VERSLAG VAN VRIENDJES IN DE KARREBIEREN (DEEL 1)
27-3-2005
Tsja. Waar moeten we beginnen. Hagelwitte stranden, azuurblauwe zee, kreeft, weerzien vriendjes? Nou bij het begin dan maar. Donderdag 10 februari met witte koppies vetrokken van een regenachtig Schiphol op weg naar Barbados. Vlucht verliep voorspoedig en BA verdient een prijs voor de service. Leuk hotelletje op Barbados met opvallend vriendelijke mensen. Eindelijk onze eerste Pina Colada. En nog één en…Scheel kijkend van de jet lag en de drank lekker bijtijds naar bed. Dachten we want om 12 uur ’s nacht werden we getrakteerd op keiharde socca, reggea en een transistorradiootje. Door elkaar en zo hard mogelijk. Het was een bijzondere nacht.
Volgende dag uitslapen op het (schitterende) strand. Daar de “Beach Doctor” ontmoet; “The beach is my office, I’m large and in charge”. Blije rasta die verse Aloë Vera verkocht.
Inmiddels hadden we al contact gehad met Harm&Mich. Die bleken onze afspraak op zondag in Bequia helaas niet te halen maar verwachtten donderdag aan te komen.
Van Barbados in een private jet (hehehe) naar Bequia. Een eilandje dat tot St. Vincent & The Grenadines hoort. Wat een aanrader. Schitterend tropisch eilandje met ontzettend aardige mensen. Het door ons gehuurde huis overtrof ook alle verwachtingen met schitterend aangelegde tropische tuinen, waanzinnig uitzicht en een topzwembad. Lekker gerelaxed en de stranden van het eiland een beetje verkend. Donderdagochtend zouden Harm&Mich dan eindelijk aankomen. Iedereen was lichtelijk gespannen (sterk eufemistisch…) en eindelijk kwam het verlossende antwoord via de marifoon van onze taxichauffeur “The Green Saga has landed”. En daar stonden we dan met z’n allen op de pier te wachten in witte Green Saga shirts met bijbehorende caps. Waanzinnig om elkaar weer te zien na 7,5 maand en te merken dat het gesprek weer gewoon doorgaat. We hadden ook eigenlijk niet anders verwacht. ’s Avonds gepast dronken geworden op de groene caravan met veel verhalen.
De volgende dag hadden we er alweer een week opzitten in Bequia en maakten we ons klaar om met z’n allen door te zeilen naar Carriacou waar het volgende huis op ons wachtte. De tocht duurde ca. 8 uur met weinig wind en veel motor en de eerste 4 uur waren niet de vrolijkste van de vakantie… Isa, het arme kind, zag groen en de rest van de crew was ook wel eens fitter geweest. Maar na een uurtje of 4 begon iedereen weer praatjes te krijgen, Isa had weer zin in Barbapapa en de eerste carib biertjes gingen weer open. Toch een leuke tocht hoewel we nu begrijpen dat Harm&Mich liever niet op de motor varen.
En toen waren we in Carriacou. Een ander land, want onderdeel van Grenada, andere mensen, ander eten. Alles anders. Zo ook het gehuurde huis. Holy Fuck. We werden gestationeerd in een soort Dallas mansion; witte pilaren, een 6 meter hoog dak, op een klif voor de baai. en ga zo maar door. We hebben erg lopen giechelen kan ik je vertellen. Ham&Mich lagen in de aanpalende baai en hebben de nacht iets anders ervaren ben ik bang...omdat ze vanwege de deining bijna terug naar Amsterdam waren gedreven was ankerwacht noodzakelijk=dus niet slapen. Ze verkasten dus naar Tyrell Bay. Stuk rustger en met oesterman Roberto. Een fijne vent in een roeibootje. Met mangrove oesters. Limoen&Chardonnay maken de beleving af. Woensdag op naar Saline Island. Zand, palmen en... verder niks. Tankjes gehuurd om te duiken. Ome Harm heeft verder alle gear aan boord dus we kunnen lekker een stukje onder water bubbelen, maar niet voordat Harm ons gewezen heeft op de buddy-check....
De volgende dag doen we het, alweer, rustig aan. We halen bij de vismarkt van Carriacou (denk niet aan een markt maar aan een stalletje) botervis voor het laatste avondmaal met M&M&i want die moeten de volgende dag helaas weer naar Nederland terug. Relaxed dagje van gemaakt met 's avonds weer heerlijk snavelen. Uitvoerig gedronken op het volgende plan (Harm&Mich, binnen 5 jaar??).
Het was een feest om een klein stukje mee te mogen maken van jullie droom. We zijn er de volgende keer weer bij!!!!
