JUST MARRIED
9-5-2005
Antigua, 22 april 2005
Het is half elf in de ochtend. De dinghy wordt nog eens extra opgepompt maar dan is het toch echt de hoogste tijd om aan land te gaan. Deze ochtend hebben we korte broek en zwemshort aan de reling gelaten en zijn eens diep in onze kledingkast gedoken. Wat we daar vinden zijn een schone, kreukvrije pantalon voor Harm plus een mooi Italiaans shirtje, een van de weinige nog niet door de zon aangetast. Voor Mich een enkellange kiezelkleurige strech jurk met gekruiste spaghettibandjes op de rug.
We gaan ‘op chique’... Op blote voeten.
We gaan vandaag trouwen!
O, waarom doe je dat?, vraagt pa Kaptein als we de familie naderhand inlichten. Nadat Harm hem uitgebreid onze motivatie uiteen heeft gezet wordt er aan de andere kant van de lijn hartelijk gelachen en vind hij het he-le-maal geweldig.
Dus ja, waarom doen we dit en waarom doen we het zo?
Al voor en tijdens onze reis hebben we het erover dat het leuk zou zijn als er terug in NL kinderen komen. En dat we iets meer moeten regelen dan hoe we nu bij elkaar zijn. Een traditioneel huwelijk spreekt ons beide niet aan, we gaan wel op de fiets op maandagmorgen naar het stadhuis of naar een notaris, hebben we altijd gezegd. In Trinidad komt eigenlijk spontaan het idee naar boven en zeggen we tegen elkaar “Waarom regelen we het niet hier, in de Carieb?!” De perfecte setting zo met z’n tweeën op reis en ene na andere mooie lokatie.
Omdat al gauw Martijn, Marianne, Frank en Irene er zullen zijn lijkt het ons leuk om met hun erbij ergens op een van de eilanden te trouwen. In Bequia zou dit goed kunnen maar vertrekken we al 2 dagen na aankomst. Dan informeren we in Carriacou. Dit wordt lastig. We hebben hier officiele papieren uit NL nodig en moeten naar Grenada om papierwerk te regelen. Binnen de tijd dat onze vrienden er zijn gaat dit niet lukken. Wel jammer want het was leuk geweest als zij hadden kunnen getuigen.
Het lijkt ons ook bijzonder om op Barbuda te trouwen. We hebben gehoord en gelezen dat het een prachtig eilandje is met een eigenzinnige bevolking, kilometers zandstrand, wilde paarden en een indrukwekkende kolonie van Fregatvogels. Barbuda valt onder gezag van Antigua en via internet komen we erachter dat we op Antigua naar het Ministery of Justice moeten om een en ander te regelen.
Uiterst verbaast reageert de dienstdoende ambtenaar op ons verzoek om op Barbuda te trouwen. “Waarom wil je nou op Barbuda trouwen, daar is helemaal niets” roept zij uit, laat staan een marriage officer! Haar suggestie om die dan te laten invliegen vanuit Antigua gaat ons wat te ver. We willen het spontaan en low key houden.
We spreken af terug te komen als we weten wat we willen. Het is zo gemakkelijk om het papierwerk te regelen dat we met een dag zouden kunnen trouwen. Een week later, woensdag 20 april pakken we de bus naar de hoofdstad St. John en zitten we weer bij dezelfde amtenaar. We willen die vrijdag nog trouwen en de marriage officer wordt gebeld of ze op vrijdag om 11.30 tijd heeft om bij ons aan boord te komen. Er wordt even overlegd..., of het een grote boot is, anders komt ze niet aan boord..., 40 voet?, ok daar doet ze het voor. We spreken af haar rond 11 uur aan wal op te pikken.
Inmiddels zijn we weer terug op de ankerplaats en polsen we of de Eclipse en de Miss aan boord zijn. We willen hun vragen de getuigen te zijn. Van te voren niet zo gepland, als er verder geen boten in de buurt waren geweest hadden we 2 getuigen van straat geplukt.
