DOORGESPOELD IN TOBAGO
30-1-2005
11 januari 2005 – 25 januari 2005
Het is dinsdag 11 januari als we rond 5 uur ’s avonds aankomen in Man of War bay, Charlotteville. De oversteek van Barbados naar Tobago is rond de 120 mijl en we vertrekken vanuit Barbados met veel wind en regen. We lopen lekker hard die nacht met rond de 30-35 knopen wind maar met een vervelende hoge korte golven. We verwachten rond 11.00 de volgende ochtend in Tobago aan te komen maar niet dus. Met zonsopgang valt de wind geheel weg en motoren we het laatste stuk. Er staat een sterke stroming naar het Noorden en we lopen rond de 3,5 knoop over de grond. Erg frustrerend allemaal. Gelukkig komen er vlak voor Tobago wat dolfijntjes ons opvrolijken. Die hadden we sinds de Kaap Verden niet meer rond de boot gehad.
Man of War bay is een prachtige baai aan de Noordnoordwest kant van het eiland. Tropisch regenwoud loopt zo vanaf de berg de zee in. Charlotteville is een klein relaxed dorpje en ligt als een waaier rondom het strand. We mogen ankeren voor Pirates bay, een stukje buiten het dorp, en we hebben gezelschap van de Eclipse, Double You, Laga en de Archibald. De nederlandse driekleur is (weer) volop aanwezig in de baai...
De volgende ochtend gaan we naar customs en immigrations en klaren we in. Eigenlijk hadden we dat de vorige dag bij aankomst al moeten doen maar dan betaal je (na 16.00 uur) 45 US dollar overtime fee. Jammer maar dit houden we liever in onze eigen zak. Je kunt hier wel problemen mee krijgen en een boete oplopen maar we hebben echter niet de indruk dat er door customs en immigration in de baai gecontroleerd wordt. Voor de zekerheid blijven we de eerste avond maar even aan boord.
In Charlotteville zelf zijn geen banken of pinautomaten en hiervoor moeten we naar Scarborough, de hoofdstad van Tobago, aan de andere kant van het eiland. Nadat we zijn ingeklaard komen we Ed van de Double You tegen die net een autootje gehuurd heeft. Met hem kunnen we mee naar Scarborough. Samen met Ed en Floris & Mark van de Eclipse racen we kriskras het eiland over en zien her en der flinke aardverschuivingen, sommigen lopen vlak onder de weg vandaan. Iedereen doet in Scarborough zijn dingetje en de rest van de middag rijden we rond en zien we alvast wat van de zuidwestkant van het eiland. Het is hier een stuk platter dan waar wij zitten.
Aan de noordkant is Tobago steil met hellingen vol vette jungle. Door de heftige regenval van de afgelopen weken (en op het moment dat wij er zijn) is het overal erg nat en modderig.
Het opschrift ‘NO GAZ’ bij de pomp in Charlotteville staat er na een week nogsteeds, de tankauto is te zwaar voor de weg naar het dorp. In de TT Daily lezen we dat de autoriteiten er over denken de weg naar het Noorden te sluiten en in de tien dagen dat we in Man of War Bay liggen houden we de watertanks nokkie vol met al het regenwater wat we via een stormzeiltje op het voordek opvangen.
We hebben nog nooit zo veel regenwater over ons heen gehad als hier in Tobago, hier kan zelfs Nederland niet aan tippen! Door alle nattigheid ondernemen we overdag niet zo veel, we blijven veel aan boord en als we goed timen halen we net geen nat pak als we aan de kant gaan.
