EERSTE ATLANTISCHE OVERSTEEK
31-12-2004
Zaterdag 11 december, het is half zes ’s avonds en we halen het anker op in de baai van Mindelo op het eiland Sao Vicente. Er staat weinig wind, zo’n 10 knopen uit het NO en we motoren een eerste stukje om tussen de eilanden uit te komen. We besluiten de eerste paar dagen met z’n drieën ’s nachts wacht te lopen om zo Karin langzaamaan wat te laten wennen aan het ritme van het oceaanzeilen.
Helaas voor haar gooit Harm roet in het eten. De tweede dag wordt hij ziek en verdelen Seth, Karin en ik de nachtwachten. De boot loopt mooi met een NNO windje van 10-15 kts.
Iedere ochtend en avond hebben we via de SSB zender contact met 8 andere NL boten die ongeveer gelijk vertrokken zijn. Ook luisteren we het atlantische net van Moloko II uit waar in het begin zo’n 30 boten zich bij melden. Aan de hand van de posities van deze boten blijven we goed op de hoogte van het weer om ons heen. Hierop wordt ook uitvoerig het weer besproken voor de gehele route, een hoop xtra info dus. In het begin lukt het nl. nog niet om zelf weerkaartjes via de laptop binnen te halen omdat de weerstations die we wel ontvangen niet het juiste gebied beslaan en we te ver weg zitten van de Amerikaanse zendstations.
Om het weerbeeld compleet te krijgen luisteren we ook nog een keer per dag uit bij Herb, de weergoeroe uit Canada, die gedetailleerde weerberichten doorgeeft aan boten die zich bij hem melden via SSB.
Na 2 dagen is Harm weer opgeknapt en lopen we vanaf dan met z’n vieren de nachtwacht. Deze is verdeeld in 8 wachten van 2 uur op en 6 uur af met de eerste wacht ingaand om 19.00 lokale tijd. Over de gehele atlantische oceaan krijgen we te maken met 3 tijdzones wat inhoud dat we iedere 15 graden (= 900 mijl) de klok een uur terug zetten. We leven dan in lokale tijd en hierdoor blijven de wachten dan in de avond en nacht, na zonsondergang. Overdag houden we het informeel en is er altijd wel iemand buiten die de boel in de gaten houdt.
Woensdag 15 december, we hebben er dan 3 dagen opzitten en 419 mijl afgelegd. Nu is Karin aan de beurt en is aan de buikloop. De wacht wordt omgegooid naar 3 uur op en 6 uur af en de wind waait nogsteeds vrolijk uit het NO.
In het begin duurt het even voordat we de draai hebben gevonden wat betreft verdeling van de bedden. De achterkajuit is te klein voor Karin en Seth, in de punt is het lastig om met z’n tweeën te slapen. Dit is het deel van het schip wat het meeste beweegt. Harm en ik slapen afwisselend op de bank en in de punt en het zeebed wordt afwisselend gebruikt door Seth en Karin. Het duurde even voordat zij hier hun draai in vinden en vertrouwen op een slingerzeil. Uiteindelijk komt het allemaal goed.
Die nacht komen we voor het eerst een tanker tegen. De wachtloper klinkt bijzonder onvriendelijk maar kan ons wel een weerberichtje verstrekken.
Op vrijdag de 17e is het weer wat aan het veranderen. De wind neemt af en het grootzeil maakt rake klappen door het rollen op de oceaandeining. We worden er met z’n allen nogal nerveus van.
De ‘Eclipse’ van Floris en Melanie, die we in Sal ontmoetten, loopt op ons in en is op zichtaftand. Ze zijn een dag later vertrokken en via de marifoon hebben we contact met elkaar. Zij hebben een licht schip en kunnen dus ook met weinig wind snelheid houden. Overdag wordt het aardig heet nu de wind er niet meer is om voor wat verkoeling te zorgen.
De volgende dag zijn we 7 dagen onderweg en hebben 830 mijl afgelegd. De wind is nogsteeds weinig, 5-10 kts maar de golven zijn hoog. Die nacht wordt ik door een golf gelanceerd en uit mijn bed in het gangboord gegooid. Buiten een beurse elleboog en een raar gevoel van gewichtloosheid gelukkig verder niets aan de hand.
Tot dan toe konden we het doen met de broodvoorraad die we hadden ingeslagen op de Kaap Verden maar het wordt tijd om zelf wat te gaan bakken. ‘sMiddags is het smikkelen van een heerlijke Ciabatta en een volkoren zonnepit. Naast de dagelijkse vliegende vissen aan boord zien we voor het eerst wat groter zeeleven. 3 Pilot whales zwemmen een stukje met ons mee. Die dag ook onze eerste squall waar weinig wind in zat maar wel enorm veel water.
