SAO MIGUEL, AZOREN
25-7-2005
26 juni – 8 juli 2005
Zondag 25 juni vertrekken we uit Horta en varen
150 mijl richting het oosten, naar Sao Miguel. Sao
Miguel is het grootste eiland van de Azoren en
samen met Santa Maria het meest oostelijk
gelegen van de eilanden. Het beslaat 1/3 van het
totale landoppervlak en bijna de helft van alle
Azoreanen woont hier.
Na een paar uur de motor aan kunnen we aan de
wind Ponta Delgada bezeilen. Dit is de hoofdstad
van de Azoren en met 65.000 inwoners een
behoorlijke stad. Er is zelfs een universiteit, met
een prachtige bibliotheek gevuld met moderne
kunst en gratis internet.
We gaan voor anker in de haven die door een
enorme pier beschermd wordt voor de zee. Zo
liggen we met nog een paar andere bootjes voor
de stadskade en zien iedere ochtend de stad voor
ons ontwaken.
Een stukje naast ons ligt de vissersvloot, die bij
voorkeur om 03.00 ’s nachts en met een flinke
hekgolf uitvaren. Geregeld worden we in ons
bedje omgerold. En achter ons worden dagelijks
de containerschepen gelost. Je zou zeggen duik
lekker de marina in maar we letten zo in de
laatste fase van de trip iets meer op de pecunia’s
en ach het is ook wel weer lekker vrij van alles.
De volgende dag pakken we de bus naar Ribeira
Grande, gelegen aan de noordzijde van het eiland.
Hier rijden die dag de “Cavalhadas de Sao Pedro”
op kleurig uitgedoste paarden door de straten.
Ieder jaar komen de boeren uit de omgeving op
hun paarden van het naastgelegen Ribeira Seca
hiernaartoe om de heilige Petrus te eren. Met veel
vertoon galloperen zo’n 80 paarden en hun ruiters
door de straten. Bij het raadhuis wordt halt
gehouden en met trompetgeschal wordt Petrus tot
de orde geroepen. Dan gaat de stoet weer verder
en gallopeert nog een paar rondjes om het
tegenovergelegen parkje alvorens ze de steegjes
induiken. De paarden hebben een enorme koperen
bel om hun hals en zijn flink bezweet en opgefokt.
Af en toe draait er een met zijn achterwerk naar
de menigte die van schrik uiteen stuift.
We wisselen de rest van de tijd dat we op Sao
Miguel zijn af met klusjes aan de boot en
dagtripjes over het eiland. Het hele eiland is goed
bereikbaar per bus, je moet er alleen wat tijd voor
uit trekken maar, voor een ritje van 2,5 uur
betalen we 3 euro p.p.! Eigenlijk is alles wel een
feest qua prijzen. Uitgebreid lunchen en je bent
met z’n tweeën 8 euro kwijt.
Via een prachtige slingerweg door de westelijke
heuvels bussen we naar Punta de Ferretera. De
hortensia’s, die we ook al zo veel op Faial zagen,
staan langs de kant van de weg volop in bloei.
Punta de Ferretera is een oude vulkaankrater. We
nemen hier een bad in een opening in een
lavaveld dat in verbinding staat met de zee.
Warm vulkanisch water vermengt zich met koud
oceaanwater. We laten ons een beetje heen en
weer dobberen op de oceaandeining die zich naar
binnen werkt. Wat is dit heerlijk. Wel oppassen
dat je je tenen niet verbrand aan de hete
onderstroom die af en toe onder je opborrelt.
Voor onze gezondheid schijnen we naar Furnas te
moeten. Wanneer we door het stadje wandelen
wanen we ons in de Garden of Eden. Wat is de
natuur hier mooi. Voor de bakker aan het
dorpspleintje stijgt de zwaveldamp uit wat
Caldeiras (kraters) omhoog.
Furnas ligt tussen de heuvels aan de oostkant
van het eiland. Glooiend landschap vol bloemen
geven het een exotische uitstraling. We bezoeken
‘Parque Terra Nostra’ een prachtige botanische
tuin gesticht in de 18e eeuw. In de enorme vijver
in het midden van het park neem je een heilzaam
bad in ijzerhoudend warm water. Na die lunch van
8 euro worden we, als we staan te liften, meteen
meegenomen naar het meer van Furnas. In het
water aan de voet van het meer weerspiegelen
zich de gotische contouren van de gotische
Ermida de Nossa Senhora das Vitorias uit de 19e
eeuw. Een toplokatie voor een horrorfilm. We
lopen in 2,5 uur in de nevel om het hele meer
heen. Lekker om weer eens die zeebenen te
verruilen voor het land.
Met Roland, Tineke en Bertus, de haringkoning uit
Den Haag en uitvaller van de Ostar (een
singelhanded race naar de V.S.) rijden we op een
ochtend nog naar Sete Cidades, een prachtig
meer in alweer, een oude vulkaankrater, aan de
westkant van het eiland.
Dan willen we nog een dag naar Nordeste, het
meest oostelijke punt maar die dag keldert de
barometer en lijkt het erop dat we de hele dag in
de regen zitten. We stellen het een dag uit maar
die middag zien we al snel dat we eigenlijk
moeten gaan varen willen we ooit nog een keer in
Ierland aankomen.