Wat we wel doen; uit eten bij Sharon en Phoebes (overheerlijk en lokaal eten, gemaakt door moeder Sharon, dochter Phoebe heeft het syndroom van Down maar zien we vrolijk in de bediening, in de ene hand notitieblokje voor de menutjes in de andere haar schriftje met tekeningen van die dag die ze aan je laat zien), Borrels drinken bij Gail Caesar, komt gezellig bij je zitten en bept mee waarover we het ook hebben (Mr. Caesar, haar vader van 75, heette ons die eerste ochtend aan land welkom. Hij heeft last van zijn benen zo legt hij aan ons uit en doet iedere morgen zijn rondje door het dorp om fit te blijven. Samen lopen we voetje voor voetje met hem op en hij staat er op ons tot het customs gebouw te begeleiden) we hebben een aantal feestjes tot in de diepe uurtjes met Floris, Mark, Ed en de locals in de Bananaboat bar en er is een verjaardag wat gevierd wordt met een overheerlijke BBQ op het strand.
De Bananaboat was wel een aparte ervaring. De eerste avond speelt er een bambooband (groep drummers op verschillende trommels) Dat brengt de stemming er wel goed in! Het mannelijke deel van de locals (de vrouwen zitten niet in de kroeg) zijn vol onbegrip dat Michaela op haar 34e nog geen kinderen heeft. Zou mijn zaad wel goed zijn? Al snel heeft ze de eerste uitnodiging binnen van iemand die wel voor haar een verblijfvergunning kan regelen (en kinderen zijn ook geen probleem...)
Na 10 dagen in Charlotteville willen we verder op. Eenmaal op zee blijkt dat de deining hoog is en moeten we Englishmans bay, een van de mooiste baaien, voorbij varen omdat het onmogelijk is om te ankeren. Doodzonde, dit schijnt ook voor velen een van de favoriete baaien in de carieb te zijn. Uiteindelijk kunnen we veilig liggen in een baaitje voor het plaatsje Plymouth. ’s Avonds wordt de deining ook hier weer wat hoger maar we besluiten toch nog een dagje te blijven liggen. We willen wel het plaatsje nog even zien. De volgende dag varen we met het bijbootje riching de pier maar het blijkt onmogelijk hier de boot aan vast te knopen, zo hoog lopen de golven onder de pier door. Toch maar even terug om voor de bijboot een anker te halen en het bootje zo van de pier af te houden. Eenmaal veilig aan land duurt het niet lang of we worden belaagt door mensen die allemaal zo hun eigen manier bedacht hebben om ons geld afhandig te maken. We krijgen iets te veel aandacht en besluiten maar snel weer naar de boot terug te gaan. Aan de andere kant van de baai ligt een mooi strand met een groot resort erbij. We ankeren het bijbootje weer net buiten de megagrote brekers en zwemmen naar de kant. Dit strand is wel echt heel mooi, jammer dat het zo is dichtgetimmerd met ietwat saai aandoende senioren.
De volgende dag varen we door naar Pigeon Point waar we naast het Buccoo rif kunnen ankeren. Doordat het rif de golven breekt liggen we voor het zich op open zee maar het rollen is helemaal weg. Op Pigeon Point zelf zit een luxe beachclub die de boel er goed onderhouden heeft. Zeker vanaf de boot ziet het er prachtig uit met in de achtergrond de uitlopers van het heuvelachtige Noordkustgebied die in zee verdwijnen.
We willen we toch nog een keer naar Scarborough om het stadje te bekijken en verkassen de boot de volgende dag naar Storebay, wat een mijltje zuidelijker ligt, omdat we daar wat meer voorzieningen hebben. Scarborough blijkt later niet de moeite waard van een bezoek. De mensen zijn wel heel vriendelijk en relaxt maar er is maar weinig wat interessant is om te bekijken. We lopen in de hitte de heuvels in van het beter uitziende Upper Scarborough op zoek naar Fort King George. Van hieruit heb je een prachtig uitzicht op de Atlantische Oceaan plus de baai van Scarborough en het geheel is omringd door een prachtige tuin. Op het terrein staat ook het rommelige Tobago museum en het enige wat ons boeit is het verhaal over de eerste kolonisten van Tobago; De Nederlanders. Er hangt een oude pentekening met alle Nederlandse galjoens die in die tijd in de baai van Scarborough lagen (maar al snel het veld moesten ruimen voor de Engelsen en Fransen).