Dikke kussen, Marianne, Martijn, Isa, Frank & Irene
27-3-2005
Tsja. Waar moeten we beginnen. Hagelwitte stranden, azuurblauwe zee, kreeft, weerzien vriendjes? Nou bij het begin dan maar. Donderdag 10 februari met witte koppies vetrokken van een regenachtig Schiphol op weg naar Barbados. Vlucht verliep voorspoedig en BA verdient een prijs voor de service. Leuk hotelletje op Barbados met opvallend vriendelijke mensen. Eindelijk onze eerste Pina Colada. En nog één en…Scheel kijkend van de jet lag en de drank lekker bijtijds naar bed. Dachten we want om 12 uur ’s nacht werden we getrakteerd op keiharde socca, reggea en een transistorradiootje. Door elkaar en zo hard mogelijk. Het was een bijzondere nacht.
Volgende dag uitslapen op het (schitterende) strand. Daar de “Beach Doctor” ontmoet; “The beach is my office, I’m large and in charge”. Blije rasta die verse Aloë Vera verkocht.
Inmiddels hadden we al contact gehad met Harm&Mich. Die bleken onze afspraak op zondag in Bequia helaas niet te halen maar verwachtten donderdag aan te komen.
Van Barbados in een private jet (hehehe) naar Bequia. Een eilandje dat tot St. Vincent & The Grenadines hoort. Wat een aanrader. Schitterend tropisch eilandje met ontzettend aardige mensen. Het door ons gehuurde huis overtrof ook alle verwachtingen met schitterend aangelegde tropische tuinen, waanzinnig uitzicht en een topzwembad. Lekker gerelaxed en de stranden van het eiland een beetje verkend. Donderdagochtend zouden Harm&Mich dan eindelijk aankomen. Iedereen was lichtelijk gespannen (sterk eufemistisch…) en eindelijk kwam het verlossende antwoord via de marifoon van onze taxichauffeur “The Green Saga has landed”. En daar stonden we dan met z’n allen op de pier te wachten in witte Green Saga shirts met bijbehorende caps. Waanzinnig om elkaar weer te zien na 7,5 maand en te merken dat het gesprek weer gewoon doorgaat. We hadden ook eigenlijk niet anders verwacht. ’s Avonds gepast dronken geworden op de groene caravan met veel verhalen.
De volgende dag hadden we er alweer een week opzitten in Bequia en maakten we ons klaar om met z’n allen door te zeilen naar Carriacou waar het volgende huis op ons wachtte. De tocht duurde ca. 8 uur met weinig wind en veel motor en de eerste 4 uur waren niet de vrolijkste van de vakantie… Isa, het arme kind, zag groen en de rest van de crew was ook wel eens fitter geweest. Maar na een uurtje of 4 begon iedereen weer praatjes te krijgen, Isa had weer zin in Barbapapa en de eerste carib biertjes gingen weer open. Toch een leuke tocht hoewel we nu begrijpen dat Harm&Mich liever niet op de motor varen.
En toen waren we in Carriacou. Een ander land, want onderdeel van Grenada, andere mensen, ander eten. Alles anders. Zo ook het gehuurde huis. Holy Fuck. We werden gestationeerd in een soort Dallas mansion; witte pilaren, een 6 meter hoog dak, op een klif voor de baai. en ga zo maar door. We hebben erg lopen giechelen kan ik je vertellen. Ham&Mich lagen in de aanpalende baai en hebben de nacht iets anders ervaren ben ik bang...omdat ze vanwege de deining bijna terug naar Amsterdam waren gedreven was ankerwacht noodzakelijk=dus niet slapen. Ze verkasten dus naar Tyrell Bay. Stuk rustger en met oesterman Roberto. Een fijne vent in een roeibootje. Met mangrove oesters. Limoen&Chardonnay maken de beleving af. Woensdag op naar Saline Island. Zand, palmen en... verder niks. Tankjes gehuurd om te duiken. Ome Harm heeft verder alle gear aan boord dus we kunnen lekker een stukje onder water bubbelen, maar niet voordat Harm ons gewezen heeft op de buddy-check....
De volgende dag doen we het, alweer, rustig aan. We halen bij de vismarkt van Carriacou (denk niet aan een markt maar aan een stalletje) botervis voor het laatste avondmaal met M&M&i want die moeten de volgende dag helaas weer naar Nederland terug. Relaxed dagje van gemaakt met 's avonds weer heerlijk snavelen. Uitvoerig gedronken op het volgende plan (Harm&Mich, binnen 5 jaar??).
Het was een feest om een klein stukje mee te mogen maken van jullie droom. We zijn er de volgende keer weer bij!!!!
Dikke kussen, Marianne, Martijn, Isa, Frank & Irene
