DE OUDERS KAPTEIN ALS PASSAGIERS AAN BOORD
26-4-2005
Een reis en verblijf van 12 dagen op de Green Saga was nu eens een goede gelegenheid om mee te maken hoe het leven aan boord verloopt en hoe je zo’n schip met zeilen laat varen in de gewenste richting. Want dit ouderpaar is een landrottenpaar dat niet eerder een voet op een zeilschip heeft gezet, dat nooit als een gemis heeft ervaren maar er nu toch nieuwsgierig naar werd, want och het is toch je kind die dat allemaal onderneemt en je wilt dat zo veel mogelijk volgen.
Het was al in een eerste stadium dat Harm ons zijn plannen vertelde van zijn reis naar het Caribische gebied samen met Michaela en dat wij zeiden:’ Dan komen wij jullie opzoeken’, waarop hij grinnikend reageerde met ’ja, ja dat zien we dan nog wel’. Hij onderschatte toen denk ik enigzins de ouderlijke aandrang.
Onze aankomst op 15 maart op het vliegveld van Fort de France, op Martinique, was een hartelijk weerzien na ongeveer 9 maanden vanwaar we snel werden vervoerd naar Le Marin, de grote ankerbaai op 30 km afstand waar de Green Saga lag en waar we ons op het tropische klimaat konden instellen; winterkleding uit!
De volgende dag ontvouwde Harm en Michaela ons de plannen voor de komende tijd.
1. We gaan weg van Martinique want dat is net Frankrijk en dat is (hier) niet leuk.
2. We varen langs Dominica, het volgende eiland. Vlak voor Guadeloupe, het dan volgende eiland, liggen een paar kleine eilandjes Les Saintes, dat zijn ware paradijsjes volgens collega-zeilers. Daar blijven we wat langer.
3. Daarna varen we weer terug naar Roseau op Dominica en daar blijven we een weekje liggen om het eiland goed te bekijken en daar zoeken we dan hotelaccomodatie voor jullie.
Een goed plan! Eerst maar eens flink varen want dat willen we meemaken.
De volgende dag zijn we naar een kleine rustige baai gevaren. Een rustig vaartje van ongeveer twee uur en wel hoor, tijdens dit tochtje wordt een prachtige 60 cm grote tonijn gevangen en ziedaar, ons avondmaal was tonijn. We hebben daar voor het eerst rond de boot gezwommen, heerlijk is dat! Rita heeft gesnorkeld en ik ademde twee keer zeewater in en dan zie je niet meer zoveel.
Op de volgende dagen zijn we langs Martinique gevaren tot aan Saint Pierre en daar geankerd. Het is zo’n klein stadje, vlak aan het water met in het midden een groot en lelijk kerkgebouw, een oud, vriendelijk plaatsje, precies zoals ik me dat had voorgesteld. Tijdens die dagen hebben we de praktijk van het zeilen nader waargenomen. Vooral de eerste dag, dagen, probeer je aan boord je wat verdienstelijk te maken en een handje te helpen. ‘Pap doe maar niet, Mich (Michaela) en ik zijn zo op elkaar ingespeeld dat we alles samen doen en dat moet je niet doorbreken want dan missen we de zekerheid en dat mag niet’.
Nou dat was heel duidelijk voor ons en dat wende ook heel snel. Trouwens we konden zelfs geen zeeknoop maken, dat leerde we pas wat later.
Onze eerste echte zeilervaring kwam pas met de oversteek naar Dominca. De volle Atlantische oceaan stroomt en waait heftig tussen de eilanden door in de Caribische Zee. Fantastisch!, wat een geweld en wat een snelheid en wat een klappers maakt zo’n schip, wij vonden het echt prachtig. We hebben die dag wel 8,5 uur gevaren, ook nog een flink eind langs Dominca. We waren allemaal heel erg moe; vooral voor Harm en Michaela is dat begrijpelijk; zo’n tocht is hard werken en altijd op alles letten. We weten nu ook wat het reven van de zeilen is. De paradijselijke eilandjes van Les Saintes zijn inderdaad heel mooi. Maar.. we zijn bepaald niet de eersten die daar zijn. Het blijkt dat er iedere dag minstens een cruiseschip aanlegt om de vele honderden passagiers aan land te laten gaan.
Op één dag lagen er drie van die waterkastelen.
Het kleine plaatsje Le Bourg wordt met minstens evenveel mensen overstroomd als Volendam in Nederland en is daar ook compleet op berekend. Leuk voor het eiland is ook om een scooter te huren. Het water en het schip zijn toch de grote attracties voor ons. Het water is zo helder, schoon, kleurig en heerlijk van temperatuur en het schip is zo knus vooral met 4 mensen aan boord, zo gezellig met Michaela als een zéér goede gastvrouw, altijd attent, heerlijk koken, vaak brood bakken en ze staat haar mannetje in het bootwerk volledig zoals we steeds weer zagen. Niet in het minst waren het de gesprekken aan boord die betekenis gaven aan ons verblijf.