We vinden het tijd om door te gaan naar Trinidad.
zie ook ons fotoboek voor meer beelden
30-1-2005
11 januari 2005 – 25 januari 2005
Het is dinsdag 11 januari als we rond 5 uur ’s avonds aankomen in Man of War bay, Charlotteville. De oversteek van Barbados naar Tobago is rond de 120 mijl en we vertrekken vanuit Barbados met veel wind en regen. We lopen lekker hard die nacht met rond de 30-35 knopen wind maar met een vervelende hoge korte golven. We verwachten rond 11.00 de volgende ochtend in Tobago aan te komen maar niet dus. Met zonsopgang valt de wind geheel weg en motoren we het laatste stuk. Er staat een sterke stroming naar het Noorden en we lopen rond de 3,5 knoop over de grond. Erg frustrerend allemaal. Gelukkig komen er vlak voor Tobago wat dolfijntjes ons opvrolijken. Die hadden we sinds de Kaap Verden niet meer rond de boot gehad.
Man of War bay is een prachtige baai aan de Noordnoordwest kant van het eiland. Tropisch regenwoud loopt zo vanaf de berg de zee in. Charlotteville is een klein relaxed dorpje en ligt als een waaier rondom het strand. We mogen ankeren voor Pirates bay, een stukje buiten het dorp, en we hebben gezelschap van de Eclipse, Double You, Laga en de Archibald. De nederlandse driekleur is (weer) volop aanwezig in de baai...
De volgende ochtend gaan we naar customs en immigrations en klaren we in. Eigenlijk hadden we dat de vorige dag bij aankomst al moeten doen maar dan betaal je (na 16.00 uur) 45 US dollar overtime fee. Jammer maar dit houden we liever in onze eigen zak. Je kunt hier wel problemen mee krijgen en een boete oplopen maar we hebben echter niet de indruk dat er door customs en immigration in de baai gecontroleerd wordt. Voor de zekerheid blijven we de eerste avond maar even aan boord.
In Charlotteville zelf zijn geen banken of pinautomaten en hiervoor moeten we naar Scarborough, de hoofdstad van Tobago, aan de andere kant van het eiland. Nadat we zijn ingeklaard komen we Ed van de Double You tegen die net een autootje gehuurd heeft. Met hem kunnen we mee naar Scarborough. Samen met Ed en Floris & Mark van de Eclipse racen we kriskras het eiland over en zien her en der flinke aardverschuivingen, sommigen lopen vlak onder de weg vandaan. Iedereen doet in Scarborough zijn dingetje en de rest van de middag rijden we rond en zien we alvast wat van de zuidwestkant van het eiland. Het is hier een stuk platter dan waar wij zitten.
Aan de noordkant is Tobago steil met hellingen vol vette jungle. Door de heftige regenval van de afgelopen weken (en op het moment dat wij er zijn) is het overal erg nat en modderig.
Het opschrift ‘NO GAZ’ bij de pomp in Charlotteville staat er na een week nogsteeds, de tankauto is te zwaar voor de weg naar het dorp. In de TT Daily lezen we dat de autoriteiten er over denken de weg naar het Noorden te sluiten en in de tien dagen dat we in Man of War Bay liggen houden we de watertanks nokkie vol met al het regenwater wat we via een stormzeiltje op het voordek opvangen.
We hebben nog nooit zo veel regenwater over ons heen gehad als hier in Tobago, hier kan zelfs Nederland niet aan tippen! Door alle nattigheid ondernemen we overdag niet zo veel, we blijven veel aan boord en als we goed timen halen we net geen nat pak als we aan de kant gaan.
Wat we wel doen; uit eten bij Sharon en Phoebes (overheerlijk en lokaal eten, gemaakt door moeder Sharon, dochter Phoebe heeft het syndroom van Down maar zien we vrolijk in de bediening, in de ene hand notitieblokje voor de menutjes in de andere haar schriftje met tekeningen van die dag die ze aan je laat zien), Borrels drinken bij Gail Caesar, komt gezellig bij je zitten en bept mee waarover we het ook hebben (Mr. Caesar, haar vader van 75, heette ons die eerste ochtend aan land welkom. Hij heeft last van zijn benen zo legt hij aan ons uit en doet iedere morgen zijn rondje door het dorp om fit te blijven. Samen lopen we voetje voor voetje met hem op en hij staat er op ons tot het customs gebouw te begeleiden) we hebben een aantal feestjes tot in de diepe uurtjes met Floris, Mark, Ed en de locals in de Bananaboat bar en er is een verjaardag wat gevierd wordt met een overheerlijke BBQ op het strand.