Eclipse was al op de hoogte omdat Mich in Trinidad een keer haar mond voorbij had gepraat maar wist verder nog niets van onze laatste plannen. Miss en Eclipse willen getuigen en Hopi Bon wordt ook ingelicht. Wij verkassen de boot dan de volgende ochtend naar Green Island bij Nonsuch Bay. De uiteindelijke happening zal zijn aan boord van de Green Saga in Nonsuch Bay, voor het strandje van Harmony Hall.
Harmony Hall is een historisch plantage-stijl huis met een suikermolen uit 1843. Je kunt hier a la carte eten en ze hebben een Caribisch/Italiaanse gespecialiseerde keuken. Vanuit de patio waar je zit te eten kijk je zo op Nonsuch Bay. Die middag varen we hier met de dinghy naartoe om te kijken of we nog voor 8 man kunnen reserveren voor de volgende dag. We zijn meteen onder de indruk van deze lokatie en hopen maar dat er plek is op zo korte termijn. Druk Italiaans gebarend worden we apart gezet met de eigenaar om een en ander door te spreken. Hij vind het geweldig dat we bij hem komen trouwen en belooft een mooi menu in elkaar te zetten. Maar, ooh, Ze wedding Cake, Ze wedding cake, I have no time to make that vor you, wij kijken elkaar aan, wedding cake, helemaal niet aan gedacht maar is ook eigenlijk niet nodig, we willen het low key houden leggen we hem uit maar hij springt al op om een bakker te gaan bellen. We weten hem te overtuigen dat we het echt niet erg vinden en dat we al helemaal blij zijn dat we met z’n achten de volgende dag bij hem mogen eten.
Een beetje onwennig nog loop ik in mijn jurk het pad bij Harmony Hall omhoog. In de schaduw zoeken we een plekje met uitzicht op de parkeerplaats. Precies als afgesproken verschijnt om 11.00 Miss Evelyn Burns een bijzonder hartelijke maar gigantische dame.
O, o, hoe krijgen we haar in de bijboot denk ik dan. Ze lijkt mijn gedachte te raden want vraagt naar de boot. “Eh, ja, we liggen nu dus zo’n 30 meter voor het strand en met onze bijboot varen we u dan over.” In de verte zien we de watertaxi van Harmony Hall wegvaren om gasten op te pikken maar hij reageert niet meer op ons geroep en gezwaai. Met die boot zou het een eitje zijn om onze officer over te zetten.
Het zweet staat in mijn handen als we haar in de dinghy helpen, mijn god, we veroorzaken een lokale tsunami als zij overboord gaat. Maar wat veel erger is dat ze vertelt dat ze niet kan zwemmen en na ons nog een huwelijk heeft, dit is dus echt even serious business als zij te water raakt. Zou de zwemtrap het aankunnen...
Aangekomen bij de Green Saga is inmiddels de boot bevolkt en een paar sterke mannen helpen haar aan boord.
Onze zeilvrienden hebben zonder dat wij het wisten een avond een lokale heg staan snoeien en de Green Saga versierd met prachtige bloemen en palmtakken! Wat ziet het er mooi uit, ik ben helemaal ontroerd! Vanaf dat moment wordt alles door Roland en Dirk op de foto gezet en hebben we genoeg foto’s en 30 minuten film om een aparte website mee te vullen!
Miss Burns installeert zich in de kuip en de gedachte om de ceremonie op het voordek te doen laat ik varen. Ze heeft haar princiepes opzij gezet en is met ons in de dinghy mee gegaan en tis iets te veel gevraagd om in de zon op een heet teakdek een huwelijkspreek te houden.
In de kuip worden wij in het echt verbonden en het voelt bijzonder om op de Green Saga te trouwen. Ook hebben alle inspanningen van Dirk, Denise, Ro&Tien, Floris en Mel extra kleur gegeven aan deze dag. Ondanks de korte termijnplanning hebben ze erg veel voor ons geregeld!