25-7-2005
26 juni – 8 juli 2005
Zondag 25 juni vertrekken we uit Horta en varen
150 mijl richting het oosten, naar Sao Miguel. Sao
Miguel is het grootste eiland van de Azoren en
samen met Santa Maria het meest oostelijk
gelegen van de eilanden. Het beslaat 1/3 van het
totale landoppervlak en bijna de helft van alle
Azoreanen woont hier.
Na een paar uur de motor aan kunnen we aan de
wind Ponta Delgada bezeilen. Dit is de hoofdstad
van de Azoren en met 65.000 inwoners een
behoorlijke stad. Er is zelfs een universiteit, met
een prachtige bibliotheek gevuld met moderne
kunst en gratis internet.
We gaan voor anker in de haven die door een
enorme pier beschermd wordt voor de zee. Zo
liggen we met nog een paar andere bootjes voor
de stadskade en zien iedere ochtend de stad voor
ons ontwaken.
Een stukje naast ons ligt de vissersvloot, die bij
voorkeur om 03.00 ’s nachts en met een flinke
hekgolf uitvaren. Geregeld worden we in ons
bedje omgerold. En achter ons worden dagelijks
de containerschepen gelost. Je zou zeggen duik
lekker de marina in maar we letten zo in de
laatste fase van de trip iets meer op de pecunia’s
en ach het is ook wel weer lekker vrij van alles.
De volgende dag pakken we de bus naar Ribeira
Grande, gelegen aan de noordzijde van het eiland.
Hier rijden die dag de “Cavalhadas de Sao Pedro”
op kleurig uitgedoste paarden door de straten.
Ieder jaar komen de boeren uit de omgeving op
hun paarden van het naastgelegen Ribeira Seca
hiernaartoe om de heilige Petrus te eren. Met veel
vertoon galloperen zo’n 80 paarden en hun ruiters
door de straten. Bij het raadhuis wordt halt
gehouden en met trompetgeschal wordt Petrus tot
de orde geroepen. Dan gaat de stoet weer verder
en gallopeert nog een paar rondjes om het
tegenovergelegen parkje alvorens ze de steegjes
induiken. De paarden hebben een enorme koperen
bel om hun hals en zijn flink bezweet en opgefokt.
Af en toe draait er een met zijn achterwerk naar
de menigte die van schrik uiteen stuift.
We wisselen de rest van de tijd dat we op Sao
Miguel zijn af met klusjes aan de boot en
dagtripjes over het eiland. Het hele eiland is goed
bereikbaar per bus, je moet er alleen wat tijd voor
uit trekken maar, voor een ritje van 2,5 uur
betalen we 3 euro p.p.! Eigenlijk is alles wel een
feest qua prijzen. Uitgebreid lunchen en je bent
met z’n tweeën 8 euro kwijt.
Via een prachtige slingerweg door de westelijke
heuvels bussen we naar Punta de Ferretera. De
hortensia’s, die we ook al zo veel op Faial zagen,
staan langs de kant van de weg volop in bloei.
Punta de Ferretera is een oude vulkaankrater. We
nemen hier een bad in een opening in een
lavaveld dat in verbinding staat met de zee.
Warm vulkanisch water vermengt zich met koud
oceaanwater. We laten ons een beetje heen en
weer dobberen op de oceaandeining die zich naar
binnen werkt. Wat is dit heerlijk. Wel oppassen
dat je je tenen niet verbrand aan de hete
onderstroom die af en toe onder je opborrelt.
Voor onze gezondheid schijnen we naar Furnas te
moeten. Wanneer we door het stadje wandelen
wanen we ons in de Garden of Eden. Wat is de
natuur hier mooi. Voor de bakker aan het
dorpspleintje stijgt de zwaveldamp uit wat
Caldeiras (kraters) omhoog.
Furnas ligt tussen de heuvels aan de oostkant
van het eiland. Glooiend landschap vol bloemen
geven het een exotische uitstraling. We bezoeken
‘Parque Terra Nostra’ een prachtige botanische
tuin gesticht in de 18e eeuw. In de enorme vijver
in het midden van het park neem je een heilzaam
bad in ijzerhoudend warm water. Na die lunch van
8 euro worden we, als we staan te liften, meteen
meegenomen naar het meer van Furnas. In het
water aan de voet van het meer weerspiegelen
zich de gotische contouren van de gotische
Ermida de Nossa Senhora das Vitorias uit de 19e
eeuw. Een toplokatie voor een horrorfilm. We
lopen in 2,5 uur in de nevel om het hele meer
heen. Lekker om weer eens die zeebenen te
verruilen voor het land.
Met Roland, Tineke en Bertus, de haringkoning uit
Den Haag en uitvaller van de Ostar (een
singelhanded race naar de V.S.) rijden we op een
ochtend nog naar Sete Cidades, een prachtig
meer in alweer, een oude vulkaankrater, aan de
westkant van het eiland.
Dan willen we nog een dag naar Nordeste, het
meest oostelijke punt maar die dag keldert de
barometer en lijkt het erop dat we de hele dag in
de regen zitten. We stellen het een dag uit maar
die middag zien we al snel dat we eigenlijk
moeten gaan varen willen we ooit nog een keer in
Ierland aankomen.
