TECHNISCH VERHAAL
14-2-2005
3-14 februari
Trinidad is DE plaats in de Carieb om aan je boot te klussen. Chaguaramas bay is een stukje buiten Port of Spain en is helemaal en alleen gericht op de watersporter; zowat alles wat je voor een boot kan bedenken kan je hier vinden. Aangezien we de Saga vanaf de koop in 2001 tot nu toe niet meer uit het water hebben gehad werd het tijd voor een verfbeurtje van het onderwaterschip en het vervangen van huiddoorvoeren en afsluiters.
De eerste paar dagen in Chaguaramas besteden we aan het zoeken, bekijken en prijsvergelijken van de verschillende werven en aan het zoeken naar de zelfde antifouling die we nu ook op de romp hebben zitten. De oude antifouling van Hempel is koperhoudend en werkt naar onze mening prima. We hebben weinig aangroei en het onderwaterschip ziet er na 2,5 jaar in het water gelegen te hebbben nog goed uit. Het blijkt lastig hetzelfde product te vinden maar de leverancier van een ander merk wil ons helpen en kan ons de gewenste verf leveren en doet dat zelfs tegen inkoopsprijs. Das nog eens mazzel hebben!
Diezelfde dag kiezen we voor Powerboats als de werf waar we op de kant willen. Zij hebben de beste prijs en het grootste gedeelte van de medecruisers ligt hier, er heerst een gezellige bedrijvige sfeer.
We denken de klus in 7 dagen te kunnen klaren en op donderdag 3 februari worden we in de middag op het droge gezet. Michaela zweet peentjes als ze de boot in de singels van de kraan ziet hangen en de kraan er zo ook nog een stukje mee gaat rijden. Gelukkig gaat alles goed en hebben we sinds tijden een stilliggend huis. Dat dit wel ff wennen is blijkt als Mich mij midden in de nacht wakker maakt omdat ze voelt dat de boot scheefzakt en we gaan omvallen. Ga slapen mens!
Tijdens het hijsen van de boot zien we dat de verflagen op de loodkiel beschadigd zijn en dat water tussen de kiel, verf- en plamuurlagen is gekropen. Dat moet open gehaald worden en drogen. Al snel ligt er een gat van een meter breed open totdat ik weer op goed hechtende droge lagen stuit. Slik. Ik weet nog niet hoe ik het moet opvullen maar laten zitten is natuurlijk geen optie. Eerst maar goed laten drogen.
Diezelfde middag dat we het water uitgehaald zijn staat Floris van de Eclips klaar om te helpen de afsluiters en huiddoorvoeren te vervangen. Met de slijptol wordt van buiten af de flens van de huiddoorvoer ingeslepen in stervorm en met een beitel sla je de rest er zo af. Binnen het uur hebben we de 4 doorvoeren eruit. Nu valt ook op hoe dik het polyester van de romp is. Deze boot is niet een beetje stevig gebouwd maar een beetje boel...
De volgende dagen besteden we aan informeren naar hoe we de loodkiel moeten primeren (grondverven) en opvullen en het bestellen van huiddoorvoeren en afsluiters terwijl de boot lekker staat te drogen. Ondertussen is het duidelijk geworden dat het leven op de kant toch een behoorlijk stuk warmer is dat op het water. In de boot is het om te stikken zo warm, 38 graden staat op de termometer. ’s Nachts koelt het niet echt af en samen in 1 bed slapen is gewoon te heet. Ik slaap ik de achterkajuit en Mich in de voorpunt – Gezellig hoor!
De kale kiel zet ik uiteindelijk in de epoxy en om alles weer glad te krijgen vul ik het op met epoxy met microballoons.
Om de huiddoorvoeren vast te kunnen zetten moeten we eerst van oud ijzer en de slijptol gereedschap maken. De doorvoeren worden met een flinke dot kit vast gedraaid en de volgende dag zetten we de afsluiters erop. Gelukkig helpt Floris hiermee. Hij heeft dit bij zijn eigen boot moeten doen dus ik hoef niet zelf het wiel uit te vinden.
De huiddoorvoeren zet ik aan de buitenkant in de epoxyplamuur wat ten goede komt van de waterdichtheid (en de stroomlijn – heel belangrijk bij dit schip ;-)
Doordat het afwerken van de kiel veel tijd kost lopen we een beetje uit op de planning en gaan we niet binnen de bedachte 7 dagen klaar zijn. Helaas is de botenkraan nogal volgeboekt en zijn we pas 4 dagen later aan de beurt, ook omdat er nog een weekend tussen zit. Helaas houdt dit ook in dat we niet op tijd bij ons bezoek in Bequia kunnen zijn. Grote treurnis maar het is niet anders.
Nadat de doorvoeren zijn gezet kunnen we de antifouling smeren. We zetten er drie dikke lagen op, hopelijk weer goed voor een jaar of drie?