9-5-2005
Antigua, 22 april 2005
Het is half elf in de ochtend. De dinghy wordt nog eens extra opgepompt maar dan is het toch echt de hoogste tijd om aan land te gaan. Deze ochtend hebben we korte broek en zwemshort aan de reling gelaten en zijn eens diep in onze kledingkast gedoken. Wat we daar vinden zijn een schone, kreukvrije pantalon voor Harm plus een mooi Italiaans shirtje, een van de weinige nog niet door de zon aangetast. Voor Mich een enkellange kiezelkleurige strech jurk met gekruiste spaghettibandjes op de rug.
We gaan ‘op chique’... Op blote voeten.
We gaan vandaag trouwen!
O, waarom doe je dat?, vraagt pa Kaptein als we de familie naderhand inlichten. Nadat Harm hem uitgebreid onze motivatie uiteen heeft gezet wordt er aan de andere kant van de lijn hartelijk gelachen en vind hij het he-le-maal geweldig.
Dus ja, waarom doen we dit en waarom doen we het zo?
Al voor en tijdens onze reis hebben we het erover dat het leuk zou zijn als er terug in NL kinderen komen. En dat we iets meer moeten regelen dan hoe we nu bij elkaar zijn. Een traditioneel huwelijk spreekt ons beide niet aan, we gaan wel op de fiets op maandagmorgen naar het stadhuis of naar een notaris, hebben we altijd gezegd. In Trinidad komt eigenlijk spontaan het idee naar boven en zeggen we tegen elkaar “Waarom regelen we het niet hier, in de Carieb?!” De perfecte setting zo met z’n tweeën op reis en ene na andere mooie lokatie.
Omdat al gauw Martijn, Marianne, Frank en Irene er zullen zijn lijkt het ons leuk om met hun erbij ergens op een van de eilanden te trouwen. In Bequia zou dit goed kunnen maar vertrekken we al 2 dagen na aankomst. Dan informeren we in Carriacou. Dit wordt lastig. We hebben hier officiele papieren uit NL nodig en moeten naar Grenada om papierwerk te regelen. Binnen de tijd dat onze vrienden er zijn gaat dit niet lukken. Wel jammer want het was leuk geweest als zij hadden kunnen getuigen.
Het lijkt ons ook bijzonder om op Barbuda te trouwen. We hebben gehoord en gelezen dat het een prachtig eilandje is met een eigenzinnige bevolking, kilometers zandstrand, wilde paarden en een indrukwekkende kolonie van Fregatvogels. Barbuda valt onder gezag van Antigua en via internet komen we erachter dat we op Antigua naar het Ministery of Justice moeten om een en ander te regelen.
Uiterst verbaast reageert de dienstdoende ambtenaar op ons verzoek om op Barbuda te trouwen. “Waarom wil je nou op Barbuda trouwen, daar is helemaal niets” roept zij uit, laat staan een marriage officer! Haar suggestie om die dan te laten invliegen vanuit Antigua gaat ons wat te ver. We willen het spontaan en low key houden.
We spreken af terug te komen als we weten wat we willen. Het is zo gemakkelijk om het papierwerk te regelen dat we met een dag zouden kunnen trouwen. Een week later, woensdag 20 april pakken we de bus naar de hoofdstad St. John en zitten we weer bij dezelfde amtenaar. We willen die vrijdag nog trouwen en de marriage officer wordt gebeld of ze op vrijdag om 11.30 tijd heeft om bij ons aan boord te komen. Er wordt even overlegd..., of het een grote boot is, anders komt ze niet aan boord..., 40 voet?, ok daar doet ze het voor. We spreken af haar rond 11 uur aan wal op te pikken.
Inmiddels zijn we weer terug op de ankerplaats en polsen we of de Eclipse en de Miss aan boord zijn. We willen hun vragen de getuigen te zijn. Van te voren niet zo gepland, als er verder geen boten in de buurt waren geweest hadden we 2 getuigen van straat geplukt.