Zondag de 19e zijn we halverwege en dit moet gevierd worden. Tijdens de dagelijkse happy hour halen we de koude champi tevoorschijn en duikt Harm de kombuis in voor echte NL tompoezen!
De wind zakt verder in en we hijsen de grote lichtweergenua. Helaas na een paar uur is de pret weer voorbij want door het rollen scheurt het onderlijk helemaal uit. Het is een oud zeil dat al aan zijn pensioen zat...maar eens kijken of we dat nog gaan maken. Die middag gaat voor het eerst de motor aan om pas de volgende ochtend weer uit te gaan omdat er weer wat wind staat. Iedereen slaap slecht door de herrie en de dieselstank die naar binnen waait.
De dagen daarna waait de wind redelijk door en woensdag de 22e hebben we 1024 mijl afgelegd. Een 2e tanker verschijnt aan de horizon.
Donderdag 23 december. De wind zakt helemaal in. Rond 13.30 starten we de motor omdat we nogmaar 1,2 kts lopen. In het grootzeil leggen we 2 riffen om het klappen op de deining te voorkomen. Ook de dag daarna nogsteeds geen wind. We slepen een vislijn achter de boot en worden ingehaald door een Dorade die eens komt kijken waar we zoal mee bezig zijn. Tsja, wie houdt wie nou voor de gek...
Nog 470 mijl te gaan. ’s Avonds versieren we de boot met ons kerstsetje van de Pinical en pakken we de eerste kerstkadootjes uit omdat we niet kunnen wachten, goed voor de moraal enzo.
Dan is het alweer kerst. De wind draait naar het zuidwesten en neemt toe zodat we weer kunnen zeilen, (een kans van geloof ik iets van 10% dat deze windrichting in de Noordoost passaat gordel waait). We varen aan de wind en vangen sinds lange tijd weer een vis. Aan de haak hangt een Wahoo (makreelsoort) van 60 cm. Kerstkadootje van de zee. Op het kerstmenu staan gemarineerde Wahoo steaks, in olijfolie gefrituurde verse patatjes, wittekoolsalade in een sinasappeldressing en Sticky Toffee taart als toetje. We hadden na zoveel dagen zeilen weinig verse producten meer dus een kerstmaal in elkaar flansen was een uitdaging. Het toeval wilde ook dat op het moment van eten de zee volledig afvlakte en de wind ging liggen. De boot lag perfect stil in een zee als een lammetje. Kadootjes van Seth en Karin en van fam. uit nederland vervolmaakte het nog verder. Buiten laat de volle maan haar gezicht aan ons zien. Niet een kerst om snel te vergeten.
Helaas gaat na het eten de motor weer aan om weer wat snelheid te maken. We varen op 1800 toeren met 4.7 kts; rustig aan om het dieselgebruik en de motorherrie laag te houden. De voorspelling is dat de wind zal gaan draaien van ZW naar W via NW naar N. Laten we hopen dat dit weer een begin van de passaatwind is.
Op 2e kerstdag leggen we in de middag de boot stil om te gaan zwemmen! Yippie, even geen motorgeluid en wat verkoeling. We gooien achter ons een drijfboei uit. Wat een bizar gevoel om midden op de oceaan te zwemmen met een diepte van 5,7 km onder je. Brrrr, maar niet te ver van de boot zwemmen, de overbekende tune van Steven Spielberg klinkt in mijn oren. Seth en Harm hebben hier minder last van. Die dag een diepterecord met een daggemmiddelde van 93 mijl. We hebben er dan 15 dagen opzitten en nog 255 mijl te gaan. (Bijna) iedereen wil graag aankomen en hopelijk staat er morgen weer wat wind.
Eindelijk is het dan zover, we zeilen weer goed. In de nacht van zondag op maandag draait de wind na het overkomen van wat squalls naar het Noorden en lopen we halve wind tussen de 6 en 7 kts over de grond. Die ochtend horen we het nieuws over de Tsunami bij Sumatra. 17000 doden...terwijl wij gisteren lekker aan het zwemmen waren.
Dinsdag 28 december hebben we na lange tijd weer contact met de Miss X, die al op BBdos liggen. Zij konden ons al die tijd wel verstaan maar wij hun niet. Om 23.00 lokale tijd varen we Carlisle Bay binnen. Ro en Tien van de Miss komen in de bijboot naar ons toe en helpen ons aan een mooring. Als we liggen worden we met z’n vieren overgezet aan boord van de Miss voor rumpunch, Carpirinhas en uitlaatklep voor oceaanervaringen.
