VERSLAG VAN EEN OPSTAPPER
8-12-2004
Als “opstapper” ga ik mee met Harm en Michaëla.
Het is erg leuk om ze terug te zien en na de verhalen te hebben gelezen vaar ik nu mee en ervaar het zelf.
Vanaf het canarische eiland Fuertaventura vertrekken we naar een ander baaitje. We kunnen zeilen en er staat een flinke deining. Het is heerlijk om op zee te zijn maar jawel, ik wordt er katterig van. Na het drukke Amsterdamse leven moet ik nog even wennen en landen, denk ik.
Als er ’s avonds een andere Nederlandse boot naast ons komt liggen, blijken dit bekenden te zijn van Harm en Mich dus.. borrelen.
De volgende dag zien we hoe een groep vluchtelingen door de kustwacht aan land gebracht wordt. Het is schokkend om te zien hoe deze mensen hun leven op het spel zetten in de hoop op een beter leven. Wanhoop en geluk staan elkaar aan te kijken op de kade.
Voor ons is dit aangrijpend maar aan de kade staat er permanent een tent van het Rode Kruis te wachten op weer nieuwe bootvluchtelingen die vertrokken zijn uit westelijk sahara.
Wij varen ontdaan door naar een ankerbaai. Het ziet er erg leuk uit en ik krijg al zin om te zwemmen en luieren op het dek. Helaas is het een beetje te fris en de deining te hoog. Dus luier ik ingeklemd in mijn lekkere bedje.
De volgende dag besluiten we om van Fuertaventura naar Tenerife te varen. Goeie wind, flinke golven èn deining. Een stevige tocht wordt er achteraf gezegd, ook door mij. Veertien van de 20 uur lig ik roerloos in bed. Mijn maag en evenwichtsorgaan zijn ronduit van slag en daar baal ik stevig van want dit had ik niet ingecalculeerd. Harm en Michaëla voelen zich machteloos en hebben met me te doen. Zeker omdat het katterige gevoel door de loop van de tijd regelmatig de kop opsteekt. “Misschien ben je wel echt ziek”, oppert Harm. Helaas broer.
Op het moment van aankomst in de haven van Santa Cruz, kom ik mijn bedje uit en sla aan het pannenkoeken bakken. Door de hectiek van de avond ervoor hebben zij nog geen warme maaltijd gehad wat vrij ernstig is. Met name Harm eet de hele dag door om zijn reserves aan te vullen. Ik besef me nu wat het belang is van gezond en regelmatig eten aan boord. Het leven is lichamelijk behoorlijk zwaar. Jezelf constant in balans houden als je vaart of in een baai ligt (als een tuimelaartje), de buitenlucht en het zeilen op zich zorgen voor een snelle energie verbranding. Toch denkt Harm dat hij dikker wordt.
Harm en Mich doen het samen goed, constateerde ik mede vanuit mijn ziekbed.
De overtocht van Fuertaventura naar Tenerife bleek stormachtig te zijn en een onbeduidend vaartuig op de zelfde koers zorgde voor véél stress. Midden in de nacht. Ahh, en ik lig in mijn bed en zie niets. Maar als het gevaar geweken is gaan zij evalueren. Verder in de tien dagen dat ik aan boord ben, merk ik hoe zij op elkaar ingespeeld zijn en het goed hebben. Leuk om te zien.
We liggen vijf dagen in de haven van Santa Cruz, de hoofdstad van Tenerife. In het groene landschap kun je mooie wandelingen maken. Het doet me goed om met mijn zeebenen op de grond te staan. We bekijken de omgeving, ik relax en Harm en Michaëla zijn aan het werk. Wassen, klussen, schrijven en voorbereidingen treffen voor de oversteek. Er is altijd iets te doen en zeker voordat ze de oversteek maken naar de carribean moet er nog véél gerepareerd of nagekeken worden. Dertig boodschappentassen vol worden nu alvast in de verbazingwekkende hoeveelheid bergruimte weggewerkt. Zij maken zich er totaal niet druk om, het komt wel goed. Hoewel..waar moeten de flessen spa liggen!
Vrijdag is mijn laatste tochtje voordat ik op zaterdag alweer naar Nederland terug vlieg. Ik wil graag nog een leuke tocht maken waarbij ik niet ziek wordt. Het zonnetje breekt door, het water is waanzinnig helder en het uitzicht op het land supermooi. Dus.
De dag wordt compleet door de dolfijnen die van verre naar ons toe komen om giechelend voor de boot uit te zwemmen. Harm zet mij op de boeg, waar ik het best de maatjes kan zien. Geweldig.
Pas als we langszij komen te liggen van de Nederlandse boot Ahab in Las Galletas, begin ik de deining dusdanig te voelen dat ik maar weer even de kant op ga en het toeristenoord met afgrijzen (en misselijk) aanschouw. De Canaren zijn mooi, maar ga niet naar toeristenkolonies.
Het laatste avondje is aangebroken. Weemoedig dat het al zo snel voorbij is maar ook omdat ik niet zoals Harm en Mich, me als een vis in het water heb gevoeld. Het is zó leuk om mee te varen en te beleven maar zeeziek zijn is tegelijkertijd zó vervelend dat ik erover denk om ze nog een keer op te zoeken. Ik wil me niet overgeven aan zeeziekte en wil het liefst voor de volle 100% kunnen genieten. Uiteindelijk merk ik hier in Nederland dat ik toch erg veel energie heb opgedaan en dus goed ben uitgerust.