Eclipse was al op de hoogte omdat Mich in Trinidad een keer haar mond voorbij had gepraat maar wist verder nog niets van onze laatste plannen. Miss en Eclipse willen getuigen en Hopi Bon wordt ook ingelicht. Wij verkassen de boot dan de volgende ochtend naar Green Island bij Nonsuch Bay. De uiteindelijke happening zal zijn aan boord van de Green Saga in Nonsuch Bay, voor het strandje van Harmony Hall.
Harmony Hall is een historisch plantage-stijl huis met een suikermolen uit 1843. Je kunt hier a la carte eten en ze hebben een Caribisch/Italiaanse gespecialiseerde keuken. Vanuit de patio waar je zit te eten kijk je zo op Nonsuch Bay. Die middag varen we hier met de dinghy naartoe om te kijken of we nog voor 8 man kunnen reserveren voor de volgende dag. We zijn meteen onder de indruk van deze lokatie en hopen maar dat er plek is op zo korte termijn. Druk Italiaans gebarend worden we apart gezet met de eigenaar om een en ander door te spreken. Hij vind het geweldig dat we bij hem komen trouwen en belooft een mooi menu in elkaar te zetten. Maar, ooh, Ze wedding Cake, Ze wedding cake, I have no time to make that vor you, wij kijken elkaar aan, wedding cake, helemaal niet aan gedacht maar is ook eigenlijk niet nodig, we willen het low key houden leggen we hem uit maar hij springt al op om een bakker te gaan bellen. We weten hem te overtuigen dat we het echt niet erg vinden en dat we al helemaal blij zijn dat we met z’n achten de volgende dag bij hem mogen eten.
Een beetje onwennig nog loop ik in mijn jurk het pad bij Harmony Hall omhoog. In de schaduw zoeken we een plekje met uitzicht op de parkeerplaats. Precies als afgesproken verschijnt om 11.00 Miss Evelyn Burns een bijzonder hartelijke maar gigantische dame.
O, o, hoe krijgen we haar in de bijboot denk ik dan. Ze lijkt mijn gedachte te raden want vraagt naar de boot. “Eh, ja, we liggen nu dus zo’n 30 meter voor het strand en met onze bijboot varen we u dan over.” In de verte zien we de watertaxi van Harmony Hall wegvaren om gasten op te pikken maar hij reageert niet meer op ons geroep en gezwaai. Met die boot zou het een eitje zijn om onze officer over te zetten.
Het zweet staat in mijn handen als we haar in de dinghy helpen, mijn god, we veroorzaken een lokale tsunami als zij overboord gaat. Maar wat veel erger is dat ze vertelt dat ze niet kan zwemmen en na ons nog een huwelijk heeft, dit is dus echt even serious business als zij te water raakt. Zou de zwemtrap het aankunnen...
Aangekomen bij de Green Saga is inmiddels de boot bevolkt en een paar sterke mannen helpen haar aan boord.
Onze zeilvrienden hebben zonder dat wij het wisten een avond een lokale heg staan snoeien en de Green Saga versierd met prachtige bloemen en palmtakken! Wat ziet het er mooi uit, ik ben helemaal ontroerd! Vanaf dat moment wordt alles door Roland en Dirk op de foto gezet en hebben we genoeg foto’s en 30 minuten film om een aparte website mee te vullen!
Miss Burns installeert zich in de kuip en de gedachte om de ceremonie op het voordek te doen laat ik varen. Ze heeft haar princiepes opzij gezet en is met ons in de dinghy mee gegaan en tis iets te veel gevraagd om in de zon op een heet teakdek een huwelijkspreek te houden.
In de kuip worden wij in het echt verbonden en het voelt bijzonder om op de Green Saga te trouwen. Ook hebben alle inspanningen van Dirk, Denise, Ro&Tien, Floris en Mel extra kleur gegeven aan deze dag. Ondanks de korte termijnplanning hebben ze erg veel voor ons geregeld!