Voor de statistieken; afstand afgelegd door het water: 1983,62 mijl, aantal motoruren: 81 uur, aantal dagen onderweg: 17
31-12-2004
Zaterdag 11 december, het is half zes ’s avonds en we halen het anker op in de baai van Mindelo op het eiland Sao Vicente. Er staat weinig wind, zo’n 10 knopen uit het NO en we motoren een eerste stukje om tussen de eilanden uit te komen. We besluiten de eerste paar dagen met z’n drieën ’s nachts wacht te lopen om zo Karin langzaamaan wat te laten wennen aan het ritme van het oceaanzeilen.
Helaas voor haar gooit Harm roet in het eten. De tweede dag wordt hij ziek en verdelen Seth, Karin en ik de nachtwachten. De boot loopt mooi met een NNO windje van 10-15 kts.
Iedere ochtend en avond hebben we via de SSB zender contact met 8 andere NL boten die ongeveer gelijk vertrokken zijn. Ook luisteren we het atlantische net van Moloko II uit waar in het begin zo’n 30 boten zich bij melden. Aan de hand van de posities van deze boten blijven we goed op de hoogte van het weer om ons heen. Hierop wordt ook uitvoerig het weer besproken voor de gehele route, een hoop xtra info dus. In het begin lukt het nl. nog niet om zelf weerkaartjes via de laptop binnen te halen omdat de weerstations die we wel ontvangen niet het juiste gebied beslaan en we te ver weg zitten van de Amerikaanse zendstations.
Om het weerbeeld compleet te krijgen luisteren we ook nog een keer per dag uit bij Herb, de weergoeroe uit Canada, die gedetailleerde weerberichten doorgeeft aan boten die zich bij hem melden via SSB.
Na 2 dagen is Harm weer opgeknapt en lopen we vanaf dan met z’n vieren de nachtwacht. Deze is verdeeld in 8 wachten van 2 uur op en 6 uur af met de eerste wacht ingaand om 19.00 lokale tijd. Over de gehele atlantische oceaan krijgen we te maken met 3 tijdzones wat inhoud dat we iedere 15 graden (= 900 mijl) de klok een uur terug zetten. We leven dan in lokale tijd en hierdoor blijven de wachten dan in de avond en nacht, na zonsondergang. Overdag houden we het informeel en is er altijd wel iemand buiten die de boel in de gaten houdt.
Woensdag 15 december, we hebben er dan 3 dagen opzitten en 419 mijl afgelegd. Nu is Karin aan de beurt en is aan de buikloop. De wacht wordt omgegooid naar 3 uur op en 6 uur af en de wind waait nogsteeds vrolijk uit het NO.
In het begin duurt het even voordat we de draai hebben gevonden wat betreft verdeling van de bedden. De achterkajuit is te klein voor Karin en Seth, in de punt is het lastig om met z’n tweeën te slapen. Dit is het deel van het schip wat het meeste beweegt. Harm en ik slapen afwisselend op de bank en in de punt en het zeebed wordt afwisselend gebruikt door Seth en Karin. Het duurde even voordat zij hier hun draai in vinden en vertrouwen op een slingerzeil. Uiteindelijk komt het allemaal goed.
Die nacht komen we voor het eerst een tanker tegen. De wachtloper klinkt bijzonder onvriendelijk maar kan ons wel een weerberichtje verstrekken.
Op vrijdag de 17e is het weer wat aan het veranderen. De wind neemt af en het grootzeil maakt rake klappen door het rollen op de oceaandeining. We worden er met z’n allen nogal nerveus van.
De ‘Eclipse’ van Floris en Melanie, die we in Sal ontmoetten, loopt op ons in en is op zichtaftand. Ze zijn een dag later vertrokken en via de marifoon hebben we contact met elkaar. Zij hebben een licht schip en kunnen dus ook met weinig wind snelheid houden. Overdag wordt het aardig heet nu de wind er niet meer is om voor wat verkoeling te zorgen.
De volgende dag zijn we 7 dagen onderweg en hebben 830 mijl afgelegd. De wind is nogsteeds weinig, 5-10 kts maar de golven zijn hoog. Die nacht wordt ik door een golf gelanceerd en uit mijn bed in het gangboord gegooid. Buiten een beurse elleboog en een raar gevoel van gewichtloosheid gelukkig verder niets aan de hand.
Tot dan toe konden we het doen met de broodvoorraad die we hadden ingeslagen op de Kaap Verden maar het wordt tijd om zelf wat te gaan bakken. ‘sMiddags is het smikkelen van een heerlijke Ciabatta en een volkoren zonnepit. Naast de dagelijkse vliegende vissen aan boord zien we voor het eerst wat groter zeeleven. 3 Pilot whales zwemmen een stukje met ons mee. Die dag ook onze eerste squall waar weinig wind in zat maar wel enorm veel water.