Ik besteed twee volle werkdagen aan het monteren van de afsluiters van de kuiplozing. Deze zijn helemaal onder de dieseltanks achter de motor weggewerkt en daar kom je beroerd bij. Ik moet een gedeelte van de motor demonteren om ruimte te maken om achter de motor te kunnen kruipen. Het lukt allemaal maar zo zweten als dit heb ik nog nooit gedaan.
Tijdens het varen hadden we al gemerkt dat er wat gerommel uit de schroefas lijkt te komen en ik wil ook het schroefaslager vervangen. Hiervoor moet de schroef eraf en die blijkt vast te zitten! Ik kan van een medecruiser een speciale schroefastrekker lenen maar het lukt me nogsteeds niet. Na overleg met hem is het advies: Meer spanning erop zetten en met hamers erop beuken om door trilling de schroef los te krijgen. Als de trekker kapot zou gaan zou dat niet uitmaken omdat het toch al een oud ding was. Zo gezegt zo gedaan maar helaas wil de schroef niet loslaten en sloop ik trekker. Oei. Rotsituatie – geleend en gelukkig goed overlegt maar toch. Hij is er gelukkig heel relaxt onder en een goede fles witte wijn maakt hem blij. Dan maar een pro inhuren om die rotschroef eraf te krijgen. De volgende dag ligt de schroef na een worstelparij eraf maar krijg ik het advies om de lagers te laten zitten. Het geluid wat ik hoor wordt niet door versleten lagers veroorzaakt maar volgens de schroefasmeneer door de motor die uit lijn staat. Hij heeft helaas geen tijd om de boel weer goed te zetten en ik moet daar eerst eens even goed voor gaan zitten voordat ik hetzelf aan ga pakken. Als je het een keer gedaan hebt is het makkelijk maar de eerste keer is altijd klooien. Vooralsnog laat ik het noodgedwongen maar zitten en moet dat later komen.
Gelukkig kunnen we die maandag het water weer in en in de middag drijven we weer. Dat voelt lekker. Een boot hoort in het water en dat wordt nu zo duidelijk!
We klaren die middag meteen uit, halen onze taxfree alcohol op
(twee dingies vol met rum, bier en wijn) en vertrekken de volgende dag vroeg richting Bequia.
Dat de klusweek geholpen heeft blijkt uit het feit dat we een knoop harder varen op de motor. Het wordt weer tijd om te relaxen met wat vrienden!
14-2-2005
3-14 februari
Trinidad is DE plaats in de Carieb om aan je boot te klussen. Chaguaramas bay is een stukje buiten Port of Spain en is helemaal en alleen gericht op de watersporter; zowat alles wat je voor een boot kan bedenken kan je hier vinden. Aangezien we de Saga vanaf de koop in 2001 tot nu toe niet meer uit het water hebben gehad werd het tijd voor een verfbeurtje van het onderwaterschip en het vervangen van huiddoorvoeren en afsluiters.
De eerste paar dagen in Chaguaramas besteden we aan het zoeken, bekijken en prijsvergelijken van de verschillende werven en aan het zoeken naar de zelfde antifouling die we nu ook op de romp hebben zitten. De oude antifouling van Hempel is koperhoudend en werkt naar onze mening prima. We hebben weinig aangroei en het onderwaterschip ziet er na 2,5 jaar in het water gelegen te hebbben nog goed uit. Het blijkt lastig hetzelfde product te vinden maar de leverancier van een ander merk wil ons helpen en kan ons de gewenste verf leveren en doet dat zelfs tegen inkoopsprijs. Das nog eens mazzel hebben!
Diezelfde dag kiezen we voor Powerboats als de werf waar we op de kant willen. Zij hebben de beste prijs en het grootste gedeelte van de medecruisers ligt hier, er heerst een gezellige bedrijvige sfeer.
We denken de klus in 7 dagen te kunnen klaren en op donderdag 3 februari worden we in de middag op het droge gezet. Michaela zweet peentjes als ze de boot in de singels van de kraan ziet hangen en de kraan er zo ook nog een stukje mee gaat rijden. Gelukkig gaat alles goed en hebben we sinds tijden een stilliggend huis. Dat dit wel ff wennen is blijkt als Mich mij midden in de nacht wakker maakt omdat ze voelt dat de boot scheefzakt en we gaan omvallen. Ga slapen mens!
Tijdens het hijsen van de boot zien we dat de verflagen op de loodkiel beschadigd zijn en dat water tussen de kiel, verf- en plamuurlagen is gekropen. Dat moet open gehaald worden en drogen. Al snel ligt er een gat van een meter breed open totdat ik weer op goed hechtende droge lagen stuit. Slik. Ik weet nog niet hoe ik het moet opvullen maar laten zitten is natuurlijk geen optie. Eerst maar goed laten drogen.