De Bananaboat was wel een aparte ervaring. De eerste avond speelt er een bambooband (groep drummers op verschillende trommels) Dat brengt de stemming er wel goed in! Het mannelijke deel van de locals (de vrouwen zitten niet in de kroeg) zijn vol onbegrip dat Michaela op haar 34e nog geen kinderen heeft. Zou mijn zaad wel goed zijn? Al snel heeft ze de eerste uitnodiging binnen van iemand die wel voor haar een verblijfvergunning kan regelen (en kinderen zijn ook geen probleem...)
Na 10 dagen in Charlotteville willen we verder op. Eenmaal op zee blijkt dat de deining hoog is en moeten we Englishmans bay, een van de mooiste baaien, voorbij varen omdat het onmogelijk is om te ankeren. Doodzonde, dit schijnt ook voor velen een van de favoriete baaien in de carieb te zijn. Uiteindelijk kunnen we veilig liggen in een baaitje voor het plaatsje Plymouth. ’s Avonds wordt de deining ook hier weer wat hoger maar we besluiten toch nog een dagje te blijven liggen. We willen wel het plaatsje nog even zien. De volgende dag varen we met het bijbootje riching de pier maar het blijkt onmogelijk hier de boot aan vast te knopen, zo hoog lopen de golven onder de pier door. Toch maar even terug om voor de bijboot een anker te halen en het bootje zo van de pier af te houden. Eenmaal veilig aan land duurt het niet lang of we worden belaagt door mensen die allemaal zo hun eigen manier bedacht hebben om ons geld afhandig te maken. We krijgen iets te veel aandacht en besluiten maar snel weer naar de boot terug te gaan. Aan de andere kant van de baai ligt een mooi strand met een groot resort erbij. We ankeren het bijbootje weer net buiten de megagrote brekers en zwemmen naar de kant. Dit strand is wel echt heel mooi, jammer dat het zo is dichtgetimmerd met ietwat saai aandoende senioren.
De volgende dag varen we door naar Pigeon Point waar we naast het Buccoo rif kunnen ankeren. Doordat het rif de golven breekt liggen we voor het zich op open zee maar het rollen is helemaal weg. Op Pigeon Point zelf zit een luxe beachclub die de boel er goed onderhouden heeft. Zeker vanaf de boot ziet het er prachtig uit met in de achtergrond de uitlopers van het heuvelachtige Noordkustgebied die in zee verdwijnen.
We willen we toch nog een keer naar Scarborough om het stadje te bekijken en verkassen de boot de volgende dag naar Storebay, wat een mijltje zuidelijker ligt, omdat we daar wat meer voorzieningen hebben. Scarborough blijkt later niet de moeite waard van een bezoek. De mensen zijn wel heel vriendelijk en relaxt maar er is maar weinig wat interessant is om te bekijken. We lopen in de hitte de heuvels in van het beter uitziende Upper Scarborough op zoek naar Fort King George. Van hieruit heb je een prachtig uitzicht op de Atlantische Oceaan plus de baai van Scarborough en het geheel is omringd door een prachtige tuin. Op het terrein staat ook het rommelige Tobago museum en het enige wat ons boeit is het verhaal over de eerste kolonisten van Tobago; De Nederlanders. Er hangt een oude pentekening met alle Nederlandse galjoens die in die tijd in de baai van Scarborough lagen (maar al snel het veld moesten ruimen voor de Engelsen en Fransen).
We vinden het tijd om door te gaan naar Trinidad.
zie ook ons fotoboek voor meer beelden