8-12-2004
Als “opstapper” ga ik mee met Harm en Michaëla.
Het is erg leuk om ze terug te zien en na de verhalen te hebben gelezen vaar ik nu mee en ervaar het zelf.
Vanaf het canarische eiland Fuertaventura vertrekken we naar een ander baaitje. We kunnen zeilen en er staat een flinke deining. Het is heerlijk om op zee te zijn maar jawel, ik wordt er katterig van. Na het drukke Amsterdamse leven moet ik nog even wennen en landen, denk ik.
Als er ’s avonds een andere Nederlandse boot naast ons komt liggen, blijken dit bekenden te zijn van Harm en Mich dus.. borrelen.
De volgende dag zien we hoe een groep vluchtelingen door de kustwacht aan land gebracht wordt. Het is schokkend om te zien hoe deze mensen hun leven op het spel zetten in de hoop op een beter leven. Wanhoop en geluk staan elkaar aan te kijken op de kade.
Voor ons is dit aangrijpend maar aan de kade staat er permanent een tent van het Rode Kruis te wachten op weer nieuwe bootvluchtelingen die vertrokken zijn uit westelijk sahara.
Wij varen ontdaan door naar een ankerbaai. Het ziet er erg leuk uit en ik krijg al zin om te zwemmen en luieren op het dek. Helaas is het een beetje te fris en de deining te hoog. Dus luier ik ingeklemd in mijn lekkere bedje.
De volgende dag besluiten we om van Fuertaventura naar Tenerife te varen. Goeie wind, flinke golven èn deining. Een stevige tocht wordt er achteraf gezegd, ook door mij. Veertien van de 20 uur lig ik roerloos in bed. Mijn maag en evenwichtsorgaan zijn ronduit van slag en daar baal ik stevig van want dit had ik niet ingecalculeerd. Harm en Michaëla voelen zich machteloos en hebben met me te doen. Zeker omdat het katterige gevoel door de loop van de tijd regelmatig de kop opsteekt. “Misschien ben je wel echt ziek”, oppert Harm. Helaas broer.
Op het moment van aankomst in de haven van Santa Cruz, kom ik mijn bedje uit en sla aan het pannenkoeken bakken. Door de hectiek van de avond ervoor hebben zij nog geen warme maaltijd gehad wat vrij ernstig is. Met name Harm eet de hele dag door om zijn reserves aan te vullen. Ik besef me nu wat het belang is van gezond en regelmatig eten aan boord. Het leven is lichamelijk behoorlijk zwaar. Jezelf constant in balans houden als je vaart of in een baai ligt (als een tuimelaartje), de buitenlucht en het zeilen op zich zorgen voor een snelle energie verbranding. Toch denkt Harm dat hij dikker wordt.
Harm en Mich doen het samen goed, constateerde ik mede vanuit mijn ziekbed.
De overtocht van Fuertaventura naar Tenerife bleek stormachtig te zijn en een onbeduidend vaartuig op de zelfde koers zorgde voor véél stress. Midden in de nacht. Ahh, en ik lig in mijn bed en zie niets. Maar als het gevaar geweken is gaan zij evalueren. Verder in de tien dagen dat ik aan boord ben, merk ik hoe zij op elkaar ingespeeld zijn en het goed hebben. Leuk om te zien.
We liggen vijf dagen in de haven van Santa Cruz, de hoofdstad van Tenerife. In het groene landschap kun je mooie wandelingen maken. Het doet me goed om met mijn zeebenen op de grond te staan. We bekijken de omgeving, ik relax en Harm en Michaëla zijn aan het werk. Wassen, klussen, schrijven en voorbereidingen treffen voor de oversteek. Er is altijd iets te doen en zeker voordat ze de oversteek maken naar de carribean moet er nog véél gerepareerd of nagekeken worden. Dertig boodschappentassen vol worden nu alvast in de verbazingwekkende hoeveelheid bergruimte weggewerkt. Zij maken zich er totaal niet druk om, het komt wel goed. Hoewel..waar moeten de flessen spa liggen!
Vrijdag is mijn laatste tochtje voordat ik op zaterdag alweer naar Nederland terug vlieg. Ik wil graag nog een leuke tocht maken waarbij ik niet ziek wordt. Het zonnetje breekt door, het water is waanzinnig helder en het uitzicht op het land supermooi. Dus.
De dag wordt compleet door de dolfijnen die van verre naar ons toe komen om giechelend voor de boot uit te zwemmen. Harm zet mij op de boeg, waar ik het best de maatjes kan zien. Geweldig.
Pas als we langszij komen te liggen van de Nederlandse boot Ahab in Las Galletas, begin ik de deining dusdanig te voelen dat ik maar weer even de kant op ga en het toeristenoord met afgrijzen (en misselijk) aanschouw. De Canaren zijn mooi, maar ga niet naar toeristenkolonies.
Het laatste avondje is aangebroken. Weemoedig dat het al zo snel voorbij is maar ook omdat ik niet zoals Harm en Mich, me als een vis in het water heb gevoeld. Het is zó leuk om mee te varen en te beleven maar zeeziek zijn is tegelijkertijd zó vervelend dat ik erover denk om ze nog een keer op te zoeken. Ik wil me niet overgeven aan zeeziekte en wil het liefst voor de volle 100% kunnen genieten. Uiteindelijk merk ik hier in Nederland dat ik toch erg veel energie heb opgedaan en dus goed ben uitgerust.
