VERSLAG VAN VRIENDJES IN UNION ISLAND (DEEL 2)
27-3-2005
Vrijdag heben we met moeite afscheid genomen van Marianne, Martijn en Isa. Doen we nooit meer, vroegtijdig de party splitsen. Na een hoosbui lichten we het anker om naar Union Island te varen. Het wordt een prachtige zeiltocht(je) met minimaal windkracht 5, wel 8 knopen! en niet eens een raar gevoel in de maag van het schuin varen. Na nog geen 1 ½ uur varen we al de haven van Clifton in, de ‘hoofdstad’ van het eiland. Het stikt er werkelijk van de riffen dus na beraad in de vaarbijbel ‘the Pilot’ geeft Mich aan hoe Harm moet varen. Vervolgens begint het ‘ankerproces’ wat nog een hele toestand is. Het anker elke keer wat laten vieren, zorgen dat ie niet krabt anders kan je weer overnieuw beginnen en meten via een eikpunt op de kade of je al dan niet aan het krabben bent. Zeilen is echt hard werken...
Wij slapen een week in een hut op het strand met een prachtig rif en 4000 km. oceaan voor je neus, links het vliegveld waar een paar keer per dag een klein vliegtuigje landt, rechts Palm Island en 300 meter van je vandaan de Green Saga geparkeerd met een joekel van een Nederlandse vlag. Wat een uitzicht! En als we met z’n allen gaan eten, borrelen of andersom komen ze met hun dinghie aanvaren om hem voor de hut te ‘parkeren’. Geweldig!
Harm en Mich zijn nog drie dagen naar Tobago Cays geweest en wij hebben de toerist uitgehangen en Chris en Brooke nagespeeld uit The Blue Lagoon.
De laatste avond hebben we in 11,5 pond kreeft verorberd om de topvakantie te vieren, want dat was het zeker. Het is heel bijzonder al je je vriendjes na 7,5 maand weer ziet en hun verhalen hoort en even deel uitmaakt van hun droom. Een conclusie: wij zijn geen zeilers, veel te veel touwtjes ha, ha maar toch smaakt het naar meer, alleen al vanwege de kreeft. We hebben geproost met onze laatste pina colada en na een afzakker op de Green Saga zijn we voldaan gaan slapen met op de achtergrond de golven die stukslaan op het rif. This is Paradise!
De volgende ochtend checkt kapitein Harm ons uit als zijn ‘crew’ en zeilen we in nog geen uur naar Petit Martinique waar wij ’s middags met de Osprey (een ruige motorcatamaran) in 3 uur naar Grenada varen om het vliegtuig naar huis te nemen.
Nog een laatste feestlunch uit de kombuis van de Green Saga getoverd door Mich (hoe doen ze dat toch elke keer?), een laatste plons in zee en natuurlijk de bootdouche en dan is het tijd om afscheid te nemen. Helemaal geen zin in. Dikke zoenen, de tranen achter de zonnenbril en voor je het weet staan ze als stipjes op de steiger. Maar we zien ze over 6 ½ maand alweer...
Wij hebben een geweldige vakantie gehad met z’n allen en willen Harm en Mich hartstikke bedanken voor de toffe tijd. Wij zijn trots op jullie!
Yo fait panique, en nog heel veel plezier!!!
Dikke kussen, Frank & Irene
Warm breezes
27-3-2005
Vrijdag heben we met moeite afscheid genomen van Marianne, Martijn en Isa. Doen we nooit meer, vroegtijdig de party splitsen. Na een hoosbui lichten we het anker om naar Union Island te varen. Het wordt een prachtige zeiltocht(je) met minimaal windkracht 5, wel 8 knopen! en niet eens een raar gevoel in de maag van het schuin varen. Na nog geen 1 ½ uur varen we al de haven van Clifton in, de ‘hoofdstad’ van het eiland. Het stikt er werkelijk van de riffen dus na beraad in de vaarbijbel ‘the Pilot’ geeft Mich aan hoe Harm moet varen. Vervolgens begint het ‘ankerproces’ wat nog een hele toestand is. Het anker elke keer wat laten vieren, zorgen dat ie niet krabt anders kan je weer overnieuw beginnen en meten via een eikpunt op de kade of je al dan niet aan het krabben bent. Zeilen is echt hard werken...
Wij slapen een week in een hut op het strand met een prachtig rif en 4000 km. oceaan voor je neus, links het vliegveld waar een paar keer per dag een klein vliegtuigje landt, rechts Palm Island en 300 meter van je vandaan de Green Saga geparkeerd met een joekel van een Nederlandse vlag. Wat een uitzicht! En als we met z’n allen gaan eten, borrelen of andersom komen ze met hun dinghie aanvaren om hem voor de hut te ‘parkeren’. Geweldig!
Harm en Mich zijn nog drie dagen naar Tobago Cays geweest en wij hebben de toerist uitgehangen en Chris en Brooke nagespeeld uit The Blue Lagoon.
De laatste avond hebben we in 11,5 pond kreeft verorberd om de topvakantie te vieren, want dat was het zeker. Het is heel bijzonder al je je vriendjes na 7,5 maand weer ziet en hun verhalen hoort en even deel uitmaakt van hun droom. Een conclusie: wij zijn geen zeilers, veel te veel touwtjes ha, ha maar toch smaakt het naar meer, alleen al vanwege de kreeft. We hebben geproost met onze laatste pina colada en na een afzakker op de Green Saga zijn we voldaan gaan slapen met op de achtergrond de golven die stukslaan op het rif. This is Paradise!
De volgende ochtend checkt kapitein Harm ons uit als zijn ‘crew’ en zeilen we in nog geen uur naar Petit Martinique waar wij ’s middags met de Osprey (een ruige motorcatamaran) in 3 uur naar Grenada varen om het vliegtuig naar huis te nemen.
Nog een laatste feestlunch uit de kombuis van de Green Saga getoverd door Mich (hoe doen ze dat toch elke keer?), een laatste plons in zee en natuurlijk de bootdouche en dan is het tijd om afscheid te nemen. Helemaal geen zin in. Dikke zoenen, de tranen achter de zonnenbril en voor je het weet staan ze als stipjes op de steiger. Maar we zien ze over 6 ½ maand alweer...
Wij hebben een geweldige vakantie gehad met z’n allen en willen Harm en Mich hartstikke bedanken voor de toffe tijd. Wij zijn trots op jullie!
Yo fait panique, en nog heel veel plezier!!!
Dikke kussen, Frank & Irene
Warm breezes