De terugtocht naar Roseau was nog wat heftiger dan de heenreis, we werden er behoorlijk nat van, maar mooi, mooi!!
In Roseau aangekomen verliep alles gemakkelijk, ‘we’ ankerde voor het Guesthous Sea World dat in het grote Pilotboek voor de zeilers aangeduid wordt als een eenvoudig maar prettig hotel en het bleek voor ons voldoende te zijn. De Green Saga lag achter het huis geankerd op 200 mtr afstand en het hotel had een eigen steiger voor de dinghy. Die steiger speelde enkele dagen later nog een curieuze rol en kwam trouwens uit in de eetzaal van het hotel, alleen voor ontbijt en we hadden er onbeperkte toegang. In de volgende 10 dagen bleven we op dit eiland Dominica. We wilden direct enkele beroemde plekken bezoeken. De eerste dag per auto naar de Trafalgar Falls, de weg er heen door een prachtig gebied over een smal en steil asfaltweggetje met haarspeld bochten en grote kuilen in het wegdek en druk!!! Hogerop bleek dat een cruiseschip zijn hele lading in plaatselijke taxibusjes had gezet naar onze Trafalgar Falls. Ook hier in Roseau komt bijna alle dagen een cruiseschip aan. Verder hebben wij geen last meer gehad van teveel andere bezoekers en het eiland is werkelijk adembenemend mooi. Dus dat kunnen we niet navertellen. Op zaterdagmorgen 2 april moesten we met de Ferry terugvaren naar Forte de France. Zondagmiddag om 17.00 uur plaatselijke tijd vertrok de Boeing 747 naar Parijs en kwamen daar aan rond 7.00 uur plaatselijke tijd op maandag 4 april.
Nu, enkele weken later, denken we nog steeds dankbaar terug aan deze onvergetelijke reis die ons is bezorgd door onze Harm en Michaela. Wij hebben gezien hoe twee ervaren zeelieden in een gelijkwaardige en hechte samenwerking deze wereld kunnen bezeilen.
Jan en Rita Kaptein
26-4-2005
Een reis en verblijf van 12 dagen op de Green Saga was nu eens een goede gelegenheid om mee te maken hoe het leven aan boord verloopt en hoe je zo’n schip met zeilen laat varen in de gewenste richting. Want dit ouderpaar is een landrottenpaar dat niet eerder een voet op een zeilschip heeft gezet, dat nooit als een gemis heeft ervaren maar er nu toch nieuwsgierig naar werd, want och het is toch je kind die dat allemaal onderneemt en je wilt dat zo veel mogelijk volgen.
Het was al in een eerste stadium dat Harm ons zijn plannen vertelde van zijn reis naar het Caribische gebied samen met Michaela en dat wij zeiden:’ Dan komen wij jullie opzoeken’, waarop hij grinnikend reageerde met ’ja, ja dat zien we dan nog wel’. Hij onderschatte toen denk ik enigzins de ouderlijke aandrang.
Onze aankomst op 15 maart op het vliegveld van Fort de France, op Martinique, was een hartelijk weerzien na ongeveer 9 maanden vanwaar we snel werden vervoerd naar Le Marin, de grote ankerbaai op 30 km afstand waar de Green Saga lag en waar we ons op het tropische klimaat konden instellen; winterkleding uit!
De volgende dag ontvouwde Harm en Michaela ons de plannen voor de komende tijd.
1. We gaan weg van Martinique want dat is net Frankrijk en dat is (hier) niet leuk.
2. We varen langs Dominica, het volgende eiland. Vlak voor Guadeloupe, het dan volgende eiland, liggen een paar kleine eilandjes Les Saintes, dat zijn ware paradijsjes volgens collega-zeilers. Daar blijven we wat langer.
3. Daarna varen we weer terug naar Roseau op Dominica en daar blijven we een weekje liggen om het eiland goed te bekijken en daar zoeken we dan hotelaccomodatie voor jullie.
Een goed plan! Eerst maar eens flink varen want dat willen we meemaken.
De volgende dag zijn we naar een kleine rustige baai gevaren. Een rustig vaartje van ongeveer twee uur en wel hoor, tijdens dit tochtje wordt een prachtige 60 cm grote tonijn gevangen en ziedaar, ons avondmaal was tonijn. We hebben daar voor het eerst rond de boot gezwommen, heerlijk is dat! Rita heeft gesnorkeld en ik ademde twee keer zeewater in en dan zie je niet meer zoveel.
