bij u. Ik geef nog een keer mijn positie en koers op en zeg dat we naar Santa Cruz gaan. Dat is ok zegt hij, als je deze koers blijft sturen dan gaan jullie voorlangs. Ik brul alles door naar Harm die aan het roer zit. Na korte tijd lijkt het ons dat we er niet voorlangs gaan en ik ga weer naar binnen om hem nog een keer op te roepen. Ik geef hem nogmaals onze positie en vraag die van hem. Hij geeft exact dezelfde positie als die van ons door. Pas nu ziet hij ons blijkbaar op de radar en ik hoor aan zijn stem dat hij nu toch wat nerveus wordt. Inmiddels heeft Harm de motor gestart en we maken een gijp naar stuurboord om zo van hem af en achter hem langs te kunnen. Het rotsblok met miniscuul groen lichtje wordt nu vanaf de sleper met een zoeklicht groot uitverlicht en blijkt een enorm marinevaartuig te zijn. Wij varen hierachter langs. De sleper is duidelijk geschrokken en houdt de rest van de tijd zijn zoeklicht op zijn sleep gericht, wat uren na het voorval nogsteeds de horizon verlicht.
Om half tien ’s ochtends varen we marina del Atlantico binnen en vallen niet lang na landing aan een vingerpiertje in een diepe slaap.
14-11-2004
Korte oversteek met zeeziekte
In de ankerbaai Playa de Lajita loopt een aardige deining binnen en na een voor iedereen onrustige nacht met weinig slaap besluiten we rond een uur of 11.oo te vertrekken voor ons oversteekje van 120 mijl naar Tenerife.
Rondom Fuerteventura zijn een aantal acceleratiezones waar zonder enige zichtbaarheid de wind ineens een knoop of 15 harder kan waaien. Hierop anticiperend hijsen we alleen de fok en lopen zo 4 knopen. Met deze snelheid zullen we tenminste niet aankomen in het donker.
De voorspellingen voor de overtocht zijn een NoordOosten wind van 3-5 Bft. Maar, als we uit de luwte van het eiland komen blijkt het ietsje meer te zijn. Halve wind, windkracht 7 op enkel gereefd grootzeil en alleen kotterfok lopen we 7 a 8 knopen. Margriet is inmiddels van het toneel verdwenen en ligt behoorlijk zeeziek in de achterkajuit.
Aan de zuidwestkant van Fuerteventura ligt een berg onder water. Zeewater wordt hierop omhooggestuwd en hoge steile golven rollen sissend onder ons door. We hebben te weinig aandacht aan de kaart besteed . Stom stom. Het is dan een uur of zeven ’s avonds en iedere 15 minuten houd ik op de kaart bij hoeveel vorderingen we maken uit dit venijnige gebiedje te komen. Arme Margriet, echt veel rust heeft zij tot nu toe nog niet gehad.
Enige tijd daarvoor dacht ik eraan of ik de vislijn, die we altijd achter de boot aan slepen, binnen moest halen. Door de gedachte aan weer een verse tonijn ondernam ik geen actie. Als we beet hebben dan gaat ie gewoon meteen in plastic in de koelkast en maken we hem schoon als we in de haven zijn. Met een ferme klap schiet de lijn tussen de klem uit en hebben we beet. Samen proberen we een voor ons redelijk groot tonijntje binnen te halen. Echter door onhandigheid en het rollen van de boot komt de haak met vis en al vast te zitten aan de windvaan. Kolkend spoelen er liters zeewater door zijn kieuwen. We lopen te emmeren tegen elkaar over deze ongecoördineerde actie maar onze aandacht moet op dat moment zijn bij het grootzeil. We moeten echt nog een rif zetten. Vriend vis laten we varen en is even later door de kracht van de stroming achter het schip van de haak gespoeld. Als we in de kuip na zitten te hijgen denken we na over deze slechte timing.
De steile golven nemen af als om 21.00 mijn wacht ingaat. In de verte zien we de lichtjes van Las Palmas op Gran Canaria. De boot ligt goed op de wind en golven maar ik vind het erg vermoeiend. Als ik wederom om 03.00 van Harm de wacht overneem kijken we inmiddels op de NoordWest kant van Gran Canaria. Het is een prachtig gezicht het eiland met al zijn lichtjes voorbij te zien glijden. In de verte is het zwakke schijnsel van Santa Cruz, de hoofdstad van Tenerife en ons doel, ook al zichtbaar. Maar we zijn er nog niet. Ook grote golven komen meestal 3x achtereen dus er moet nog iets komen.
Al een tijdje denk ik het schijnsel van een veerboot voor me te zien. Ik heb er dan al een paar flink uitgelicht voor en achter me langs zien varen. Maar deze lijkt wel stil te liggen. Voor de zekerheid zet ik de radar bij. Op het scherm heeft het een afmeting van flinke tanker. Er zijn er veel lichten aan boord te zien en ik denk tegen zijn boeg aan te kijken. Het schip vaart dus langzaam onze kant op. Ik stel de koers op de windvaan zo in dat we 10 graden meer van hem af sturen. Het schip komt steeds dichterbij maar ik moet mijn koers weer bijstellen naar buiten. Dan vertrouw ik het niet meer en maak Harm wakker. Samen proberen we er wat van te maken maar komen er niet uit. Het lijkt wel of ik naast het schip een rots zie met een klein groen lichtje erop, zegt Harm dan tegen mij. Er volgt dan een woordenwissel over het wel of niet oproepen van het schip. Uiteindelijk loop ik naar binnen en roep hem via de marifoon op: ‘Sir, for the past 20 minutes I’ve been trying to figure out what you are but it is impossible for me to have any reference’. In keurig engels krijg ik rustig uitgelegd dat hij een sleepboot is met een sleep van 500 meter, varende met 3 knopen per uur. Ik wacht tot deze storm over is om de haven van Las Palmas binnen te lopen zegt hij nog. O, denk ik, dus we zitten dus toch in een storm...
Sir, I am a sailing yacht and are on position so en so, Yes I can see you, you are 6 miles from me. Nou, dat kan niet, ik zit vlak bij u. Ik geef nog een keer mijn positie en koers op en zeg dat we naar Santa Cruz gaan. Dat is ok zegt hij, als je deze koers blijft sturen dan gaan jullie voorlangs. Ik brul alles door naar Harm die aan het roer zit. Na korte tijd lijkt het ons dat we er niet voorlangs gaan en ik ga weer naar binnen om hem nog een keer op te roepen. Ik geef hem nogmaals onze positie en vraag die van hem. Hij geeft exact dezelfde positie als die van ons door. Pas nu ziet hij ons blijkbaar op de radar en ik hoor aan zijn stem dat hij nu toch wat nerveus wordt. Inmiddels heeft Harm de motor gestart en we maken een gijp naar stuurboord om zo van hem af en achter hem langs te kunnen. Het rotsblok met miniscuul groen lichtje wordt nu vanaf de sleper met een zoeklicht groot uitverlicht en blijkt een enorm marinevaartuig te zijn. Wij varen hierachter langs. De sleper is duidelijk geschrokken en houdt de rest van de tijd zijn zoeklicht op zijn sleep gericht, wat uren na het voorval nogsteeds de horizon verlicht.
Om half tien ’s ochtends varen we marina del Atlantico binnen en vallen niet lang na landing aan een vingerpiertje in een diepe slaap.