Diezelfde middag dat we het water uitgehaald zijn staat Floris van de Eclips klaar om te helpen de afsluiters en huiddoorvoeren te vervangen. Met de slijptol wordt van buiten af de flens van de huiddoorvoer ingeslepen in stervorm en met een beitel sla je de rest er zo af. Binnen het uur hebben we de 4 doorvoeren eruit. Nu valt ook op hoe dik het polyester van de romp is. Deze boot is niet een beetje stevig gebouwd maar een beetje boel...
De volgende dagen besteden we aan informeren naar hoe we de loodkiel moeten primeren (grondverven) en opvullen en het bestellen van huiddoorvoeren en afsluiters terwijl de boot lekker staat te drogen. Ondertussen is het duidelijk geworden dat het leven op de kant toch een behoorlijk stuk warmer is dat op het water. In de boot is het om te stikken zo warm, 38 graden staat op de termometer. ’s Nachts koelt het niet echt af en samen in 1 bed slapen is gewoon te heet. Ik slaap ik de achterkajuit en Mich in de voorpunt – Gezellig hoor!
De kale kiel zet ik uiteindelijk in de epoxy en om alles weer glad te krijgen vul ik het op met epoxy met microballoons.
Om de huiddoorvoeren vast te kunnen zetten moeten we eerst van oud ijzer en de slijptol gereedschap maken. De doorvoeren worden met een flinke dot kit vast gedraaid en de volgende dag zetten we de afsluiters erop. Gelukkig helpt Floris hiermee. Hij heeft dit bij zijn eigen boot moeten doen dus ik hoef niet zelf het wiel uit te vinden.
De huiddoorvoeren zet ik aan de buitenkant in de epoxyplamuur wat ten goede komt van de waterdichtheid (en de stroomlijn – heel belangrijk bij dit schip ;-)
Doordat het afwerken van de kiel veel tijd kost lopen we een beetje uit op de planning en gaan we niet binnen de bedachte 7 dagen klaar zijn. Helaas is de botenkraan nogal volgeboekt en zijn we pas 4 dagen later aan de beurt, ook omdat er nog een weekend tussen zit. Helaas houdt dit ook in dat we niet op tijd bij ons bezoek in Bequia kunnen zijn. Grote treurnis maar het is niet anders.
Nadat de doorvoeren zijn gezet kunnen we de antifouling smeren. We zetten er drie dikke lagen op, hopelijk weer goed voor een jaar of drie?
Ik besteed twee volle werkdagen aan het monteren van de afsluiters van de kuiplozing. Deze zijn helemaal onder de dieseltanks achter de motor weggewerkt en daar kom je beroerd bij. Ik moet een gedeelte van de motor demonteren om ruimte te maken om achter de motor te kunnen kruipen. Het lukt allemaal maar zo zweten als dit heb ik nog nooit gedaan.
Tijdens het varen hadden we al gemerkt dat er wat gerommel uit de schroefas lijkt te komen en ik wil ook het schroefaslager vervangen. Hiervoor moet de schroef eraf en die blijkt vast te zitten! Ik kan van een medecruiser een speciale schroefastrekker lenen maar het lukt me nogsteeds niet. Na overleg met hem is het advies: Meer spanning erop zetten en met hamers erop beuken om door trilling de schroef los te krijgen. Als de trekker kapot zou gaan zou dat niet uitmaken omdat het toch al een oud ding was. Zo gezegt zo gedaan maar helaas wil de schroef niet loslaten en sloop ik trekker. Oei. Rotsituatie – geleend en gelukkig goed overlegt maar toch. Hij is er gelukkig heel relaxt onder en een goede fles witte wijn maakt hem blij. Dan maar een pro inhuren om die rotschroef eraf te krijgen. De volgende dag ligt de schroef na een worstelparij eraf maar krijg ik het advies om de lagers te laten zitten. Het geluid wat ik hoor wordt niet door versleten lagers veroorzaakt maar volgens de schroefasmeneer door de motor die uit lijn staat. Hij heeft helaas geen tijd om de boel weer goed te zetten en ik moet daar eerst eens even goed voor gaan zitten voordat ik hetzelf aan ga pakken. Als je het een keer gedaan hebt is het makkelijk maar de eerste keer is altijd klooien. Vooralsnog laat ik het noodgedwongen maar zitten en moet dat later komen.
Gelukkig kunnen we die maandag het water weer in en in de middag drijven we weer. Dat voelt lekker. Een boot hoort in het water en dat wordt nu zo duidelijk!
We klaren die middag meteen uit, halen onze taxfree alcohol op
(twee dingies vol met rum, bier en wijn) en vertrekken de volgende dag vroeg richting Bequia.
Dat de klusweek geholpen heeft blijkt uit het feit dat we een knoop harder varen op de motor. Het wordt weer tijd om te relaxen met wat vrienden!