Op de volgende dagen zijn we langs Martinique gevaren tot aan Saint Pierre en daar geankerd. Het is zo’n klein stadje, vlak aan het water met in het midden een groot en lelijk kerkgebouw, een oud, vriendelijk plaatsje, precies zoals ik me dat had voorgesteld. Tijdens die dagen hebben we de praktijk van het zeilen nader waargenomen. Vooral de eerste dag, dagen, probeer je aan boord je wat verdienstelijk te maken en een handje te helpen. ‘Pap doe maar niet, Mich (Michaela) en ik zijn zo op elkaar ingespeeld dat we alles samen doen en dat moet je niet doorbreken want dan missen we de zekerheid en dat mag niet’.
Nou dat was heel duidelijk voor ons en dat wende ook heel snel. Trouwens we konden zelfs geen zeeknoop maken, dat leerde we pas wat later.
Onze eerste echte zeilervaring kwam pas met de oversteek naar Dominca. De volle Atlantische oceaan stroomt en waait heftig tussen de eilanden door in de Caribische Zee. Fantastisch!, wat een geweld en wat een snelheid en wat een klappers maakt zo’n schip, wij vonden het echt prachtig. We hebben die dag wel 8,5 uur gevaren, ook nog een flink eind langs Dominca. We waren allemaal heel erg moe; vooral voor Harm en Michaela is dat begrijpelijk; zo’n tocht is hard werken en altijd op alles letten. We weten nu ook wat het reven van de zeilen is. De paradijselijke eilandjes van Les Saintes zijn inderdaad heel mooi. Maar.. we zijn bepaald niet de eersten die daar zijn. Het blijkt dat er iedere dag minstens een cruiseschip aanlegt om de vele honderden passagiers aan land te laten gaan.
Op één dag lagen er drie van die waterkastelen.
Het kleine plaatsje Le Bourg wordt met minstens evenveel mensen overstroomd als Volendam in Nederland en is daar ook compleet op berekend. Leuk voor het eiland is ook om een scooter te huren. Het water en het schip zijn toch de grote attracties voor ons. Het water is zo helder, schoon, kleurig en heerlijk van temperatuur en het schip is zo knus vooral met 4 mensen aan boord, zo gezellig met Michaela als een zéér goede gastvrouw, altijd attent, heerlijk koken, vaak brood bakken en ze staat haar mannetje in het bootwerk volledig zoals we steeds weer zagen. Niet in het minst waren het de gesprekken aan boord die betekenis gaven aan ons verblijf.
De terugtocht naar Roseau was nog wat heftiger dan de heenreis, we werden er behoorlijk nat van, maar mooi, mooi!!
In Roseau aangekomen verliep alles gemakkelijk, ‘we’ ankerde voor het Guesthous Sea World dat in het grote Pilotboek voor de zeilers aangeduid wordt als een eenvoudig maar prettig hotel en het bleek voor ons voldoende te zijn. De Green Saga lag achter het huis geankerd op 200 mtr afstand en het hotel had een eigen steiger voor de dinghy. Die steiger speelde enkele dagen later nog een curieuze rol en kwam trouwens uit in de eetzaal van het hotel, alleen voor ontbijt en we hadden er onbeperkte toegang. In de volgende 10 dagen bleven we op dit eiland Dominica. We wilden direct enkele beroemde plekken bezoeken. De eerste dag per auto naar de Trafalgar Falls, de weg er heen door een prachtig gebied over een smal en steil asfaltweggetje met haarspeld bochten en grote kuilen in het wegdek en druk!!! Hogerop bleek dat een cruiseschip zijn hele lading in plaatselijke taxibusjes had gezet naar onze Trafalgar Falls. Ook hier in Roseau komt bijna alle dagen een cruiseschip aan. Verder hebben wij geen last meer gehad van teveel andere bezoekers en het eiland is werkelijk adembenemend mooi. Dus dat kunnen we niet navertellen. Op zaterdagmorgen 2 april moesten we met de Ferry terugvaren naar Forte de France. Zondagmiddag om 17.00 uur plaatselijke tijd vertrok de Boeing 747 naar Parijs en kwamen daar aan rond 7.00 uur plaatselijke tijd op maandag 4 april.
Nu, enkele weken later, denken we nog steeds dankbaar terug aan deze onvergetelijke reis die ons is bezorgd door onze Harm en Michaela. Wij hebben gezien hoe twee ervaren zeelieden in een gelijkwaardige en hechte samenwerking deze wereld kunnen bezeilen.
Jan en Rita Kaptein