Zondag de 19e zijn we halverwege en dit moet gevierd worden. Tijdens de dagelijkse happy hour halen we de koude champi tevoorschijn en duikt Harm de kombuis in voor echte NL tompoezen!
De wind zakt verder in en we hijsen de grote lichtweergenua. Helaas na een paar uur is de pret weer voorbij want door het rollen scheurt het onderlijk helemaal uit. Het is een oud zeil dat al aan zijn pensioen zat...maar eens kijken of we dat nog gaan maken. Die middag gaat voor het eerst de motor aan om pas de volgende ochtend weer uit te gaan omdat er weer wat wind staat. Iedereen slaap slecht door de herrie en de dieselstank die naar binnen waait.
De dagen daarna waait de wind redelijk door en woensdag de 22e hebben we 1024 mijl afgelegd. Een 2e tanker verschijnt aan de horizon.
Donderdag 23 december. De wind zakt helemaal in. Rond 13.30 starten we de motor omdat we nogmaar 1,2 kts lopen. In het grootzeil leggen we 2 riffen om het klappen op de deining te voorkomen. Ook de dag daarna nogsteeds geen wind. We slepen een vislijn achter de boot en worden ingehaald door een Dorade die eens komt kijken waar we zoal mee bezig zijn. Tsja, wie houdt wie nou voor de gek...
Nog 470 mijl te gaan. ’s Avonds versieren we de boot met ons kerstsetje van de Pinical en pakken we de eerste kerstkadootjes uit omdat we niet kunnen wachten, goed voor de moraal enzo.
Dan is het alweer kerst. De wind draait naar het zuidwesten en neemt toe zodat we weer kunnen zeilen, (een kans van geloof ik iets van 10% dat deze windrichting in de Noordoost passaat gordel waait). We varen aan de wind en vangen sinds lange tijd weer een vis. Aan de haak hangt een Wahoo (makreelsoort) van 60 cm. Kerstkadootje van de zee. Op het kerstmenu staan gemarineerde Wahoo steaks, in olijfolie gefrituurde verse patatjes, wittekoolsalade in een sinasappeldressing en Sticky Toffee taart als toetje. We hadden na zoveel dagen zeilen weinig verse producten meer dus een kerstmaal in elkaar flansen was een uitdaging. Het toeval wilde ook dat op het moment van eten de zee volledig afvlakte en de wind ging liggen. De boot lag perfect stil in een zee als een lammetje. Kadootjes van Seth en Karin en van fam. uit nederland vervolmaakte het nog verder. Buiten laat de volle maan haar gezicht aan ons zien. Niet een kerst om snel te vergeten.
Helaas gaat na het eten de motor weer aan om weer wat snelheid te maken. We varen op 1800 toeren met 4.7 kts; rustig aan om het dieselgebruik en de motorherrie laag te houden. De voorspelling is dat de wind zal gaan draaien van ZW naar W via NW naar N. Laten we hopen dat dit weer een begin van de passaatwind is.
Op 2e kerstdag leggen we in de middag de boot stil om te gaan zwemmen! Yippie, even geen motorgeluid en wat verkoeling. We gooien achter ons een drijfboei uit. Wat een bizar gevoel om midden op de oceaan te zwemmen met een diepte van 5,7 km onder je. Brrrr, maar niet te ver van de boot zwemmen, de overbekende tune van Steven Spielberg klinkt in mijn oren. Seth en Harm hebben hier minder last van. Die dag een diepterecord met een daggemmiddelde van 93 mijl. We hebben er dan 15 dagen opzitten en nog 255 mijl te gaan. (Bijna) iedereen wil graag aankomen en hopelijk staat er morgen weer wat wind.
Eindelijk is het dan zover, we zeilen weer goed. In de nacht van zondag op maandag draait de wind na het overkomen van wat squalls naar het Noorden en lopen we halve wind tussen de 6 en 7 kts over de grond. Die ochtend horen we het nieuws over de Tsunami bij Sumatra. 17000 doden...terwijl wij gisteren lekker aan het zwemmen waren.
Dinsdag 28 december hebben we na lange tijd weer contact met de Miss X, die al op BBdos liggen. Zij konden ons al die tijd wel verstaan maar wij hun niet. Om 23.00 lokale tijd varen we Carlisle Bay binnen. Ro en Tien van de Miss komen in de bijboot naar ons toe en helpen ons aan een mooring. Als we liggen worden we met z’n vieren overgezet aan boord van de Miss voor rumpunch, Carpirinhas en uitlaatklep voor oceaanervaringen.
Voor de statistieken; afstand afgelegd door het water: 1983,62 mijl, aantal motoruren: 81 uur, aantal dagen onderweg: 17
